Η γιορτινή γκρίνια ο batman και το χελωνονιντζάκι.

Κι αφού ξεκίνησε το γιορτινό ωράριο (μην μπερδευτώ και γράψω ωάριο!!!μην μπερδευτώ και γράψω ωάριο!!) η ατμοσφαιρική πίεση πάλι είναι ίδια όπως κάθε χρόνο: Γιορτινή fiesta γκρίνιας που ποικίλη. Άλλος γκρινιάζει για τα λεφτά, άλλος γιατι δεν προλαβαίνει να ψωνίσει, άλλος γιατι δεν έχει να ψωνίσει, άλλος για το νοίκι, άλλος για τον 13 μισθό, άλλος για τις οικογενειακές υποχρεώσεις, άλλος για τις καθόλου υποχρεώσεις, άλλος γιατι δεν έχει ταίρι, άλλος γιατί έχει ταίρι, άλλος γιατι δεν έχει κανονίσει τίποτα κι άλλος γιατι δεν έχει τίποτα! Μερικοί περιμένουν να παρτάρουν και μερικοί περιμένουν να περάσει το 2010 και να μπει το 2011 με καλύτερες προϋποθέσεις.

Εγω τι να σας πω περιμένω να έρθουν και να περάσουν οι γιορτές και να ξαναγιρίσω στην καθημερινή μου ρουτίνα.. αυτο το εκτός προγράμματος και τα ξενύχτια με αποσυντονίζουν.. οχι οτι γενικά είμαι και πολύ συντονισμένη.. αλλα το κατά δύναμιν. Οσο για το τι εφυγε και τι έρχεται?? Κύριος 2011 οτι βρέξεις ας κατεβάσεις σάμπως μπορώ να κάνω κάτι.. Τι είχαμε τι χάσαμε… το ποτήρι μισογεμάτο ή μισο άδειο και άλλες τέτοιες κλισέ μπούρδες μπορώ να πω για να τονίσω το βάθος των σκεψεων μου … γύρω στα 10 εκατοστά μη ψάχνεστε!!! αλλα εδώ θα κάνω μια ενσταση στο "για το ποτήρι"… το σπάω το γαμιοπότηρο λεμε! όποτε το θελώ να φαινετε γεμάτο ας είναι άδειο .. όταν το θέλω να είναι άδειο ας είναι γεμάτο!!!! ρε σον και ντε να πρέπει να διαλέξω τη στάση να κρατήσω …. όποια θέλω ρε φίλε γιατι μια έτσι μια γιουβέτσι!!!! Κι απο το δίλημμα στο παραλληριμα των τελευταίων γεγονότων:

Συνοψίζοντας έχουμε:

- Ενα πιστόλι. Άλλο δεν θέλουμε!
- Εναν batman: σε φιγούρα απο καοτσουκ βγαίνει???
- Εναν "πέρα δώθε": που δεν θα αναφερθώ γιατι ζαλίζομαι σαν την μπλε ομάδα (για μπάλα μιλάμε).

Για το πιστόλι είπαμε να μην τα ξαναλέμε αλλα μετα την επιστροφή μου στη γη έπεσα πάνω στον Bruce… Bruce Wayne λοιπόν που κατα τας γραφάς του δημιουργού του  Bob Kane (δημιουργός του batman δηλαδή) είναι ένας κακομαθημένος και ρηχός playboy με μεγάλη αλλαζονεία… κι όλα αυτα για να καλύψει την πραγματική του ταυτότητα (οξύμορο??? δεν απαντάει! δεν είναι) του Batman που βάλθηκε να την δει Ρομπεν των δασων καμουφλαρισμένος με στολή απο καοτσουκ… πως την παλεύει δεν μπόρεσα να καταλάβω… για την στολή μιλάω!

Τέλος πάντων εγω γνώρισα τον Bruce (οχι τον batman) κι αυτος απο την άλλη την catwoman (καλά μη κράζετε!! την - τύπου - catwoman ) κι όπως λέει και ο φίλος μου ο Μαργαρίτης "στεγνή εκτελέστρια" όσον αφορά τους άντρες!!!

Λοιπόν και γαμώ τις φάσεις έτσι πως την βλέπω τα 3 Σ:
- Συναίσθημα = 0
- Σεξ = άφθονο
- Συνέπειες= 0

010 (δεν περνάει ρεύμα, περνάει ρεύμα, δεν περνάει ρεύμα) = περνάει στα τεστ!!!!

Ναι καλά καλά .. από προηγούμενη εμπειρία οι μαθηματικες πράξεις δεν περνάνε και επίσης αυτά μας τα παν κι άλλοι!!!! Αλλα ας μπω στο παρασύνθημα της γνωριμίας: σου, μου, του
.. καρχαρίας αυτος? λευκή φάλαινα εγώ! Leon αυτός? Black Mamba εγώ! κόντρα στην κόντρα κωλοτριψιμο στο κωλοτρίψιμο.. Στεγνοί εκτελεστές και οι δύο.

επιβίωση στο ίδιο χώρο?? μέχρι 3 μέρες!! και να σου ανοιχτή αποστολή του Bruce:

- Να σου πω ρε φιλεναδα? θα κάνουμε καμμια δουλειά ή θα δουλευόμαστε?
- Δουλειά? Τι δουλειά εννοεί τε????
- Ετσι πως σε βλέπω για ένα τριήμερο full contact!
- Α δεν γίνεται.. δυσκολεύομαι να μοιραστώ τα ακαρεα μου με κάποιον άλλον!
- Δεν υπάρχει πρόβλημα κούκλα μου θα τον κάνουμε σαν φεστιβάλ 3μερο πήγαινε έλα.. θα κάνουμε αυτο..
- Ε σιγα ρε φίλε μη συζητήσουμε κι όλας???
κι αυτος απαντά όπως καπνίζει ο Λουλάς (όχι οτι ξέρω αλλα φαντάζομαι)
- Μια δοκιμή θα σε πείσει….. εγγύηση!!!
- Σιγα ρε φίλε και ποιος είσαι ο Batman ρίχνεις σινιαλο και σκανε οι γάτες τις γειτονιας γύρω σου???? Σε παρακαλώ…

Αυτο το τελευταίο το, σε παρακαλώ, το είπα απο μέσα μου, γιατι ήξερα απο πριν απο τις γάτες τις γειτονιας οτι ήταν εγγύηση αλλα κάτσε ρε φίλε πως την βλέπεις έτσι … έτσι σκέφτηκα τότε οτι μπορεί να έχουμε χημεία αλλα δεν ήθελα να πάω μαζί του .. έτσι επειδή πουλούσε μαγκιά .. βέβαια στο τέλος δεν πήγα μαζί του οχι γιατι μου πουλούσε μαγκιά αλλα γιατι έφαγα μαγκιά!!! Γιατι οι μάγκες δεν υπάρχουν λέμε!!

Και να η απόδειξη… Στις 4 το πρωί εγώ ο μάγκας μαζί με την κολλητή που μόλις είχαμε κλείσει ένα μαγαζι πίνοντας αρκετά κρασιά και σφηνάκια… ??δε θυμάμαι και καλα…
μιλήσαμε με το παρεάκι που ήταν μέσα και o Bruce και ρωτάω εγώ ο Batman ειναι εκεί???? Γιατι έρχετε η catwoman!!! Μιλάμε έτοιμη να επιτεθεί στον batman και να μην ξέρει τι τον χτύπησε o Katrina?? ο Λίνα??… Κι οχι για κανενα λόγο γιατι πουλουσε μαγκιά.. κι οπως έγινε μόνο που ο katrina πηρε έμενα και με σήκωσε…. αφου με το που με είδε με αγκάλιαζε με χάιδευε … ε και εγω τι??? δε θα το φιλήσω χαζή είμαι αφου μου αρεσε???
Που πας ρε καραμήτρο που με το που σε φίλησε απο catwoman έγινες χελωνονιτζακι, στην καλύτερη περίπτωση??? Κι έτσι βρεθήκαμε να κλείνουμε συμφωνίες να αγκαλιαζόμαστε να φιλιόμαστε να πίνουμε να μιλάμε γενικά να περνάμε ωράια.. κι μ' αυτα και μ' εκείνα μεταμορφώθηκε απο Bruce σε Batman κι εγω απο Catwoman σε Selina - Λινα… κι δεν μου "΄έφτανε η φαντασία μου πλανεύτρα είσαι η πιο μεγάλη ψεύτρα" μου πετά κι ενα τούβλο στο κεφάλι λέγοντα "ρε μαλακισμένο εγώ το πήγαινα μόνο πρόστυχα κι εσυ μου βγάζεις συναίσθημα!!!" εμ εμενα τι?? δε μου εβγαλε???? α ολα κι ολα… κι εγω εκει ήμουν! νατος τον φάγαμε τον πρόλογο…
και ξανά: που πας ρε καραμήτρο πήγαινε σπίτι σου (που αυτό έκανα) γιατι όλα αυτά θα τα έχει ξεχάσει μεχρι αυριο!!! κι ετσι έγινε! με πήρε τηλέφωνο μεσα στην βδομαδα με μια και μόνο ερώτηση:

- Ε τι θα γίνει θα κάνουμε καμμια δουλεια??
- Ε όχι όμως!!!
- Ε καλα δεν συμφωνήσαμε??
- Ε μια στιγμή…
- Α κατάλαβα! Σκέτο Νέτο!

και δεν ξανακούστηκε απο τότε μάταια προσπάθησα δις .. ναι δις λέμε (μεγάλη υπόθεση) να εξηγήσω το σκέτο νέτο… γιατι σίγουρα δεν κατάλαβε!!! εδώ δεν κατάλαβα εγώ καλα καλα τι εγινε.. !
teenage mutant ninja turtles έγινε!!!
Houston ακούει??? Houston δεν μου ξαναμίλησε έκ τοτε!

Εμετικές σκέψεις ενός μεθυσμένου…

8 το πρωί… μόλις γύρισα σπίτι απο ένα βράδι πίτα στο αλκοόλ… πίτα κι εγω… ευτυχώς που πάντα φτάνω όρθια μέχρι την είσοδο της πολυκατοικίας γιατι 2 σαβούρντες είναι στανταράκι οτι τις τρώω μιά στα πρώτα σκαλια.. και αφου περάσει το πρώτο 10λεπτο προσπαθόντας να ανοίξω την εξωπορτα.. αλλα που ν ανοιξει αυτη, με το κλειδι της εξώπορτας του γραφείου????
προσπαθώ να αναίβω τα υπόλοιπα σκαλια… κι αφου εχω μόνιμο πρόβλημα και δεν μπαίνω σε ασανσέρ σήμερα δεν υπάρχει… what the fuck θα μπω - ας πέσει - ας μείνει ας κάνει ότι γουστάρει.. εγώ το μονο που θέλω είναι να την πέσω ….

αλλα δεν φτανουν τα χάλια μου που για να φτάσω απο το αμάξι… (αμάξι….αμάξι??? που στον π!@#ο είναι το αμάξι μου??? τώρα δεν μπορώ αύριο..).. anyways που για να φτασω απο ένα αμάξι μέχρι το ασανσέρ θέλω κανα 10 λεπτο.. μπαίνοντας αντικρύζω τον δράκουλα που μόλις τον χτύπησε τουλάχιστον τρένο αφου γυρίζοντας στο καθρέπτη (που ακόμα δεν έχω καταλάβει τι εξυπηρετεί ο καθρέπτης σε ασανσέρ.. μάλλον το επέβαλλαν οι γυναίκες για την τελευταία πινελιά κατα την έξοδο τους αλλα δεν πρόβλεψαν τα επακόλουθα) βλέπω: οι μαυροι κύκλοι απο την μάσκαρα και το μολύβι στο μάγουλο το κραγιον ξεθωριασμένο και λίγο παραέξω απο τα χείλη (μάλλον επειδή φιλιόμουνα) και τα μαλλιά λες και με ξεμαλιάσε καμμια γάτα..

και τώρα που είπα γάτα είναι και ο 666 γάτος μου που νιαουρίζει απο την ώρα που προσπαθούσα να ανοίξω την εξώπορτα και είμαι σίγουρη οτι επειδή άργησα να τον ταΐσω θα την πληρώσω… πάντα το ίδιο σκηνικό .. ελπίζω να λιποθυμήσω και να μην καταλάβω τα βασανιστήρια…

κι αφού ταΐζω τον κόπρο, ελπίζοντας να μη χάσω ισοροπία και σωριάσω δίπλα στο πατάκι και γίνω θέαμα στους απέναντι …. προσπαθώ να συρθώ στο κρέββάτι μου…!!!

ε, αφου τα κατάφερα επιτέλους να φτάσω και ησύχασε το σύμπαν απο μένα, τότε η κλασσική μουσική της ησυχίας αρχίζει να ηχεί στα αυτάκια μου … εδω κάνω παρεμβολή γιατι μόλις έμαθα οτι η ησυχία δεν έχει ήχο… και επίσης το hobit (η φίλη μου- η πολυ κοντή … γιατι η κοντή είμαι εγώ…) λέει οτι πάσχουμε απο κάτι στα αυτιά που φυσικά δεν θυμάμαι ειδικά τετοια ώρα (τετοια λόγια) … και λέει επίσης οτι είμαστε μεσα στο 20% του πλυθισμού που το έχει αυτο.. αυτο πάλι να είμαι πάντα στην μειονότητα του κόσμου που πάσχει απο κάτι δεν το καταλαβαίνω…

κι αφου εγω είμαι κομματια, τα κομμάτια που γράφω είναι εντελώς ασυνάρτητα, αλλα σ'αυτο εδώ το σημείο θα ήθελα να πω τους πολυαγαπημένους μου φίλους όταν πίνω να μου βουλώνουν το στόμα οχι να μη πίνω φυσικά αλλα ουτε να μη φιλιέμαι (γιατι απο ότι κατάλαβα περνάω την περίοδο του φιλιού) αλλα να μη ΜΙΛΑΩ …

ρε τι έχουμε πάθει… λοιπόν να σας πω γιατι ! γιατι πάντα θυμάμαι τι κάνω … αλλά την τρέλα μου μέσα.. ποτέ δεν θυμάμαι τι λέω και έρχεται το ξύπνημα (ευτυχώς οχι ακομα) και τρώω φλασιες τύπου "πω ρε πούστη το είπα σ'αυτον αυτο ή όχι κι αν δεν το ειπα σ'αυτον σε ποιον τό είπα??? του είπα κι αλλα τέτοια… ιουυυυυυυυυυυυ" …

και τώρα που μιλάμε για φλασιες έρχεται στο μυαλό μου ο flashman και κατα συνέπεια ο ΒΑΤΜΑΝ., που αυτόν φιλούσα όλο το βράδυ, που σύμφωνα με τα τελευταία γεγονότα σε καταστάσεις μέθης που ο άνθρωπος έχει ανάγκη την επαφή, την συντροφικότητα και τα φιλιά εγώ … νομίζω κατα τις 6 μέχρι τις 8 δημιούργησα ενα μίνι έρωτα στο φανταστικό κόσμο της μειονότητας μου … -- για μετά τις 8 μη με ρωτάτε δεν ξέρω/δεν απαντώ σαν δημοψήφισμα ένα πράγμα -- δεν μπορώ να μιλήσω μέχρι να έρθει το πρωί…

αλλά ρε φίλε καλώς ο έρωτας η επαφή η αγκαλιά και τα λόγια του κώλου αλλά η στιγμή που εύχεσαι όλο το βράδυ να έρθει είναι η στιγμή που φτάνεις στο κρεββάτι σου - το για καλή μου τύχη 1 1/2 σαρι- και φέρνεις σπίτι σου αυτο που δεν έχεις αποχωριστεί όλο το βράδι, που σε φροντίζει και δεν σε βαριεται ποτέ είτε ροχαλίζεις από το αλκοόλ είτε όχι, είτε έχεις καλή απόδοση στον κρεββάτι είτε όχι… ε ναι λοιπόν σήμερα μπορώ να κοιμηθώ με τα ΑΚΑΡΕΑ μου… γιατί για σήμερα δεν θέλω να μοιραστώ ουτε το κρεββάτι μου ούτε τα ΑΚΑΡΕΑ μου, που περιμένουν μισά στο κρεββάτι και μίσα είναι επάνω μου να συναντηθούν και να κανουν τρικούβερτο γλέντι… ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!!!! Και αύριο μάλλον θα πρέπει να θυμηθώ να σας πω για τον BATMAN και να …. χχχχχχχρρρρρρ ααααααααα ρχχχχχχχχρρρρρρρρρρρ!!!!!!!!!!!!

Ο αδεσμευτος τύπος, η πριγκίπισσα Leia και ο 3CP0

Κι αφού περπάτησα όλη την πόλη μπας και βρώ κανα μπαγκάκι να κάτσω (μεγάλη πηγή έμπνευσης: παγκάκια, λεωφορεία) ανακάλυψα οτι παγκάκι για μένα σ’ολη την πόλη δεν υπήρξε οχι γιατί δεν είναι εκεί αλλα μάλλον οταν περπατώ μετακομίζω σε παράλληλο σύμπαν δεν εξηγείτε αυτό κι ως συνήθως καταλήγω και γράφω σε κατουρημένα γρασίδια (απο κάθε είδος κόπρων.. κι εδω εχω μεγαλη εμπνευση... να όπως λέει και η λαϊκή ρύση χέσε ψιλά κ αγνάντευε) και πριν ξεκινήσω με τον αδέσμευτο τύπο την πριγκίπισσα Leia και τοn 3CP0 θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κανα 2 πραγματάκια…
α) στον φίλο Νικηφόρο που δεν αξιόθηκε να διαβάσει ουτε μια φορα τις ιστοριούλες μου “ρε βούρλο εδώ δεν είναι το sex and the city εδώ είναι το καταστροφή στο city”

β) στον ανώνυμο φίλο που με ρώτησε ποια είναι η ανάγκη κάποιου να γραφει???
Φιλε δεν ξέρω να σου πω.. εγώ μπορώ να φανταστώ 3 λόγους:
1) γράφεις όταν έχεις ταλέντο ( ε εδώ μάλλον δεν παίζει γιατί το pulitzer δεν το έχω πάρει ακόμα κι εκτός απ’αυτό δεν είμαι ουτε καν στους 3.000.000 υποψηφίους)
2) Όταν κάποιος θέλει να εξωτερίκευση σκέψεις συναισθήματα και άλλα τέτοια επειδή δυσκολεύεται (πάλι δεν παίζει κατι τετοιο.. εγώ δεν το βουλώνω το στοματακι μου…)
3) Ανακούφιση αυτών που διαβάζουν…χαχαχα υπάρχουν και χειρότερα … yes σ’αυτην την κατηγορία πάιζω champions league των , τουτ τουτ τουτ, LOSERS!!!!!!

γ) Ναι ρε Νίκο η προηγούμενη ιστορία μου ήταν βαρετή γιατί όλο το καλοκαίρι ήταν τόσο βαρετό που χρειάστηκα ενέσεις αδρεναλίνης να ξυπνησω… ποια ΕΓΩ!!!!!!

Και αφου τελος με την αρχη ας αρχίσω από το τέλος… Το τέλος μιας σαββατιάτικής βραδιάς με την κολλητή κάνοντας μπαρότσαρκα φλερτάροντας και για να σας βάλω στο κλίμα την είδα πολύ πριγκίπισσα Leia που δεν είχα ανάγκη ούτε καν τον Han Solo (βλέπε STARWARS).. μιλάμε γ@#$ω και δέρνω (ε όχι και για πολύ)… anyways και κει κάπου στις 6 το πρωί πάμε για μπουγατσα κι ενώ εχει απλετο χόρο να παρκάρω (ναι το αμαξάκι μου που περασε όλο το καλοκαίρι διψασμένο από βενζίνη και κολλημένο εκει κάπου στο ΙΚΕΑ) … εγώ θέλω να παρκάρω κάπου που να με βολεύει (να τι γίνετε αν μπαίνεις στο παράλληλο σύμπαν της Λίνας).. τέσσερις γυρους καναμε και στο τελος μ’ έπεισε η φίλη να παρκάρω κάπου γιατι την έπρηξα … και τσουπ τσου τσουπ εκει που κατεβαίναμε προς την μπουγάτσα πεφτουμε πάνω σε 2 τύπους οπου ο ένας μας την είπε λόγο του πλούσιου λεξιλογίου μας (μάλλον το δικό μου ήταν) με βωμολοχίες τύπου λιμανιου εξού και ο χαρακτηρισμός μου Λιμενεργάτης.

Ε με αυτά κι εκεινα πιασαμε κουβέντα. Εγώ ακομα Leia .. μιλάμε σουπερ κουλ και άνετη στ αλήθεια χωρίς πλάκα. Τα πάιδια , Αριστείδης και Θέμις πολύ καλή παρέα. Ο Αριστείδης βεβαια μιλούσε ακατάπαυστα… περισσοτερο κι από μένα όλοι ξέρετε τι σημαίνει αυτό… ρε δε το βούλωνε μιλάμε… με τα πολλά με τα λίγα καταλήξαμε να πείνουμε καφε μεχρι τις 11 το πρωί. Προσπαθούσα να καταλάβω όλη την ώρα αν αυτος ο τύπος με εκνευρίζει με την πολυλογία του ή με γοητεύει … ε φεύγοντας κατάλαβα!!!… και τα δύο!!!! οπου το ερμήνευσα σε πολύ σουπερ κατασταση γιατι μετα από όλη την βαρεμάρα μου, να καποιος ο οποιός δεν είναι καθόλου βαρετός!!!!
ε αναπόφευκτη η ανταλλαγή τηλεφώνων μηνυμάτων και fb επικοινωνιών αρχισε. Όμως το “force” του σύμπαντος μου αρχίσει να χάνει την αρμονία της βαρεμάρας και οι jedai των εγκεφαλικών μου κυττάρων βαρούσαν καμπανάκια… ή να φέρω την αρμονία ή να γνωρίσω αυτόν τον εκνευριστικό πολυλογά!

Κι ετσι ένα άλλο σαββατιάτικο βραδι γύρω στις 2 με χορο και ποτο κι εκει που με φλερτάρει ένα διάσημο και ΠΟΛΥ ωραίο αγόρι για πολλές «ο φανταστικός μου γκόμενος» σκέφτομαι one night stand μ’ αυτόν ή να βρώ τον Αριστείδη για fun fun fun???? ε φυσικά διάλεξα τον δεύτερο… καλή σκέψη στην προκειμένη αλλά….

Τελος των πάντων βρέθήκαμε με τον Αριστείδη αλλα η πλάκα μου βγήκε ξινή για την ακριβεια “Αριάνη”… εγώ ακόμα Leia μαχητική και αποφαστική … μονο που σ’αυτό το παιχνίδι ήμουν εντελώς μονη μου γιατι από την στιγμή που φιληθήκαμε μεταμορφώθηκα στον 3CP0 και κρίνοντας με την λογική ελεγα φύγε κοριτσακι μου από κεί γιατι αν δεν φύγεις αυτό θα είναι το One night stand και όχι ο φανταστικός γκόμενος που παράτησες πριν από λίγο…. η Leia προσπαθώντας να αποκαταστήσει την ηρεμία στο σύμπαν μου τελικα έκανε την βλακειώδες κίνηση και τσουπ να την η απαγωγή… που ουτε ο Luke ούτε ο Han ούτε όλο το επιτελείο των jedai να έφερνες κανένας δεν μπορούσε να την σώσει… και εγώ έμεινα μόνη μου με ένα σύμπαν χάος να βρίσκομαι στο σπίτι του Αριστείδη.

κι εκεί άνοιξα το στοματάκι μου και είπα πράγματα που τα λέω συνήθως σε γκόμενους για να κάνω crash τεστ να δω αν θα μείνουν ή θα φύγουν (το αποτέλεσμα πάντα το ίδιο . "α και φεύγοντας κλείσε την πόρτα σε παρακαλώ") .. και ο 3CP0 να φωνάζει "όχι βρε βλάκα σ’αυτόν, όχι βρε βλάκα σ’αυτόν ακομα δεν ξέρεις τι θέλεις από αυτόν και δεν θα προλάβεις να μάθεις κι όλας…" και ξαφνικα ακουγεται από το στόμα του «όπα με φρίκαρες τώρα» …. και σαν να ανοιξε την πόρτα ο Darth Vader και ενω προσπαθούσα να φέρω ισορροπία σε όλες τις μπούρδες που έλεγα, ενιωθα να είμαι ο 3CP0 αλλα με ξεχαρβαλώμένες βίδες και να χρειάζομαι 3 CPR για να ανταπεξέλθω απο τις κοτσάνες μου (φαντάσου αυτός).

Ξαφνικά, εκει που εψαχνα CPR στο μυαλό μου δεν κατάλαβα ότι το χερι που κρατουσα το τσιγάρο μου, είχε χάσει τον έλεγχο κι έβαλε φωτιά τον καναπέ…..
Kαι εκει που καιγοταν σηκώθηκα πανικοβλημένη βλέποντας τον αριστείδη να τρεχει στην κουζίνα να φερει νερο και πετώντας το νερο στον καναμε εγω πάλι έκανα μια απότομη κίνηση και ακούγοντας την φώνη του σε λιγότερες στροφές να φωνάζει «πρόοοοοο σσσσεεεεεεεχχχχεεεεεε» είχα είδη ρίχει το αγαλματάκι του Darth Vader που το είχε παραγγείλει από το ebay ….και ήταν και συλλεκτικό….

Σηκώθηκα! προσπάθησα να σημμαζέψω τα ασυμάζευτα… ζήτησα συγνώμη και έφυγα… και σαν να μην μου έφταναν όλα αυτά μετα από κανα 2 μερες εστειλα και μηνυμα λεγοντας "μ αρεσεις θέλω να γνωριστουμε" ... τωρα θα μου πείτε που το κακό…. ε όποιος το πει μάλλον ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ… και πηρα το ευγενέστατο και μήνυμα που το έχω γεννήσει "ναι και μενα μου αρέσεις αλλα δεν είμαι για δεσμεύσεις εχω πολλά στο κεφαλι μου αυτην την στιγμη"…. εδώ η γη και η πριγκίπισσα Λίνα πίσω στο Alderaan!!!!! θα σας δω σε καμιά 10 μερες στη γη όταν επανέλθω από το πιστόλι… !!!

καλοκαιρι 2010 ... οι thundercats, τα μπόρα - μπόρα και οι παρενέργειες του τσέρνομπιλ

καλοκαίρι 2010…. επιτέλους ξεκίνησαν οι διακοπές… πολυ νωρίς φέτος μιας και δουλειά είναι μια λέξη που έχει εκλειψη το καλοκαίρι του 2010… και όσο κάθισα στην πόλη, τα λεωφορεία έγιναν το μοναδικό μέσο μεταφοράς μου, γιατι βενζίνη είναι μία λέξη που δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο της τσέπης μου.. όπως και πολλά άλλα… Ομως το λεωφορείο πάντα ήταν πηγή έμπνευσης για μένα αλλα πονοκέφαλος στα εγκεφαλικά μου κύταρρα …
και στην διαδρομή κέντρο - ΙΚΕΑ σκεφτόμουν ότι το 1986 το μόνο που μ' ένοιαζε ήταν πόσα μπανια 8α κάνω, πόσα παγωτά θα φάω κι αν τελικά η Καντι - Καντι θα παντρευτεί τον lion - o απο τους thundercats … - μη νομίσετε… ήταν το πρώτο καλοκαίρι μετα το τσερνομπιλ … μάλλον θα έφαγα πολύ ραδιενέργεια - …

ενώ το 2010 αναρωτιόμουν πώς θα πληρώσω την εφορία, το τεβε, τους λογαριασμούς και πώς θα γίνει κάτι καινούργιο, κάτι μεγάλο, μια καινοτομία βρε αδερφέ …!!! κι ετσι βρήκα τη λύση να γεμίσω το εγκέφαλό μου με κενά αέρος και να αφήνω τα γεγονότα - πολιτισμικά, πολιτιστικά, πολιτικά να περνάνε αναίμακτα απο δίπλα μου… κι ετσι να αδρανοποιήσω τα εγκέφαλο ώστε να μου έρ8ει epiphany!

epiphany: η ξαφνική συνειδητοποίηση ή ανακάλυψη που θα φέρει καινοτομίες, αλλαγές σε μένα σε σένα σε οποίον… σε ελεύθερη μετάφραση όλο αυτο..
γιατί να μην ακολουθήσω κι εγώ τα βήματα του Αρχιμήδη???

προς το παρόν αρχ#$δι$ μύδια ακολουθώ αλλά θα δείξει κι όπως λέει γνωστή τραγουδοποιός θα φανεί στο χειροκρότημα η όπως λέει ο απλός λαός στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό… η στην περίπτωση μου την νύφη

Κι αφού κατάφερα να εχω στην τσέπη μου 200 ευρω για να περάσω 2 μήνες.. άσε που νόμιζα οτι είμαι και πλούσια, κατεβηκα στο ικέα να πάρω το αμάξι μου που το είχα αφήσει κανα 2 βδομαδο εκει αφού αυτο πρώτα με αφήσε απο βενζινη (γαμω τo jimmy μου που μπορει να είναι το μοναδικό χωρίς φωτάκι, για το "φίλε τραβα σε κανα βενζινάδικο γιατι σε πάω δε σε πάω σπίτι"). Ετσι έβαλα βενζίνη και μεταφέρθηκα στον εξωτικό οικισμο (ευτυχώς) στα 48 χλμετρα μακρια απο την πόλη μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια… οπου ο μπαμπάς - λόγο σύνταξης - τον αποκαλεί αγροτικές φυλακες με ειδίκευση στην ταφή των κατοικίδιων ζώων των φίλων ενοίκων ( συμπεριλαμβανομένου κι εμάς) με νεκροθάφτη τον ίδιο και νεκροκουβαλήτη τον φίλο του τον Ηρακλή που σε κάθε τελετή οι χήρες απο πίσω ακολουθούν με πλερέζες που οδεύουν στο χωράφι του διπλανού, που άμα το οργώσει ο χριστιανός θα βρεί τουλάχιστον 40 τετράποδα να κείτονται νεκρά σε λευκα σεντονια - ζωή σε μας.. κι απ' οτι καταλάβατε σ'αυτην την εξοχη είναι surreal η ζωή ... αλλά ας μην το κάνουμε θέμα…

πέρα απο τα νεκρά ζώα που ευτυχώς τα περισσότερα μας αφησαν απο ηλικία και λίγα απο αυτοκινητιστικά.. ο μπαμπάς κάθε πρωί φωνάζει:

- το γάλα σου το ήπιες?
- θα πας για μπάνιο ?
- στο φανάρι?
- ομπρέλα πήρες?
- αντιλιακό … πρόσεξε μη κολλήσεις στην άμμο!!!
- .... και οτι χρειαστείς να με πάρεις τηλέφωνο
- α και μη ξεχάσω τι ώρα θα έρθεις? α καλα καλα ελα οτι ώρα θέλεις αλλα να σου ψήσω μπριζολίτσες ή να σου πάρω κανένα ψαράκι… και απο δίπλα η μάνα να ξαναλέει τα ίδια δίνοντας στο χέρι το γάλα με μια φέτα ψωμί και μέλι, γεμίζοντας το θερμός με στημένο χυμό πορτοκάλι συμπληρώνοντας "μη ξεχάσεις την κρέμα για το πρόσωπο το 50αρι αντιλιακό να βάλεις να μη κάνεις ρυτίδες.. και κολύμπα και καθόλου .. - να πάρε τα βατραχοπέδιλα μου… !! (όλο αυτό λαμβάνει χώρα στην κουζίνα του σπιτιού χωρίς εγώ να απαντήσω στα 2 μονόπρακτα που συνεχίζουν κάθώς έχω βγει κι από την αυλή… το μονο ποθ κάνω κουναω το χέρι κι απαντάω θα σας τηλεφωνήσω μετά)

κι αν αυτό σας φαίνετε καταπιεστικό εγω πάλι νομίζω οτι είμαι η πριγκίπισσα των 200 .. - όχι έβαλα και βενζίνη - ….των 150 ευρώ και βρίσκομαι κάπου στα μπόρα μπόρα και αυτο το αξιαγάπητο μπορο-μποριώτικο ζευγάρι μου κάνει όλα τα χατήρια και guess what??? τζάμπα!

και αφου ζούσα στον κόσμο μου χώρίς να σκέφτομαι το οικονομικό και συναισθηματικό κενό στο παντελόνι μου.. περίμενα υπομονετικά για το epiphany μου που δεν ερχοταν… μπορεί να έφταιξε ο συλλογισμός μου και που κουνηθηκαν λίγο τα εγκεφαλικά μου κύτταρα συλλογιζόμενη οτι στο πρώτο κενό ... το οικονομικό.., το γεγονός που πιστευουμε (εγώ και οι φίλοι μου, για σας δεν ξέρω) οτι τα 200 ευρώ είναι αρκετά και τα 400 άρχοντας ..αυτό λέει τα πάντα

και όσο για το δεύτερο… το οτι μοσχάρι φεύγω και βόδι γυρνάω και έχω γίνει master στο πέταγμα χαρταετού χωρίς αέρα (μπορει να με βάλουν και στο βιβλίο γκινες) ας μην το κάνουμε θέμα αλλα παρακαλώ πολυ είμαι μια πριγκίπισσα με κινιτό σαν κέντρο διερχομένων και καρδιακό κενό σαν την τρύπα του όζοντος! χωρίς φυσικά να σημαίνει τίποτα αυτό… σε μένα τουλάχιστόν…

γιατί στην αδερφή μου….. όταν ειδικά μαθαίνει οτι παντρευτηκε καμμία, τότε πρέπει να τρέξω τουλάχιστον 60 χλμτρα μακρία γιατί με πιάνει τυφώνας "βικουα" που μου σούρνει όλα τα κοσμητικά επίθετα τετράποδων, κοιμισμένων και άλλων συμπαθέστατων όντων σαν κι έμενα… γιατι πραγματικά και προτάσεις να κάνει αυτή η γυναικά εγώ μόνο τα κοσμίτικά συγκρατώ κα φτιάχνω μικρές ιστορίες στο μυαλό μου με συμπαθητικούς και μη συμβατικούς χαρακήρες που ποτέ δεν προλαβαίνω να τους δώσω ένα τέλος γιατι πάντα ακούγετε στο τέλος " μ' ακούς ή κοιτάς πάλι τον ουρανό με τ'αστρα?.. μη κοιτάς τον ουρανό ή τα πόδια σου μπροστα να κοιτάς.. και τα μάτια σου ανοιχτα!" μωρε εμένα τα μάτια μου ανοιχτά είναι …

… μα ελα που δεν γίνετε κι ανοιχτά που είναι τι βλέπουν δεν μπορώ να σας πω ούτε εγώ δεν ξέρω … ασε που οταν κοιτάω πανω η κάτω μου δίνεται άλλη προοπτική των πραγμάτων .. δηλαδή περπατάω την μητροπόλεως κάθε μέρα και ξαφνικα κοιτάω προς τα πάνω ε όλα μου φαίνονται καινούργια αφού πάντα κοιτάω ευθεία (άσε που το ευθεία ειναι πολυ βαρετό) και αισθανομαι οτι είμαι κάπου αλλου ή οτι καινούργιες προοπτικές και δρόμοι θα υπάρχουν... δεν γίνετε…. θα έχω κι εγω το epiphany μου… (αλήθειά δεν παίρνω ναρκωτικα μάλλον το Τσερνομπιλ φταίει)

και τέλος θα κλεισω τις καλοκαιρίνες μου σκέψεις περιμένοντας τα epiphanies του χειμώνα και σχολιαζοντας μία φράση που είπε η κ. Γνωστή παρουσιάστρια πολιτικών γεγονότων (στις κοσμοπολίτικες εκπομπες του αλτερ) " εγω δεν κανω όνειρα βάζω μόνο στόχους και τους πετυχαίνω" κι εγω με την σειρά μου λέω μπράβο σε σ'ένα έλλη μου γιατι εμείς (εγώ και κατι φίλοι μου σας δεν ξέρω) το 2010 μαθαμε οτι, ό,τι στόχους βάλαμε τα τελευταία 10 χρονια δεν μπορουμε να τους πραγματοποιήσουμε λόγο οικονομίας και πολιτικής κι ετσι εμείς κάνουμε όνειρα γιατι αυτά μπορεί και να πραγματοποιηθούν, γιατι φίλη παρουσιάστρια πολιτικών γεγονότων , όταν κάθε φορά που κάνεις επίθεση ο διαιτητής σφυρίζει εσφαλμένα offsite και σε ότι αντικανονικό μαρκαρισμα που γίνεται δεν σου δίνει ούτε φάουλ, καλα για πέναλτι ας μη το συζητήσουμε, γιατί δεν είσαι ούτε ο καραγκούνης (no offense κύριε καραγκούνη αλλά μια πού πέφτεις και μία που παίρνεις φάουλ) αλλα ούτε ο ντιόγκο… για να νικήσεις πρέπει να έχεις epiphanies και όνειρα ότι φέτος η ασπρόμαυρη ομάδα (που δεν είναι ο Ο.Φ.Η) θα πάρει πρωτάθλημα …κι ένα υστερόγραφο στους παίχτες της ασπρόμαυρης ομάδας μου - που δεν είναι ο Ο.Φ.Η- … εγω epiphany .. εσείς πρωταθλήμα!

….. αλήθεια δεν παίρνω ναρκωτικά! σίγουρα το Τσέρνομπιλ φταίει!

Μιας νύχτας το σκαμπό.... χωρίς παπούτσια!

Ουαουu… εμ με συνδεσες με Cairo εμ μου βάζεις δύσκολα…
ομφαλοσκοπώ (πρώτα πολλά δεν μπορώ να την προφέρω την λέξη) = η λέξη μεταφορικά δηλώνει κάθε κατάσταση απομόνωσης στον εαυτό μας που μας κάνει να ζούμε σ' ένα κόσμο φτιαχτό, εντελώς δικό μας, ξεχωριστό απ' την πραγματικότητα, γεμάτο ψευδαισθήσεις. Πήρε αυτήν την έννοια απ' τους ησυχαστές, που κοιτάζοντας πολλές ώρες τον αφαλό τους έπεφταν σ' έκσταση και είχαν παραισθήσεις.

κι ενώ εσύ πορεύεσαι στους δρόμους του Cairou στους 47 βαθμούς μαζί με βεδουίνους που γνωρίζουν όλο το τσιφτετελέικο της περασμένης δεκαετίας εγώ απομονώνω τον εαυτό μου σ'ένα κόσμο φτιαχτό, αλλά ευτυχώς δεν κοιτάω τον αφαλό μου γιατι παθαίνω ιλίγγους… κι ετσι είμαι εκτος πραγματικότητας αλλα ευτυχώς χωρίς παραισθήσεις… αν και λέω να φτιάξω μια μόνη μου… εσένα με αμφίεση Φλωρινιώτη να μου τραγουδάς "το κορίτσι του μπάρ" για παρηγοριά… και αφου προσφέρθηκες να με πότισες το ποτό των φτωχών.. όλα τα άσπρα που διέθετε το κατάστημα (τσιπουρο, ούζο και ρακί) VIVA LA REVOLUTION … είπα κι εγω να γυρέψω fast love και άσε τις συμβουλές για έρωτες, αγάπες και λουλούδια… ευχαριστώ δεν θα πάρω… κι αν σκεφτεστε κι εσεις οι υπολοιποι πωπω κότα… ναι ρε, αλλα οχι κότα, κοτόπουλο…!!!! βέβαια έχω ακόμα ένα πιστόλι να πω καλοκαιρινό αλλα δεν είναι της παρούσης.. εκει πήρα τα χεράκια μου και έβγαλα τα ματάκια μου.. τώρα θα μου πείς στις προηγούμενες καταστάσεις οι άλλοι σε φταίγανε??? δεν νομίζω!!!

Τι να κανουμε είμαι ερωτιάρα κι αμα με πιασει (σπανίζει αλλα γίνετε) με παίρνει και με σηκώνει γιατί ξυπνάει η drama queen απο μέσα μου όπως λές κι εσύ και ναι θέλω hollywoodiano έρωτα με hollywoodiana φιλιά και ηλιοβασιλέματα ξημερώματα και μη ξεχάσω ταξίδι στην αργεντινή με τον έρωτα να χορεύω ξυπόλυτη κι αυτός να με προσέχει και… ύστερα έπεσε ένας κοκοφοίνικας στο κεφάλι μου και απο το διπλανό γκρουπ που χόρευαν αργεντίνικο ταγκό και επειδή μάλλον τους ενοχλούσα ακουγόταν κάτι puta puta αλλα δεν κατάλαβα.. μάλλον με βρίζανε!!! (και αφου σίγουρα δεν έχω ψευδεσθήσεις συνεχίζω...)

… αλλα δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες λοιπόν και τώρα μάλιστα που η χώρα περνάει κρίση.. τι λες οι πρίγκιπες δεν θα περνάνε? αποκλείεται…. κι έτσι προς το παρόν λέω ο έρωτας το δράμα και η queen να συνεχίσουν να κοιμούνται, γιατί απο πιστόλι σε πιστόλι όπως πάω σουρωτήρι για μακαρόνια έγινα…!

και αφου κλείσω την παρένθεση περι έρωτα και άλλων δεινών που ανέφερες κατανόηση, αγάπη κλπ.. αποφασίζω να κάνω αυτό που έκανα πάντα γιατί κάλοι οι πρίγκιπες αλλα είναι σαν τους δράκους απλα δεν υπάρχουν! κι ετσι…γυρνάω στο fast love… και το βρήκα… για να σε βάλω στο κλίμα βέβαια αυτό με βρήκε.. .. τούμπανο… ψηλό, γυμνασμένο και το πιο σημαντικό μόνο για το καλοκαίρι εδώ… αυθόρμητος και με ακολουθούσε σε ότι μαλακία κι αν έκανα… μάλλον -κιες… γιατί δεν ήταν μία…. όμως δεν ήξερε δεν ρώταγε??? αλλα ας τα πάρω απο την αρχή…

το τούμπανο αυτό το ήξερα αλλα είχα να το δω αρκετά χρόνια, απο τότε που σπουδάζαμε μαζί στην Αγγλία… και ξαφνικά μπαμ συναντηθήκαμε τυχαία στα παλια καλοκαιρινά μας λιμέρια… Αργύρης στο όνομα… καθίσαμε λοιπόν μαζί, γελούσαμε με τα καραγκιοζιλίκια μας στην αγγλία … αφου ήδη είχα πιει τα 2 Long Island iced trip που μου έδωσες… αυτος εφερνε σφηνακια απο δω, σφηνάκια απο κει και να μην στα πολυλογό κώλος έγινα… και αφου πιάνει καταιγίδα κι εγω φοράω ένα απο τα αγαπημένα μου φορέματα μου.. ήρθε η ιδέα να περπατήσω στην θαλασσα με την βροχή… κι σαν χάφτας κι αυτός ακολούθησε… να η βροχή, να τα σφηνάκια, να τα ποτά, να τα φιλιά, να που έκλεισε το μαγαζί … να άρχισαν να φεύγουν μάλλον να του βγάζω και να πετάω δεξιά και αριστερά τις κάλτσες του, τα τσιγάρα μου, το παντελόνι του, τα παπούτσια μου… η μπλούζα του, τα κλειδιά απο το αμάξι και να κοιλιόμαστε σαν απο αρλεκιν στη βροχή, στην θάλασσα και στην άμμο, μέχρι που όλα έγιναν black …γιατι απο το τόσο αλκοολ εγώ κυρία όπως πάντα κοιμήθηκα πάνω μου… εκεί πάνω στα φιλιά .. και ο καημένος που είχαν φύγει όλοι οι φίλοι του περίμενε υπομονετικά με κρύα ρούχα μεχρι τις 11 το πρωί να ξυπνήσω κυρία και να τον πάω σπίτι…. ξύπνησα κι εγω σε μια ξαπλώστρα και μόλις άνοιξα τα μάτια μου τον είδα να ψάχνει όλα τα πράγματα μας… υπομονετικά τα έφερε μπροστά μου και μου λέει .. δεν μπορώ να βρω το παπούτσι σου…. ε έψαξα κι εγω το παπούτσι μου πουθενά.. πάει το παπούτσι πάει την μιας νύχτας το σταντ και μας έμεινε μόνο το σκαμπό με ένα παπούτσι λιγότερο!!! .. και απο το στόμα του οι μοναδικές λέξεις να βγαίνουν…πάμε τώρα (μαζί με φτέρνισμα) ??? τον πήγα σπίτι του κανα 10 χιλιόμετρα πιο πέρα και φυσικά δεν ξαναμιλήσαμε… τυχαίο?? Δεν νομίζω.... !!!

Σύνδεση με Cairo....

Vlad συνδεση με Cairo τυχάιο;

"Λίνα μη μασάς. Ξέρω ότι έχεις κορακιάσει και θέλεις το ποτάκι σου να κατέβει στο λάρυγγα, αλλά τι να κάνω και εγώ? Πόσα να αντέξει αυτό το κορμί; Εκτός από εσένα, ξέρεις πόσοι διψασμένοι είναι εκεί έξω; Να, τώρα δα είμαι στο Κάιρο. Τι κάνω στο Κάιρο; Ας πούμε ότι παραδίδω μαθήματα μπαρμανικής τέχνης στους μαχμούτηδες εδώ πέρα. Τι να κάνεις δηλαδή, αφού στην Ελλάδα η μαλακία πάει σύννεφο, είπα να απλωθώ κατά την αραπιά, που δεν χαλάνε και σαπούνι (άρχισα και τις ρατσιστικές παροιμίες).

Και έτσι, είμαι στο μαγευτικό Κάιρο, που σήμερα έχει μόνο 47 βαθμούς, και στο αεροδρόμιο με παρέλαβε Αιγύπτιος (μακρινός ανιψιός του Μαγκντί Τολμπά και δευτεροξάδελφος των αδελφών Χασάν, καθώς και κολλητός φίλος του Τουρσουνίδη), ο οποίος όχι μόνο μιλούσε ελληνικά και μου έσπασε τα αρχίδια να μιλάει σε όλη τη γαμημένη διαδρομή, αλλά για να μου δείξει και την ελληνοαιγυπτιακή φιλία, έβαλε στο repeat ένα ολόκληρο cd με ελληνικούρες άχαστες. Το «τσικουλάτα» σε 3 versions, το «έχω πετάξει μαζί σου για ένα φιλί σου» και κάτι από Νατάσα Θεοδωρίδου ρεμιξαρισμένο με εμβατήριο του αιγυπτιακού στρατού. Και επειδή στο Κάιρο είναι κάθε μέρα στο δρόμο όπως Χαλκιδική-επιστροφή-Σαββατοκύριακο, να, έφτασα στο ξενοδοχείο με όρχεις-τσουρέκια, αλλά τουλάχιστον αν παίξει κάνα τραπεζάκι-μπουζούκι και πει ο τραγουδιάρης «δικό σας», αρπάζω με πλονζόν το μικρόφωνο και χύνω όλους τους στίχους από όλους τους αμανέδες.

Τεσπα. Η ουσία είναι ότι είμαι στο ξενοδοχείο, βλέπω το ποτάμι (όχι τον Λουδία) και ρουφάω τον καυτό αέρα της ερήμου. Αλλά επειδή δεν είμαι η αλεπού-τσα της ερήμου, θα ασχοληθώ μετά τον απαραίτητο πρόλογο με σένα ρε Λίνα, αφού όμως πρώτα σε σερβίρω ένα long-island ice tea για να έρθεις στα ίσα σου.
Long island ice tea. Το ποτό του φτωχού. Με 2 τέτοια κάνεις ωραίο κεφάλι και δεν χρειάζεται να ξεπαραδιάζεσαι. Ρίχνεις μέσα όλα τα άσπρα ποτά, βάζεις και λίγο λεμονάκι να ξινίσει, και καλό ταξίδι. Τώρα λοιπόν που ήδη μετανιώνεις για αυτή τη μαλακία που πίνεις, νομίζω είναι η κατάλληλη ώρα να σου πω ότι οι περιπέτειες σου θα συνεχιστούν για πολύ καιρό ακόμη αφού χωρίς αυτές δεν μπορείς να ζήσεις και μέσα σου κρύβεις μια drama queen που αναζητά συνεχώς την ευτυχία και τα έντονα συναισθήματα, αλλά «όλως τυχαίως» πέφτεις πάντα σε κουλές περιπτώσεις. Αν μάλιστα φέρω τον αριθμολόγο από το 11888 σίγουρα θα σου αποδείξει ότι δεν είναι τυχαίο. Εκτός και αν κόλλησες στο τζιπ με αυτό τον τύπο…

Μπάϊ δε γουέι, ευκαιρίας δοθείσης, θα ήθελα να πω σε όλους εκεί έξω που ξαφνικά έχουν κολλήσει και χρησιμοποιούν τη φράση «τυχαίο; Δε νομίζω», ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι είναι τεράστιοι μαλάκες και απίστευτοι μπούφοι, και πως δεν γίνεται επί ένα ολόκληρο καλοκαίρι να ακούω τόσο στην πόλη όσο και στις παραλίες αυτή τη φράση από όλους και όλες.

Το λοιπόν, τώρα που έκραξα και ηρέμησα, θα σε συμβούλευα να χαλαρώσεις και να απολαμβάνεις τις παταγώδεις αποτυχίες σου να βρεις τον έρωτα, την αγάπη και την συνεννόηση. Κάτι τέτοιο δεν ψάχνεις υποτίθεται; Κάτι τέτοιο δεν ψάχνουνε όλοι; Ε, τον πούλο, δεν γίνεται να ψάχνουν κάτι όλοι και να το βρούνε όλοι. Αντιλαβού; Ενιγουέι, ήρθε η ώρα να σε αποχαιρετήσω γιατί ήρθε ο οδηγός που θα με γυρίσει στην πατρίδα. Όχι για πολύ όμως, αφού την άλλη εβδομάδα πάλι συνδέομαι με Κάιρο και συνεχίζω να ομφαλοσκοπώ σε ένα διαφορετικό κόσμο, και να παθαίνω κατάθλιψη βλέποντας τα δικά μας χάλια.
Κοίτα κάτι πράγματα όμως, πάλι ήρθε ο ίδιος Αιγύπτιος και πάλι βάζει το ίδιο cd με το «τσικουλάτα» σε 3 versions! Τυχαίο; Δε νομίζω!

Δεν θα σε αφήσω έτσι όμως, είπαμε, μουσική παιδεία πάνω απ' όλα. Τσίμπα το κομματάκι αυτό, από τα αγαπημένα μου. Ma'alsalam""

Marsenne Prime, οι παράμετροι και η βρωμούσα!

Nostravia my friend Vlad και γουελκαμ μπακ…….....τωρα που ακριβώς βρίσκεσαι δεν μας είπες, ασε που είναι πληροφορία λίγης σημασίας… αφού ξέρω οτι καλοπερνας!!!

Κι ενώ εσύ είχες ένα φόβο προς την εξουσία, εγώ πάντα την είχα γραμμένη.. ξέρεις απο τότε που προσπαθούσα να βρώ τον alf… ε απο τότε προσπαθούσα να λύσω κι όλα τα προβλήματα μου με μαθηματικές πράξεις… αλλά το οξύμορο ξέρεις πιο ήταν??? οτι ακολούθησα θεωρητική κατεύθυνση … ποτέ δεν κατάλαβα γιατι…???

Κι ενώ εσύ μ' εκραζες που σου έγραφα τις παραγγελίες στα κίτρινα post - it λες και έγραφα για πολιχνιώτικα ξερά (τξ. τον. με στιμ. λεμ. και μια φατσούλα δίπλα για να σε καλοπιάνω) και απο την άλλη γελούσες με τους εβδομαδιαίους μου έρωτες.. γιατι παραπάνω δεν κρατούσαν.. εγω στο μεταξύ άφηνα τον εγκέφαλο μου ελευθερο να βρει τον αλγόριθμο που θα εφαρμόζεται στους εβδομαδιαίους και μη, έρωτες για να βγαίνω σώα και αβλαβή… αντε το πολυ πολυ με κανεναν ραγισμενο πλευρο, που χρειάζετε βαρια βαρια κανα μήνα μελόδραμα (παντα απολάμβανες το μελόδραμα μου γιατι μ' εκανες συνέχεια φέσι και κοπροσκυλιάζαμε στα γύρω παρακμιακά μαγαζια της "σαν την χαλκιδική δεν έχει" και γινόμασταν ρεζίλι)… κι εγω τα κατάφερα δεν μπορείς να πεις… Βασική έννοια του αλγόριθμου… δίνει λύσεις σε προβλήματα με x μεταβλητές εφ 'όσον τηρούνται διαδοχικά η σειρά διαδοχικών ενεργειών που έχουν καθοριστεί ( η x μεταβλητή ειναι στην περίπτωση αυτή ο οποισδήποτε μινι έρωτας … αυτο το μινι ειναι σαν μινι μπαρ διασκεδαση για όσο έχω διαμονή στο ξενοδοχείο)
Ετσι λοιπόν έχουμε και λέμε η επιτυχία του αλγόριθμου μου
- Διατύπωση του προβλήματος: τι θέλω απο αυτόν?
- Κατανόηση του προβλήματος: αλήθεια.. τι ακριβως θέλω απο αυτόν??? συμπίπτει με τα δικα του θέλω?
- Παραμετροι λύσης προβλήματος: a) TRUE: ναι προχώρα b) FALSE: άντε πάνε να δουμε πώς θα βγείς απο εκεί… προσοχή το πολύ πολύ κανα πλευρο… είτε εσυ είτε η μεταβλητή... χρόνος ανάρρωσης: το πολύ ένας μήνας

Ετσι γνώρισα το μαθηματικό… πριν 9 χρονια…
η δευτερη χρονια που δουλεύαμε μαζί… έσενα λέω Vlad...
κι ενώ εγώ προσπαθούσα να εφαρμόσω τον αλγοριθμο μου, αυτός απέτυχε παταγωδός γιατί δεν πήρα υπ' όψιν μου μια παράμετρο… οτι σε αυτην την περίπτωση κόλησε λόγο έλειψης πολυπλοκότητας και δημιούργησε κάψιμο τον ονομαζόμενων tracks στον σκληρο και ολικό κόλλημα στην κεντρική μονάδα επεξεργασίας ή αλλιώς CPU ή αλλιώς τα εγκεφαλικά μου κύτταρα…

κι ενω εσυ έτρωγες την υπέροχη (υποθέτω ) σκοπελίτικη τυρόπιτα εγώ έφαγα μια ντόπια χιλόπιτα με την εκφραση "συγνώμη λάθος, δεν έπρεπε να το κάνω ποτε αυτό άλλωστε δεν βγαίνει πουθενά σε περνάω 13 ολόκληρα χρόνια" …. και έτσι χρειάστηκα να κάνω φορματ πίνοντας οτι έβαζες, και αφου με κορόιδεψες αρκετα… κατάλαβα οτι ήρθε ο καιρός επισκεύης της κεντρικής μονάδας επεξεργασίας….

κ ετσι ορκισμένη οτι τέρμα το κάψιμο, μπλέχτηκα κι εγώ με τον Merssene Prime….

πρώτα ο Ευκλείδης τα ξεκίνησε όλα για να ξέρετε, οπού ενθουσιάστηκε και απέδειξε οτι οι πρώτοι αριθμοί (φυσικόι αριθμοι μεγαλύτεροι της μονάδας) έχουν άπειρο πλήθος ( αριθμοί χωρίς όρια).

Στην πορεία ενθουσιάστηκαν και μελέτησαν πολύ, οταν όμως marin mersenne πήρε τις αρχές του Ευκλείδη και δημιούργησε έναν αυξανονόμενο διαδόχικό πίνακα με prime numbers που ονομάστηκε Marsenne Prime, που όμως κατα το ήμιση είναι σωστός… τωρα θα μου πείς .. τι μας νοιάζουν όλα αυτα??? μισο και τελειώνω… στην πορεία ιδρυθηκε το 1997 μια εταιρεία αποκλειστηκα για τον mersenne prime… και χρησιμοποιήτε στο αποδοτικότερο σχεδιασμό αρχιτεκτονικής κεντρικού συστήματος μιας υπολογιστικής μηχανης ….. εχουμε κι λέμε… αναβάθμιση του κεντρικού συστήματος, ασφαλέστερη λειτουργία των ενεργειών του εγκεφάλου μου… ακου λιγό: ναι ναι ΣΙΓΟΥΡΑΑΑΑΑΑΑ!!!

Οσο κι αν αναβάθμισα το κεντρικο μου σύστημα και η αρχιτεκτονική των εγκεφαλικών μου ενεργειών είναι μια προς μια μετρημενες… υπάρχει ένας παράγοντας που δεν τον σκέφτηκα… Η αντιμετώπιση του ιδιου προβληματος μετά απο 9 χρόνια… και τσουπ… η καρδια πιο γρήγορα, τα γόνατα κομμένα.... και νατο και το πέσιμο…
αυτος: "είσαι με κανέναν??? θα ήθελες να βρεθούμε??"
μέσα μου ούρλιαζε η CPU "πες οχι, υπάρχει άλλος, πες όχι"
… κι ο πιο λογικός ανθρωπος που θα έτρωγε τετοια παπάρα στο παρελθόν, ΟΧΙ θα έλεγε.. ε δεν νομιζω να ήθελε να την ξαναφάει…
Εγω πάλι… ναι!!! πηγα για να ξαναφάω χιλόπιτα … καλά προετοιμασμένη όμως… η χιλόπιτα βέβαια ήρθε απο φυσικούς παράγοντες που δεν είχαν να κάνουν με μένα…. μμμμ εν μερη τουλάχιστον… ομως η χιλόπιτα έναι χιλόπιτα σε όλα τα συστήματα: διαδικό, δεκαδικο δεκαεξαδικο….
Ετσι κανονίστηκε μετα απο μια ακολουθία εξόδων να περάσουμε ένα ρομαντικό γουικεντ μαζί… στο σπιτι μου στην εξοχή… ετοίμασα κεριά κρασια φαγητα ατμοσφαιρα… ολα τα καλούδια…

ξεκινήσαμε με τα παιχνίδια στην θαλασσα… στα πολυ φανταχτερά…. λασπόλουτρα που αντί να κολύμπαμε στο απέραντο γαλάζιο κολυμπούσαμε στον ατέλειωτο βούρκο που κόλλησε το τζιπ μου και βάλτωσε… λάσπες παντου … εγω οδηγούσα .. αυτος σκουντούσε… και το αντίθετο λόγο οτι είχε και μια ηλικία… ρομαντικό τοπιο.. απο τις 2 το μεσημέρι είχε φτάσει 7 το απογευμα και σπρώξε απο δω… σούρουπο ήρθε.. και σπρώξε απο κεί… κανεις στο δρομο μονο εμεις… προσπαθώντας να ξεβαλτώσουμε…
μέχρι και τα πουλιά απο τον υδροβιότοπο με κοιτούσαν με υφος "καλά βρε κορίτσι μου έβρεξε .. δεν ήξερες? δεν ρώταγες??? εμ.. δεν ρώτησα… επιτέλους βγήκαμε … το πρώτο καταστροφικό συμβαν έφερε την θερμοκρασία ανάμεσά μας στου 0 βαθμους κελσίου … το οποιο μεχρι στιγμης ήταν ικανοποιητικό…

ε με τα πολλά και με τα λίγα φτάνουμε σπιτι.. κήπος, υψηλή γαστρονομία και φυσικά κρασι.. στο δεύτερο μπουκάλι αρχίσε η θερμοκρασία να αναιβένει επικύνδινα και πριν παμε να την πέσουμε… στην τελευταία γουλια σηκώνω το ποτήρι πίνω ασπρο πάτο και σε κλάσματα δευτερολέπτου πέφτει στο ποτήρι και απευθείας στο λαρυγγι μου μια βρωμούσα, ξέρετε αυτα τα ζωύφια που αμα τα ακουμπήσεις βρωμάνε.. ε τώρα ενα απο αυτα κολύμπησε στο γαστρικό υγρο του στομαχιού μου, μπροστα στα ματια της x … μεταβλητης οντότητας φτάνοντας μεταξύ μας, θερμοκρασίες ψύχους -273 και κάτι ψιλα….

κι ετσι το βράδι που περασαμε ήταν….. σαν τις δόσεις του ΔΝΤ, στην πρώτη δόση η τσόντα της Τζούλιας, στην δεύτερη δόση η τσόντα της Δούβλης και τώρα που ετοιμάζονται για την τρίτη??? κουνούπια που, μας εγαμήσανε ή όπως λένε οι φίλοι μου απο τα νότια - γαμαγανε ολο το βράδι…. κι αυτο ήταν το μόνο σεξ που διαδραματίστηκε… όσο για τον μαθηματικό γυρνώντας στην πόλη μου λέει: " θα σου τηλέφωνήσω …. σύντομα" κι απαντάω:"ΣΙΓΟΥΡΑΑΑΑΑΑΑΑ"

αντε βάλε κατι βαρύ να γλεντήσει η βρωμούσα.....

Η εμφάνιση και ο χαιρετισμος... και ο σφήνος

Απο δω και στο εξής, αφού έγινε η κατάλληλη εισαγωγή για τον χαραστήρα και την συμπεριφορά του Vlad, δια μέσου των ματιών της Λίνας, κι όπως λέει και μια λαΪκή ρύση: δώσε μου τα μάτια σου να δω τι βλέπεις... τώρα πια παρουσιάζεται κι ο ίδιος για να σας πει τα δικά του... so enjoy.

Vlad:

"γεια και χαρά σας παιδιά. Είμαι ο Βλάντ ο μπάρμαν, σε περίπτωση που δεν με ξέρετε δηλαδή.Για όσους δεν με ξέρετε πάντως, το μόνο που αρκεί να γνωρίζετε είναι οτι είμαι φίλος της Λίνας και ξέρω ορθογραφία. Τώρα, αν είστε από εκείνους τους σπασοκλαμπάνιες που αναρωτιέστε πως γίνεται να είμαι φίλος της Λίνας και να ξέρω ορθογραφία (ορθογραφία, μια λέξη άγνωστη για τη Λίνα), ε, μην το ψάχνετε και πολυ γιατί δεν θα βρείτε άκρη. Απλά μικρός ήμουν λίγο φλώρος και επειδή είχα και ένα φόβο προς την εξουσία, έτσι όπως την ενσάρκωνε η δασκάλα μου (οχι με τα χρυσά μαλλιά, και ούτε καν με τον ωραίο κώλο, ένα τεράστιο μπάζο ήταν αλλά δεν πειράζει, για δασκάλα την πήρανε τότε, όχι για χορεύτρια) μάθαινα γράμματα και δεν κοιτούσα να επικοινωνήσω με τον Άλφ τον εξωγήινο όπως η φίλη μου. Άλλωστε, τα γράμματα μου χρειάστηκαν στην μετέπειτα επαγγελματική πορεία μου και όταν έγινα μπάρμαν ήμουν ο μοναδικός που μπορούσα να γράψω στις παραγγελίες ολόκληρο το ποτό (τζιν τόνικ και οχι τζι.τι. λές και μιλάμε για το καινούριο αμάξι που έχει πειραγμένο αμορτισέρ). Μ'αυτά και με εκείνα (ίσως και με τα άλλα και τα παρ'άλλα) από απλός μπάρμαν έγινα σύνθετος μπάρμαν, και έτσι κατέληξα να κάνω διακοπές σε μπιτσόμπαρα, γιατί έχω και μια επαγελματική διαστροφή και θέλω να είμαι κοντά στο γραφείο μου. Τώρα λοιπόν, που σας παρουσίασα και το βιογραφικό μου, νομίζω είναι ώρα να βγάλω την πρώτη γύρα σφηνάκια. Γιατί έτσι είμαι εγώ, καταστασάκιας και ξέρω γω. Αυτά τα ξέρω γω και τα κλάιν θα τα ακούτε συχνά γιατί αποτελούν ένα παιδικό μου βίωμα. Μεγάλωσα μέσα στα μπάρ και το μόνο που άκουγα ήταν 'έο', "πσσσσσσσ", ¨"κλάιν σε λέω", "πιάσε ένα τζόνι ξέρω γω'. Αν δεν ξέρεις εσύ ρε μαλάκα, ποιός ξέρει τότε; Τέσπα (άλλη μια παγκόσμια λέξη), τσιμπήστε τώρα από ένα σφηνάκι καρπούζι (ξεκινάω με καγκουριά γιατί μάλλον μιλάω σε κάγκουρες) και στην υγειά σας ρε μπαγάσηδες. Λίνα δεν θα πιείς; Έλα μην τρελαίνεσαι, ένα σφηνάκι είναι.

Αλλά δεν θα σας αφήσω ξεροσφύρι, μαζί με τον σφήνο θα σας παίξω και λίγο μούζικα να γουστάρετε. Την ιδέα την έκλεψα από ένα τύπο στην Σκόπελο όπου είχα βρεθεί με ένα ιστιοπλοϊκό να περάσω το Πάσχα, αλλά ο γαμημένος ο καιρός ήταν τέτοιος που τελικά έκανα Χριστούγεννα και νόμιζα ότι θα σκάσει ο Γιωργάκης ο Μιχαήλ από κανά στενό και θα τραγούδάει το "Last Christmas" ενώ ταυτόχρονα μασάει και μια σκοπελίτικη τυρόπιτα για να ζεσταθεί. Τεσπά, η ουσία είναι ότι έσκασα μύτη σε ένα μπαράκι να πιώ καμμιά γουλιά από το νερό που καίει και να ζεσταθώ, και πετυχαίνω τον άνθρωπο-ορχήστρα, ένα τύπο που αν είχε η χώρα άλλους δέκα σαν αυτόν, θα είμασταν η πιο δυνατή οικονομία στον κόσμο και οι Γερμανοί θα μας σαλιώνανε τους όρχεις και θα μας θαυμάζανε. Προς το παρόν λυσσασμένοι ελληναράδες, αρκεστείτε να σας σαλιώσει τους όρχεις καμιά γερμανίδα μπουμπούκα και να είστε περήφανοι ρε, άλλωστε, οι έλληνες στις δύσκολες στιγμές φαίνονται, τότε που όταν όλα πάνε σκατά, βγάζουμε τα μάτια μας πιο γρήγορα. Aλλά να, επειδή ο κάθε ελληναράς την έχει δεί και πολιτική προσωπικότητα, παρασύρθηκα και δεν τελείωσα για τον άνθρωπο-ορχήστρα. Ο τύπος ήταν πίσω από τή μπάρα και σέρβιρε, καπάκι πεταγόταν να αλλάξει μουσική, στο ενδιάμεσο έπαιρνε παραγγελίες από τα τραπέζια, και όταν για λίγο τον έχανε το μάτι μου, σίγουρα άδειαζε τους κάδους από τα κωλόχαρτα στις τουαλέτες (ή μάλλον έβαζε τα κωλόχαρτα μέσα στον κάδο αφού πλέον η συντριπτική πλειοψηφία των θαμώνων στα μπάρ, δεν πατάνε καν το χερούλι στον κάδο και τα πετάνε όπου βρουν - δείγμα της ευγενικής τους καταγωγής και της απέχθειας προς την τήρηση των τόσο βαρετών και αχρείαστων κανόνων υγιεινής). Και να λοιπόν, βλέποντας τον τύπο που έκανε με τη μια 4 μεροκάματα, σκέφτηκα, κάτσε ρε δικέ μου, δηλαδή τώρα ο καραφλοκόρακας θα μας την βγεί και Tiesto; Ίσα μωρή σκοπελίτικη χαμούρα, εμείς εκτός από μαρτίνια και καϊπιρόσκες έχουμε και μουσική παιδεία και την έχουμε ανεκμετάλλευτη, σαν τα κοιτάσματα πετρελαίου στη Θάσο, που ο Χαρδαβέλας πιστεύει ότι από κάτω κρύβονται ίσα με 300 βενζινάδικα και από καθαρή τύχη και από κάτι συνομωσίες, το εθνικό μας ένδυμα είναι η φουστανέλα και όχι η κελεμπία. Άρα, από τούδε και στο εξής, μαζί με το σφηνάκι θα σας κερνάω και μια μουσική, για να μην ξεχνιόμαστε. Πάρτε για αρχή Kings of Convenience - Iive long, έτσι για να κατέβει ο σφήνος, και μόλις βρέξτε το λαρρύγγι σας, καθήστε να σας πω τις ιστορίες μου. Ε ναι ρε εξυπνάκηδες, εννοείται ότι είναι αγαπημένο κομμάτι. Roxette θα σας βάλω άλλη φορά."

Ο Βλαντ, το Περού η Βολιβία και ανάμεσα σε όλα αυτά η λίμνη.. Τιτικάκα

Λίνα: "Πέρασαν 4 μήνες για να πω τις τελευταίες ιστορίες μου… αλλα αυτό εγινε γιατι έχασα το Βλαντ για 4 μήνες και κόπηκαν οι 'ψυχραιμίες' και οι εξομολογήσεις μου στον φίλο που καταλαβαίνει και κατανοεί 100% το χιούμορ και τον αυθορμητισμό μου και vice versa ή αλλιώς και ανάποδα… μόνο που ο αυθορμητισμός και ο Βλάντ περπατάνε παράλληλα κι όλα είναι ακατάλληλα για να σμιξουνε πάλι (άσμα σφακιανάκη μόνο αυτό ταιριαζει στην περίπτωση)....
γιατι τόσο καιρός που πέρασε ήθελα να του πω:
1) για πισωγύρισμα του Νοεμβρίου 2001 και τον νέο Αλγόριθμο εύρεσης πρώτων αριθμών (New Mersenne Prime (Probably πολύ σημαντική λέξη) Discovered
2) ένα άθλιο «μιας νύχτας το σκαμπό», και
3) πώς έπεσα σε παγίδα που έβαλα στον εαυτό μου χωρίς να το καταλάβω και έπεσα χωρίς αλεξίπτωτο με τα μούτρα από τα 2000 πόδια στο έδαφος γιατι λέει είχα μια γαμιω στιγμή ειλικρίνιας… και ήθελα να εξομολογηθώ έναν έρωτα που υπήρχε εν αγνοία όλων προπερσι … ψαξ’ την εγώ και…. ΜΟΝΟ εγω μπορώ να τα κανω αυτά…. και να υπενθιμίσω … όχι φέτος όχι πέρσι … αλλα προπερσι!!!!

Anyways όλες οι παραπάνω ιστορίες είχαν τραγικό τέλος με βασική πρωταγωνίστρια εμένα… που για ακόμα μία φορα έλαμψε το ταλέντο μου … να τα κάνω όλα πουτάνα σε 30 δευτερόλεπτα.. (αν τα έβλεπε ο περρής και ο ψινάκης θα έφτιαχναν ειδικό βραβείο μόνο για πάρτη μου … της αιώνιας μαλακίας, η δε πρώτη κυρία τσίχλας θα μ’ έστελνε εξορία καπου εκει στα Ημια ή σε κάποια άλλη βραχονισίδα μη δημιουργήσουμε και θερμό επεισόδιο.. λεφτά να φάμε δεν εχουμε, να τα δώσουμε όλα σε όπλα..?? κρίμας είναι να βάλουμε το κράτος σε τέτοια έξοδα εδώ ταιριάζει και η παροιμία άλλος γαμάει άλλος πληρώνει.. αλλά ιδού και η έκπληξη: για μόνο και μόνο μία φορά μπορεί να τσοντάρει η εκκλησία βλέπετε είναι θέμα τιμής…) και μετα από την μεγάλη μου παρένθεση και το σχετικό πρόλογο … σε αυτό το κεφαλαιάκι δεν θα πω καμία από αυτές τις ιστορίες γιατι περιμένω το φίλο μου, αλλα όμως θα μιλήσω γι’ αυτόν …

- Λίγα λόγια για τον Βλαντ:

τεσσερις μήνες κι αυτός άφαντος… πήγα στα μπαρ τα γνωστά.. νάδα, τηλεφωνο κλειστό, σπίτι τιποτα μόνο λογαριασμοί κι ένα σημείωμα στην πόρτα.. «οποιος με ψάχνει επιστρέφω…. σε λίγο»! το σημείωμα αυτό το έχω δεί κι άλλες φορες και η μόνη σημασία είναι: φεύγω ταξίδι. μόνος …
Μοναχικός τύπος, ερωτεύσιμος… με πολλές γυναίκες να περνούν από το κρεββάτι του για στιγμιαία συντροφια… με την γνωστή δικαιολογία: την ειλικρίνεια… Γνωστό κόλπο αποποίησης ευθυνων… σ’αυτό είμαστε ολόιδιοι..
όλοι θεωρούν τους ανθρώπους που ξεκαθαρίζουν την θέση τους σε μια γυναίκα ή σε έναν άντρα αντίστοιχα από την αρχή, οτί είναι κουλ και σωστοί .. η μεγάλη αλήθεια σε αυτό το είδος ειλικρίνιας είναι η αποποίηση ευθυνών και του πρηξίματος από τον άλλον..
το κόλπο γνωστο και μη εξερεταίο με σκοπό την καθισυχάση της συνείδησης…

βρε τι καθυσιχασμό την έχω δώσει εγώ την συνείδηση μου που εφυγε στα μπόρα-μπόρα και κάνει παρέα με θαλάσσιες χελώνες…

Ο Βλαντ βέβαια δεν έδωσε κάποιο σημείο ζωής (πάντα μου μιλάει έστω και για λίγο) και ανησύχησα λίγο αλλά ξέρω ότι πάντα την βγάζει καθαρή (ευτυχώς που μου έστειλε ένα mail και έδωσε στίγμα) .. γιατί είναι ένας γλυκός τυχοδιώκτης που πάει όπου φυσήξει ο άνεμος , ένας ασταθή τύπος με χιούμορ υψηλού Ι.Q και εξυπνάδα που κάνει τα πάντα να καλύψει την τεράστια ανασφάλεια του, που εγώ ποτέ δεν κατάλαβα γιατι (όχι από πού) αλλα γιατί υπάρχει… Στο μπάρ τραβούσε πάντα όλες τις γκόμενες με το ντεμέκ μυστηριώδες και υπεροπτικό ύφος και πάντα έφευγε με μία… κατά προτίμηση barbie...
Η αρχή της γνωριμίας μας ήταν κάπως αλλοπρόσαλλη εγώ του είπα ότι είναι ξινός και αυτός μου είπε «κορίτσι μου εσυ δεν υπάρχεις» με όση ξίνια διέθετε.. βέβαια η συζητησεις μας εξελήχθηκαν σε μικρά ευχάριστα διαλέιματα από την καθημερινότητα και η σχέση μας είναι τόσο ανακουφιστηκή αφού δύο περίπλοκοι (για τον υπόλοιπο κόσμο) ανθρωποι μπορούν τόσο απλά να συννενοηθούν χωρίς κόπο! Βέβαια τώρα κάποιος αναρωτιέται αφου έχετε τόσο τέλεια σχέση γιατι δεν είστε μαζί..?? γιατι:
Η σχέση μου με τον Βλαντ είναι σαν την σχέση του Περού και της Βολιβίας και οι δύο χαμένοι (στο διαστημα) και καμμενοι από την Χιλή… και αναμεσα μας η λίμνη Τιτικάκα με θερμοκρασίες που πιανουν κατά την πέριοδο του Ιουνίου με Αυγούστου κάτω του μηδενος.

Οπου ο ένας κάθεται στην όχθη του Περού ενώ ο άλλος στην όχθη της Βολιβίας.. και γιατι από την μία εγω βυθίζομαι σε ουτοπικές καταστάσεις που δεν πραγματοποιούνται ποτέ (γιατι έτσι επιλέγω).. και από την άλλη αυτός βυθίζεται στην άβυσσο των συναισθημάτων του (είναι που είναι και πολύ ερωτιάρης πανάθεμα τον) που συμπεριλαμβάνουν 1, 2,3, 4 και παραπάνω γυναίκες (γιατι έτσι επιλέγει).. μεταξύ μας?? κοινός παρονομαστής: φοβος ανύπαρκτων προβλημάτων με ονειρικές λύσης που οδηγούν στην πλήρη καταστροφή μας….! Κι ετσι εδώ και πολύ καιρό αφήσαμε τόσο τις μετακινήσεις από την μία ή την άλλη όχθη όσο και το κολύμπι στην λίμνη γιατί η καταστροφή φένεται από μακριά και ο πνιγμός είναι αναπόφευκτος… Γι αυτό κι εμείς καταφέραμε συμμαχία - σαν αυτην που εύχεται ο Garcia Belaunde.... Chile be aware ... σε λίγο σφηνάκια από τον vladimir with love... σε λίγο το 'πισογύρισμα και το Mersenne Prime' από μένα… μέχρι τότε… nostravia…."

Χωρίς ουσία ξανά μερος 15...

Λίνα: Δευτερα προς Τρίτη

"Ο τελευταιος μήνας πέρασε κι εγώ εύχομαι να είχα μετακομίσει στο αρχιπέλαγος Tristan da Cunha… και συγκεκριμένα στο νησί Nightingale Island έκτασης 1.8 τετραγωνικού χιλιομέτρου… αν και τα νησια αυτα έχουν 275 κατοικους και δεν δέχονται μετοικους, εγώ για αρχή θα πάω για εθελοντική εργασία, γιατι είμαι μια ρομαντική humaniστρια, αλλα στην πορεία θα εγκατασταθώ στο νησάκι μου το Nightingale… χτίζοντας τον υπέροχο πύργο μου που δεν τον πλησιάζει ούτε κουνούπι.. μόνο ο κόπρος της γειτονιάς και μια τηλεόραση να βλέπουμε και κανένα ματσάκι… και επι της ευκαιρίας εύχομαι τον αποκλεισμό της ομάδας της Μάγιας (της μέλισσας) οχι τίποτα … πολύ κουνήθηκαν αυτοί …ύστερα απο την μεγαλειώδη ήττα της ασπρόμαυρης ομάδας μου (που δεν είναι ο οφη ) …γιατι η είσαι του βάθους ή του ύψους…

παίρνω κι εγω το βάθος μου και αρχίζω να σκαρφαλώνω στον πύργο μου …

Για να φτάσω εκεί ξάπλωσα στα συνοικιακά κατουρημένα γρασίδια, απο κόπρους τετράποδους και μη, κατά της 11 και το βράδυ, μετά την προπόνηση και με 2 βαθμούς Κελσίου και στα αυτιά μου να ηχεί το εκπληκτικό cd της mazzy star she hangs brightly, άρχισα να σκέφτομαι πόσες απογοητεύσεις είχε ο περασμένος μήνας..
απο που θέλετε να αρχίσουμε??
απο το αριστερο και δεξί μου εγκεφαλικό ημισφαίριο ??? άσε θα το κάνουμε πραγματική σαπουνόπερα και ούτε ο Dr. Drake Ramoray δε θα μας σώσει … ούτε και ο dr. house!

.. στα οικονομικά?? κάτι λέγαμε για σάλιο… σε λιγο μαζί με τον παλαιοκώστα θα γράφω στο blog????

στη δουλειά??? που κόντεψα να κλάψω από τα παζάρια για δουλειά που έκανα και πηρα αρχ*(&δια και σας λέω δύσκολα κλαίω όσο καθόλου….

καλά για τα συναισθηματικά δεν μιλάω η μαλακία πάει και έρχεται απ όλες τις κατευθύνεις και θα ήθελα να μη βγάλω έξω την ουρά μου… είναι οι άλλοι… άλλα είμαι κι εγώ .. δεν παλεύομαι… οχι αλήθεια υπαρχει κόσμος που δεν μου μιλάει και λέει οτι δεν έχω τρόπους ... αλλα εγώ την αλήθεια ξέρω να λέω αν δεν ακούγομαι ε τι φταίω anyawys… και πολλά άλλα σημαντικά θέματα όλα μαζί πάνω στο κεφάλι μου ….
και μέχρι εκείνη την ώρα που τα σκεφτόμουν ήμουν για να με κλαιν οι ρέγγες… (γι αυτο και οι μαλακίες μου διδεχόταν η μία την άλλη --αυτο ήταν κάτι σαν δικαιολογία αλλα who fucking cares!!! I don't)
ξαφνικά ανακάλυψα ότι όλα τελείωσαν ή θα τελειώσουν αργά η γρήγορα… και όλα αυτά τα βάρη φεύγουν από πάνω μου. Και τώρα είμαι έτοιμη να αποσυρθώ στον ιδιαίτερο πύργο μου...
και αλήθεια δεν θα περιμένω την Κ. Δευτέρα για να πετάξω χαρταετό γιατί από ότι έχει αποδειχθεί τον πετάω καθημερινά…. και μεταπηδώ την κόκκινη σιχαμένη μέρα, --και δεν αναφέρομαι στην εργατική πρωτομαγιά--, άλλαστη 14η μέρα του Φεβρουαρίου (που προσπαθώ να βρώ τον καριόλη αυτόν που ανακάλυψε τον αγιο του έρωτα κι έχω ήδη τρεις εκδοχες μέχρι τώρα…) που ο κόσμος δωρίζει λουλούδια (τα σιχαίνομαι για δώρο, τα αγαπάω στους κήπους) καρδούλες κι άλλες τέτοιες μαλακίες γιατί αυτο είναι ρε μεγάλε-- δώσε μια καρδιά παρε μια άλλη πίσω, κατι πολύ ευκολο να κάνεις και όλα μαγικά είναι στην θέση τους …. ΣΙΓΟΥΡΑ …

εγώ μόνο τα σοκολατάκια θα κρατήσω! θα τα αγοράσω μόνη μου σε σχήμα καρδιάς που μέσα θα έχουν γέμιση φράουλας και αυτο το σάββατο βράδυ θα το περάσω με τον αγαπημένο μου.. Alfred Hitchcock στα decks μέχρι το πρωί….

όσον αφορα τον έρωτα το πνίγω προς στιγμήν για λίγη ξεκούραση… και στις 14ης το μεσημέρι με τον φίλο μου τον Βλαδίμηρο όπως κάνουμε τα τελευταία 5 χρόνια την ίδια μέρα και κάθε μεσημέρι βρισκόμαστε ο ένας μέσα στο bar κι ο άλλος απο έξω να συζητάμε περι έρωτα … και όχι άλλων δεινών… ο Βλαδίμηρος by the way είναι χρόνια barman και για μερικά χρόνια δουλεύαμε μαζί πίνοντας σφήνάκια που τα ονομάσαμε " ψυχραιμίες" … … το μπι κοντινιουντ…. παω για λίγη ξεκούραση στον πύργο σι γιου λειτερ! Λίνα...."

Ρεζίλι Νο2: Η οπερρετα της ταβέρνας, η σοβιετική ένωση και το Τατζικιστάν....

Μείναμε λοιπόν στο " εσύ δεν είσαι η κοπέλα με το λάτεξ???? " ... αλλά ας τα πάρουμε απο την αρχή... Λίνα η σειρά σου..
Λίνα:
Ε κι εγώ με όσο χιούμορ με διακατέχει απαντώ: " εσύ δεν είσαι αυτός που δεν το σήκωσε να μου το δώσει??..."
Αυτες λοιπόν ήταν οι πρώτες μας κουβέντες.. η συνάντηση μας έγινε εντελώς τυχαία... Τετάρτη βράδι μετα απο προπόνηση.. μου τηλεφωνούν οι δυο γνωστες φίλες μου η δεν θυμάμαι και η η δεν χαλιέμαι ... η ώρα 11 το βράδι και εκβιαστηκά μου λένε οτι πρέπει να πάω σε μια γιορτή γιατι ο εορτάζον εβγαινε με μια απο τις δύο και έπρεπε να τον γνωρίσω... ε τι να κανω κι εγω αφου επρεπε... επρεπε.. αν δεν ήταν κοντα στο σπίτι μου δεν θα πήγαινα αλλα ας όψετε (η κάπως έτσι...).. καλα λίγο ψέμα πήγα να δω ποιος είναι να μην έχω άποψη???.

Ε κατα τις 11: εθεάθη στην ταβέρνα.. που έμοιαζαι με οπερέττα που πρωταγωνιστούσε ο χριστοδουλόπουλος (και δεν ακουω κουβέντα γιατι είναι ο αγαπημένος μου... cult ) με την διαφορά οτι όλες οι φωνιτικές συγχωρδίες μπερδευτήκαν απο το κέφι το αλκοολ και η παρασταση ονομάστηκε η οπερέττα της παραφωνίας.. το προσπέρασα πολύ γρήγορα αφου μ' έβαλαν και κάθησα διπλα στον κώστα.... που αφου φύγαμε απο τα πειράγματα του λάτεξ, και αφου ήδη είχα χασει τα 20 κιλά και ήμουν πλέον μια φιτ "θεα" (να πει κανείς..) αρχίσαμε να συζητάμε να γελάμε και να φλερτάρουμε... η ατμοσφαιρα μεταξύ μας είχε αρχισει να γεμίζει ήδη αισθησιασμό .. αλλα φυσικά δεν μπορούσα να το κρατήσω έτσι.. και να κάνω ότι κάνει όλος ο κόσμος .. ξερετε σπιτι ρουχα απο την πορτα στο πατωμα τσάντες πεταμένες πάνω σε βάζα που πέφτουν.. οχι οχι εγω σκέφτηκα εκει στους 0 βαθμούς, 3 τα ξημερώματα να παίξουμε μπιριμπα (όντας μεγάλη παικτρια και δεν δέχομαι το αντιθετο και ιδεολογικά ανταπεξέρχοντας στις προκλήσεις παντώς καιρού) στην κεντρική πλατεία της γειτονιας με ένα μπουκάλι vodka, λιγο χιόνι και τις δυο τράπουλες αγορασμένες απο το 24ωρο ανοιχτο περιπτερο της γειτονιας που αντι να ακουστει "ένα κουτι προφυλακτικα... τα κοκκινα κατα προτίμηση" ... ακουστηκε " μπορώ να έχω 2 τράπουλες και ένα στυλό????... "

Οιπόντοι ήταν μέχρι τις 5000 και καθε παρτίδα που έχανε κάποιος ανάλογα με την διαφορα πόντων έπινε και τα ανάλογα σφηνακια.. απο 100 πόντους και κατω 1 σφηνακι και κάθε 100 κι επανω + 1....

Ε .. ναι λοιπόν ήπια πάρα πολλα σφηνακια το κρύο δεν με πείραξε αλλα το στομάχι μου κατα τις 5+ διασπάστηκε όπως η Σοβιετική ενωση το 45.. ο εγκέφαλος μου προσπαθούσε μάταια να σταθεροποιήση το αλκοολ και την ζαλούρα αλλα πού???? ε και ξαφνικά ο κώστα αρχισε να γίνεται πιο διαχυτικός και επιθετικος φτιάχνοντας μια αισθησιακή ατμοσφαιρα με κύριο στόχο το σεξ φυσικα... .. το στομαχι μου και ο εγκεφαλός μου δυστυχώς μόλις είχαν καθιερώσει κοινοπολιτεία των ανεξάρτητων κρατών.. κι ετσι το καθένα πήρε το δρόμο του... κι εκει που ο κώστας αρχισε να με φιλάει με πάθος.. ο κυβερνήτης του σωματος μου που εκείνη την στιγμή ήταν το στομάχι μου κύρηξε πτώχευση και τότε... μια σύνθετη , συντονισμένη αντανάκλαση με αυξηση παραγωγής σάλιου (που πολεμάμε τοσο καιρο και σαλιο δεν παίζει .. ομως η ποτανα η στιγμη..) ολοκλήρωσαν μια άγρια προς τα κάτω συστολή του διαφράγματος και μαζί με μια ξαφνική σκλήρυνση των κοιλιακών μυών ώθησαν το περιεχόμενο που είχε το στομάχι μου έξω αλλα ευτυχώς όχι επάνω του....

Ετσι λοιπόν ο αισθησιασμός χάθηκε σε κλάσματα και τράπηκε σε αηδία όπως και ο κώστας που έκλεισε τα μάτια του και απ ότι μου ανακοίνωσε την επόμενη που του έστειλα μηνυμα συγχώρεσης για το ρεζιλίκη μου οτι έβγαλε one way ticket για την δημοκρατία του Τατζικιστάν....

ε τι να πω κι εγω.. Ваше здоровье!.. cheers!! .. στην υγεια σας!! Vodka κανείς????

Η σερβιτόρος, ο κορσες και το ρεζίλι Νο1

Πριν ξεκινήσει η λίνα ...(αν και δεν μπορω να συγκεντρωθώ πολύ γιατί βλέπω και εχω γ$@@μηθει στο γέλιο με κανακη - σερβερτα - σκύλο και τον άλλο δεν θυμάμαι πως τον λένε και συγνώμη αλήθεια γιατι ειναι πολύ αστείος ειδικα με τα μούσια που ζητησε η μαρία η ξανθια, που αυτην τωρα τελευταία την ακουσα ούτε που με νοιαζει... κλείνω παρενθεση γιατί παρα πήγε και συνεχίζω).. θα ήθελα να σας ενημερώσω για το τι ακριβώς είναι ο κορσές... πάντως αν και εχουν την ιδια ονομασία αυτο που φορούσε η λίνα δεν είναι αυτο το ωραίο εσώρουχο που έχει κορδονακια, σατεν υφάσματα και δαντέλες.. no no no no... είναι αυτο που αν θυμάστε την διαφημιση μασαζοκαλσον - slim τύπου ... δηλαδή ένα λάτεξ κολάν που πιάνει κοιλια και μπούτια μπας και μαζέψει.. sexy ε δεν νομιζετε....???

αρχίζουμε λοιπόν μετά απο ένα ξενύχτι η λίνα και η φίλη της "Η δεν χαλιέμαι" πήγαν για σούπα σε παρακμιακό σουπάδικο στην δυτική μεριά της πόλης.. ε μετα το τόσο αλκοόλ και το τόσο φαί η λίνα αισθανόταν κάπως αβολα.. και:
" Λοιπόν μετα το τόσο φαί λέω στην δεν χαλιέμαι "ρε μαλακα πρέπει να πάω τουαλέτα... α και πριν πάω τσεκαρε το 12 παρα τέταρτο... τι τούμπανο είναι αυτό πώς βρέθηκέ εδώ .. πάντως να ξέρεις άν είναι απο εδώ εγώ δεν ξανα βγαίνω κέντρο.." κι εγω και η δε χαλιέμαι μείναμε παγωτο.. αυτός... Κώστας (το έμαθα μετά αλλα κάθε πράγμα στον καιρό του) για λίγα λεπτά παίζαμε με βλέμματα χαζοχαρούμενα χαμόγελα που αν μας έβλεπe κάποιος θα έλεγε καλα αυτοι είναι ντυπ για ντυπ retarded... παίρνω κι εγω το σέξι περπάτημα μου και οδεύω στην τουαλέτα για να κάνω εντύπωση, απεγνωσμένα το νουμερο 1 και να βγάλω τον κορσε γιατι θα έσκαγα... ε το μοιραιο έγινε όσο και η εντύπωση αλλα...

μόλις βγήκα τρέχοντας απο την τουαλέτα μετα απο 5 λεπτά παω πίσω και λέω στην δεν χαλιέμαι "μαλακα εχασα τον κορσε μου...μη γελάς μωρή δεν τον βρήκα πουθενά" ε φυσικά αυτή έχει γαμηθεί να γελάει και προσπαθώ να την πείσω να πάει στην τουαλέτα να τον βρει .. όμως για οχι κακή μου τύχη ( γιατι απλά καλη κακή την ονομάζω απλή μου τύχη) προλαβαίνει ο Κώστας να μπει πρώτος στην τουαλέτα και φυσικά να δει αυτο που εγώ απλά ξέχασα στο πόμολο της πόρτα... το κορσέ μου - εγώ το ξέχασα λόγω αφέλειας??? ή μαλακίας??? μην απαντήσει κανένας ξέρω ... ε στη συνέχεια η δεν χαλιέμαι μου λέει "έλα ρε μαλάκα για να μην τον βρήκες εσυ θα είναι κάπου καταχονιασμένος και σιγά μη το προσεξε περίμενε πάω να δώ.." το βλέμμα μου έγινε ήδη ενοχικό και στραβοαποροενοχλημένο και την στιγμή που σηκώνεται η δε χαλιέμαι να πάει τουαλέτα να δει προλαβαίνει ο σερβιτόρος πρώτος (εδώ να σας πω οτι σε τετοια μαγαζιά μόνο μια τουαλέτα έχει και τα 2 χαριτωμένα συμβολάκια λείπουν που πάντα μπερδευω πιο είναι το κορίτσι και πιο το αγόρι εκτός κι αν εχουν φορεματακι ή δυο πόδια φυσικά..οχι λόγο βλακείας αλλα ασυνεννοησίας αριστερού και δεξιού εγκεφαλικού ημιφαιρίου.. ).. βγαίνει και φωνάζει απο μακρια -που μέχρι και η δεν θυμάμαι(η άλλη φίλη μας για όποιον δεν παρακολουθεί το βλογκ ) θα το ακουσε - "κοριτσια μήπως σας έπεσε ένα λίκρα κολάν στην τουαλέτα... πάρτε το γιατί κλείνουμε... σε λίγο" με μεγάλη ντροπή σηκώνομαι - γιατι όχι τιποτα αλλα οτι έχει να κανει με αλήθειες νομιζω κάποιος μου έκανε όταν κοιμόμουν ένεση με τον γαμιωορό της αληθειας- και αφου έγινα που έγινα ρεζίλι(απο αφέλεια??? βλακεία?? μαλακία?? πάλι μην απαντήσει κανείς)λέω στον εαυτό μου αφού θα πάω που θα πάω ας πάω με στυλ! έβαλα λοιπόν το σέξι περπάτημα και το cool μου χαμογελω τύπου -ε σιγα μωρε και τι έγινε- μπήκα στην τουαλέτα το έβαλα στην τσάντα μου και πήρα την άλλη και φύγαμε τρέχοντας... όμως η τύχη μου, που δεν μ΄αφήνει φυσικα κανόνισε σε περίοδο μηνός να πετύχω ξανά τον κώστα σε περίπου κοινή παρεα ... και το ρεζίλι Νο2 συνεχίζεται.... με την πρόταση απο τον Κώστα "Α.. εσύ δεν είσαι το κορίτσι με το λάτεξ???" χαριρολογώντας....

Επιτέλους 2010!!!! Και ξανά απο την αρχή!!! (¨)>

άργησα λίγο άλλα θα καταφέρω να γράψω 2 με 3 πράγματα που θα ακολουθήσουν στις επόμενες ιστορίες...

πρώτα πρώτα όμως θέλω να πω στον αντώνη καλή χρονιά .. οπου πέρα απο τους φίλους μου μπορει μετα απο αυτούς να είναι και ο μοναδικός αναγνωστης…

λοιπόν αντωνη μου περίμενε λίγο γιατί θα διαβάσεις κι άλλες τραγικές ιστορίες της Λίνας και θα γαμηθεις στο γέλιο... γιατι αφου περάσαν οι γιορτές και τα μελομακάρονα μπαγιάτεψαν έτσι τελειώσαν και τα μελοδραματικά... οχι οτι είναι drama queen η λίνα .. αλλα αν δεν προσέξει προς τα εκεί την βλέπω ... όμως το αριστερό εγκεφαλικό ημισφαίριο θα πρυτανεύσει ξανά και τα πράγματα θα συνεχίσουν με την ίδια ροή μπερδεύοντας λίγο το δεξί αλλα τι να κάνουμε τα πολλά ελαττώματα φτιάχνουν προσωπικότητες …ή πάει αλλιώς???…

Nevertheless.. κι επειδη η σύνοδος κορυφής στο ωροσκόπιο μου αρχίζει μετά τις 18 και μετα - όλοι για καλό το λένε αλλα εγω με τα τελευταία γεγονότα και τα πορίσματα των G8 μόνο καταστροφές είδα και οικονομική κρίση κρατάω τις επιφυλάξεις μου και ελπίζω η σύνοδος του ηλιακό μου συστήματος να μεταφερθεί σε άλλη διάσταση και τα πράγματα να αρχίσουν να πηγαίνουν ομαλά... αν και θα είναι κάπως βαρετα εγώ θα προσπαθήσω να τα κάνω τουλαχιστόν να έχουν πλάκα... αντε πολυ φλυαρώ.. ξεκινάω μια μικρή σύνοψι για το τι θα ακολουθήσει..

Η Λίνα λοιπόν μια χρονιά στην ζωή της είχε παχύνει .. τι είχε παχύνει δηλαδή έβαλε 20 ολόκληρα κιλά και δυστυχώς ήταν σαν κυνούμενο γιουβαρλάκη γιατι ...όχι όχι …δεν έκανε καμπύλες (αν και στην Αγγλία είχε πολύ σουξέ) ...έκανε αυτό το αντρικό στυλακι ξέρετε.. το κατοχικό σύνδρομο λεπτά πόδια κοιλιά και μάγουλα.. ευτυχώς τα έχασε όλα σε 6 μήνες...

anyways σε αυτό το διάστειμα για να χωρέσει στα ρούχα της, γιατί μόλις είχε γυρίσει απο ένα μεταπτυχιακό και απο το πολύ διάβασμα δεν ειχε κουράγιο να αλλάξει καρνταρόμπα μονο τα βασικά, έπρεπε να φοράει latex ή στα κοινα ελλήνικά κορσέ μπας και κρύψει την κοιλιά της και χωρέσει σε κανα μπαντελόνι... και η επομένη ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι... "Δεσποινίς ξεχάσατε το latex σας!!!!".... του μπι κοντινιουντ .. με μεγάλη ντροπή ;)

PART III: το παρόν η αλφαβήτα και ο 24ωρος + 4ωρος έρωτας.

Σας προετοιμάζω η ιστορία είναι λίγο ως πολυ cheesy όπως έλεγε και η φίλη μου η
lateefah.. anyways όποιος αντεξει άντεξε...

Όπως ο jack βαρέθηκε τα κλισέ χρστούγεννα και έγινε η παρέμβαση των χριστουγέννων έτσι και η λίνα έγινε η παρέμβαση του τρύφωνα η καλύτερα η δυσλεκτική παρένθεση του τρύφωνα.. πως??? Ε ας γυρίσουμε στην συναυλία.

«Με έκπληξη τον είδα να στέκεται 10 μέτρα μακρια μου.. πήγαινα να βρώ τον νέστορα και ξαφνικα αυτός μπροστά μου .. και όπως λέει μια λαϊκή ρύση αν έχεις τύχει διάβαινε κι ετσι κι εγώ με θράσος πέρασα απο πίσω του του ακούμπησα την πλάτη γύρισε και χωρίς να προλάβει να κάνει οτιδήποτε του χαμογέλασα και χάθηκα στο πλήθος...ακόμη ένα πιστόλι εφαγα και ήταν μπροστα μου.... το μοναδικό πράγμα που θα μπορούσε να κάνει και να σώσει την φάση ήταν να μου στείλει μήνυμα .. και αυτό έκανε! Βρεθήκαμε μετά την συναυλία .. εγώ αυτός και οι φίλοι του να κουβεντιάζουμε, να γελάμε και να έχει πλάκα.. μείναμε οι δυο μας...στην πιο κεντρική οδό της πόλης εγώ και ο πιο σφιγμένος άνθρωπος στον κόσμο φιλιόμασταν σαν 16χρονα σε όλο τον δρόμο χέρι χέρι καταλήγοντας να μιλάμε να μπουρδολογούμε και κατα τις 9 το πρωί να βάζουμε τα πόδια μας στο Θερμαϊκό κόλπο--- το πιο ρομαντικό πράγμα ever!!! Η στιγμή που ο ενθουσιασμός κανει tango στροφή στον έρωτα... την επομένη έφευγε.. το τέλειο ραντεβού... ο καλύτερος συνδιασμός έξυπνος, τρυφερός, ευαίσθητος και ακόμα σφιγμένος... την επομένη έφευγε και θα μεταμορφωνόταν πάλι στον υπεροπτη, εξυπνάκια ορθολογιστή τύπο του σινικού τοίχους...

Επρεπε να κάνω τον προυπολογισμό μου και να βάλω στο τραπέζι τις επιλογές μου και λόγω της ιδιοσυγκρασίας μου μόνο 2 επιλογές είχα..

Επιλογή 1η: Κάτσε εκεί που είσαι.. η γυάλα σου είναι πολύ ωραία plexi glass και ανοξοίδωτο ατσάλι η συναισθηματική σου ισορροπία είναι πολύ σημαντική και αυτη την έχεις όταν δεν είσαι ερωτευμένη..

Επιλογή 2η : Ακολούθησε το ενστικτό σου. Γίνε πάλι 16 και ερωτεύσου ξανα.. το πολύ πολύ .. να φας τα μούτρα σου και να πάρεις μία θέση στο ρεκορ Guinness για το πιο ψιλό τοίχος που κάποιος σήκωσε!

Φυσικά όλοι ξέρουμε την επιλογή μου ... yeap η δεύτερη yoo-hoo!!!! Δεν μπορούσα να κάνω πίσω έπρεπε να πάρω το ρίσκο για τον τέλειο και πιο δύσκολο συνδιασμό.... έτσι ήρθε η Τρίτη και του στέλνω μηνυμα να πάει στο βιβλιοπωλείο διπλα στη δουλειά του να προχωρήσει στα ταμεία να πει το ονομα του και να περιμένει ... αυτός ήλπιζε να μην παραλάβει την βιογραφία του κούδα και εγω ήλπιζα να μην ευχόταν να την είχε πάρει... βέβαια παρέλαβε το αγαπημένο μου βιβλίο «γουρούνια με φτερά» και ένα φαξ μ’ ένα σκίτσο με τα πόδια μας στα βρώμικα νερά του Θερμαϊκού, την δυσλεξία μου, τον ενθουσιασμό του και τον κόσμο που δεν είχε καμία σημασία.

Συναντηση 2: Εφτασε 11 παρα το πρωί και τηλεφώνησε.. είχα ξυπνήσει 10 λεπτα πιο νωρίς ... ανυπομονησία για την επόμενη συνάντηση μας .. βρεθήκαμε με παρέα και στο τέλος πάλι μόνοι μας.. ο ενθουσιασμός μου σίγουρα έγινε έρωτας... μετ ‘ εμποδίων... πίνοντας κόκκινο κρασι στο σπίτι του προσπάθησε να μου εξηγήσει την αλφαβήτα του η αλλιώς την πραγματικότητα του...

α) μία πρώην
β) μια wanna be νυν
γ) η απόσταση μεταξύ μας
δ) οι δορυφόροι γυρω του που δεν έχουν σημασία... κι εσύ είσαι η παρένθεση που μου ανακάτεψες και γοήτευσες το μυαλό μου.. και τώρα τι???
κι εκει ακουσα να βγαίνουν απο το στόμα λέξεις που ακόμα και τώρα δεν μπορώ να πιστεψω...

-Θα μποροσα να σ’ ερωτευτώ στα τέρματα αλλα δυστυχώς δεν μπορω να συναγωνιστώ με την αλφαβήτα σου και ούτε θα προσπαθήσω...

Όμως η πραγματικότητα ήταν οτι ήδη αρχισα να ερωτεύομαι και το μόνο που δεν μπορούσα να συναγωνιστώ ήταν το great plan που είχε στο μυαλό του το 1+1=2... έτσι το επόμενο πρωί κράτησα την απόσταση ασφαλείας και με την απογοήτευση – που δυστυχώς δεν μπόρεσα να κρύψω - ζωγραφιστει στο μέτωπο τον φίλησα και εφυγα.. νόμισα οτι τέλειωσε έτσι άδοξα η ιστορία μας.. no no no no no not yet!!! Δευτερα πρωί τηλεφωνο, επικοινωνία τηλεφωνικη -συνέχισε όλη την εβδομάδα... με πολύ γέλιο αυθορμητισμό και όταν έβλεπε οτι ξεφεύγει μου ανέφερε την αλφαβήτα του... εμένα δεν μ’ ενδιέφερε το α,β,γ,δ αλλα το πλάνο στο μυαλό του που – όπως έχω αυτοαποκαλεστει ξανα ως ντουβάρι – είχα την ελπίδα 1 στο εκατομμύριο να το παρακάμψει .... και να πηδήξει στην δική μου πραγματικότητα που ονόμαζε σουρεαλ ... σίγουραααα!!! 1η μηνυση στο Hollywood... σε λίγο έρχεται και η δεύτερη...

Περίμενα όλη την εβδομάδα να έρθει και ξεκίνησα να του φτιάχω ένα πακετο με διάφορα δώρα οχι χρηματικής αξίας αλλα ιδιαίτερης σημασίας.. δεν θα τα ονομασω όλα και δεν θα πω τους λόγους για όλα θα πω όμως: για το cd που είναι για αυτον και για μένα και τα 18 σπιρτόκουτα σε μία σπάνια χάρτινη ρώσικη κασετίνα οπου κάθε σπιρτόκουτο είχε εικονογραφημένο ένα ρώσσικο παραμύθι ... μπας και πιστέψει οτι το σουρεάλ μπορει να γίνει πραγματικοτητά ... κι ετσι ήρθε η τρίτη συνάντηση... τα είχε όλα υπολογισμένα δυστυχώς για μένα ούτε παραμύθια ούτε έρωτας 1+1 = 2, το μόνο που δεν υπολόγισε ήταν ο ίδιος του ο εαυτός που όταν ήταν μαζί μου εκάνε πράγματα που ποτε δεν κανει και μ’αφήνε να δω τι βρίσκεται πίσω απο το τοίχος του, και ίσως να απολάμβανε και την δική πραγματικότητα μου...!!! αυτα νομίζω τον εκνεύρίσαν πάρα πολύ... έτσι ήρθε η ώρα του αποχωρισμού και του χωρισμού απο μια σχέση που δεν έγινε ποτέ... ένταση στα τέρματα και συναισθήματα που σίγουρα απο την μεριά μου προσπαθούσα να κρύψω με κάθε τρόπο.. και με ρώτησε ξαφνικά τι ζητάω απ’ αυτον κι εγω του είπα: «Δεν μπορω να ζητήσω τίποτα... και για δευτερη φορα μετά απο πολλά χρόνια είπα εγώ απλά ερωτευτηκα εσύ είσαι αλλου δεν ζητάω τιποτα... (εμ δεν μπορούσα να το βουλώσω..) ... και αυτος μου είπε: «Οντος δεν ζήτησες τίποτα» κάπως με απορία «πρεπει να φύγουμε» έτσι γυρισα απο την άλλη και έφυγα... φεύγοντας ήθελα να του ζητήσω κάτι αλλα ήταν μάταιο... Μετά απο 2 μέρες τον πέτυχα στο ζαχαροπλαστείο στο απέναντι πεζοδρόμιο... ετρεξα να τον προλάβω να του πώ ... πέρασα το φανάρι και σκόνταψα στο κράσπεδο δεν μπορούσα να κρατηθώ απο πουθενά απο την μια κρατουσα το κινητό μου γιατι μόλις είχε έρθει ένα μηνυμα και απο την άλλη την τσάντα .. έπεσα με τα μουτρα στο πεζοδρόμιο ευτυχώς δηλαδη γιατι μόλις με σήκωσε ένας πολυ ευγενικό κύριος εγώ έβλεπα τον τρυφωνα να βγαίνει απο το ζαχαροπλαστείο... και δεν ήταν μόνος.. ο ευγενικός κυριος με ρ’ωτησε «δεσποινίς είστε καλά?? Χτυπήσατε??» «ε ε ε» κοιτώντας το μηνυμα στο κινητο μου δεν μιλούσα... το μήνυμα έλεγε.. «είσαι εκπληκτικό κορίτσι ευχαριστώ για τις σουρεαληστικές στιγμές» ... ο ευγενικός κύριος συνέχισε να με ρωτάει αν ήμουν καλα και μου πρόσφερε λίγο νεράκι του απάντησα «ευχαριστώ είστε πολύ ευγενικός... θα μου περάσει» έτσι πήρα το νεράκι, πήρα την σουρεαληστική ζωή μου μπήκα στο ταξί και κατευθύνθηκα στην γυάλα μου... γιατι after all φέτος είναι η χρονιά μου......»

PART II: Εσένα ποιός σε ρώτησε... Πνεύμα 1 1/2!

Πνεύμα 1 1/2.. ξαδέρφια με το 1 …. Λίνα Αύγουστος 2009: "μμμ επιτέλους άδεια.. ο κολλητός μου ο Νέστορας προσπαθεί να με ψήσει όλο το καλοκαίρι να πάμε Σαββατοκύριακο σε ενα καλοκαιρινό κυριλέ τύπου θέρετρο στην (όπως λένε οι βόρειοι " Σαν την Χαλκιδική δεν έχει" (πλάκα με κάνεις…!!!). Τρώγοντας τσιπούρες και καβούρια... Τελικά τα κατάφερε όχι μόνο να πάω Σ.Κ. αλλα να περάσω όλη την άδεια μου εκεί. Ετσι λοιπόν πήρα κι εγώ ένα απο τα ‘τρία πόδια ‘ ... για ένα λόγο, γιατί είχαμε τον έλληνα τουρίστα φίλο μας που δούλευε εκει … αλλα ο νέστωρ βέβαια προσπάθησε να με δέλεασει με τον αδερφό της φίλης του της Δήμητρας που κατά τα λεγόμενα του "πολύ τούμπανο" και που έπρεπε να γνωρίσω λέει... γιατι λέει κοιμάμαι όρθια λέει... και χρειάζομαι κάτι λέει για να ξυπνήσω λέει... κι όχι μονο αυτός αλλα κι όλοι μου οι φίλοι το ίδιο λένε..
Ναι ρε Νεστοράκο και άλλοι... πολύ τούμπανο αυτός οκ σας πιστευω εγώ τι σχέση έχω? ...you know me the freak... αυτός στέλεχος επιχείρησης… και στην ίδια πόλη να ζούσαμε δεν θα συναντιόμασταν ποτέ... μωρέ και σε ίδιο μαγαζί να είμασταν δεν θα συναντιομασταν ποτέ..
Λοιπόν αυτός Τρύφωνας, στέλεχος επιχειρήσεων και ζει πολλά χιλιόμετρα μακριά απο μένα… σημείο επαφής 0 .. συμπέρασμα... σε κλάσματα χωρις δευτερη σκέψη -και τρώγοντας και το τελευταίο καβούρι- συνεχίζω τις διακοπες μου χωρίς καμία παράκαμψη για περιστασιακούς ή όχι καλοκαιρινούς έρωτες... το μόνο που υπάρχει είναι μία ξαπλώστρα μία θάλασσα και μία σκηνή... ααα και λίγο socializing με παρέα για ευχάριστες στιγμές...οπως κι έγινε..κάνοντας σε αγνωστους το moon walking του Michael jakson αλλα λίνα version

Πράξη πρώτη γνωριμία..ο έλληνας τουρίστας με ρωτησε: τον γνώρισες τον αδερφό της δήμητρας??? Οχι λέω εγώ γιατι χρειάζεται?? Κι όλο ακουγα τρυφωνας απο δω τρύφωνας απο κεί εμ πόσοι τρυφωνες θα υπήρχάν και ξαφνου δίπλα μου ... αυτος πρεπει να είναι ... tik tik tik (το δαχτυλο μου στην πλάτη του) έκπληκτος γυρνάει και με βλεπει... απευθείας τον ρωτάω: Εισαι ο αδερφός της Δήμητρας; - Ναι.. που την ξέρεις εσύ? Εισασταν στο ίδιο σχολείο?? – οχι... εγω είμαι λίγο πιο μεγαλη ειναι φίλη των κολλητών μου... και εκει παρεμβολές απο τους γύρω και ακουω απο το στόμα του διαφορες ατακες και ερχεται η πρώτη εντύπωση:

Υπερόπτης και εξυπνάκιας... αλλα χωρίς να το πω ουτε στο φρικιό που κρύβω μέσα μου πολύ γοητευτικός... γιατι στην πράξη 2 αποφάσισα να κάνω το πείραμα σε κοιτώ και παρατηρώ τί κάνεις. Εγώ κοιτώ γλυκα και επιμονα... αυτος γυρνάει και ξαναγυρνάει προς το μέρος μου με έκπληξη και απορία ... «τι θελει τώρα αυτη πλάκα μας κάνει?»... τοτε ήρθε και το τριτο συμπέρασμα.. υπεροπτης, εξυπνάκιας και πολυ σφιγμένος ... ο καλυτερος συνδιασμός αμυνα – αμηχανία – ευαισθησία σφραγισμένη πισω απο το σεινικό τοίχος ... αλλά σημείο συνάντησης 0.. ετσι τελειωσαν οι διακοπές και η εξερεύνηση του τρυφωνα που στις 15 μέρες η επικοινωνία μας περιορίστηκε σε 2 λεπτά ... με τελευταία πρόταση...
Τρυφωνας: - Ωραίο ταττοο..

– Ευχαριστώ (ύφος υπεροπτικό, γλυκό και έξυπνο... τουλάχιστον έτσι προσπάθησα να βγει.. μπορεί να βγήκε ουπς δεν ξέρω τι να πω.. ελπίζω να βγήκε το πρώτο αλλά δεν θέλω να το μάθω... ας είναι αυτο που πιστεύω)
.... το καλοκαίρι τελος. Ο Τρυφων ξεχαστηκε... και η ζώή συνεχιστηκε...

21 οκτωβρίου 2009 κωλοβαράω στο facebook κατα τις 4 περιμένω κατι τηλεωνήματα απο πελάτες και κάνω διάλλειμα... ξαφνικα βρίσκω κάποιον απο τις το 15ήμερο διακοπών μου και τσουπ νατος ο τρυφων .... δεν σκεφτηκα ούτε κλάσμα... απευθείας στέλνω μηνυμα και φυσικά δεν περιμένω απαντηση και την επόμενη μέρα ανοιγω το inbox και βλεπω την πιο εξυπνη απάντηση ever... εκει ενθουασιάστηκα ... το συνέχισα .. έγινα 100 τοις 100 ο εαυτός μου: αυθορμητη, παρορμητική και χωρίς καμία αμφιβολία άνοιξα και έριξα μόνη μου το τοίχος που μπορει να ήταν πιο ψιλό απο το δικό του ... η μπούρδα μας πήγαινε κι ερχοταν σε μηνυματα ... απο τα καλύτερα μηνυματα εγώ: ήξερες οτι οι πολικές αρκούδες είναι αριστερόχειρες ?( για την ορθογραφία μου δεν ήμουν σίγουρη όντας δυσλεκτική κι έτσι για να μην γίνω απευθείας ρεζίλι ρώτησα τον ταξιτζη που πήρα για να κατεβω στο κέντρο ... ο οποίος έμεινε παγωτο γιατι του είπα οτι στελνω αυτο το μηνυμα σε κάποιον που νομίζω οτι ή μου αρεσει πολύ η τον αντιπαθώ .... κι αυτός απάντησε εεε δεν ξέρω ε.εεε. εδω δεσποινις είμαστε 3.20 παρακαλώ.... κι εγω του είπα: λες να μην είναι καλή ιδέα??? (βγάζοντας χρήματα) ..., ε κι ας μην είναι εγω αυτη είμαι οριστε τα χρήματα σας ευχαριστω και καλό βράδι.... και πάτησα το πλήκτρο Ο.Κ ...... και περιμένοντας την σιωπή... γιατι ποιος νορμαλ άνθρωπος θα απαντουσε?... κι όμως πήρα την καλύτερη απάντηση οτι τα αγγούρια είναι φρούτα ... ΚΙ ΟΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ... κι εκει ήταν η πρώτη φορα που μου είπε να βρεθούμε... την τριτη... αυτη η τριτη μέχρι να έρθει ιδρωσα... και όταν ήρθε ήμουν σαν την χαζη πάνω απο το κινητο μου... Οχι τωρα θα παρει.. οχι υστερα θα παρει ...μεχρι και την vodaphone πήρα να δω μπας και χαλασε το κινητό μου... μπα όχι... δεν πήρε ποτέ... ο ενθουσιασμός μου ξεφούσκωσε σαν τα μπαλόνια ηλίου και η φωνή μου αρχισε να λεπταινεί καθώς ανέπνευσα όλο το ήλιο να πω με πλάκα «έλα μωρέ δεν πειράζει»...

το μπαλονι ξαναφούσκωσε αφου την επομένη μου εστειλε απολογητικό μηνυμα και οτι θα βρεθούμε το επόμενο σκ. Και πάλι ενθουδιασμός στα τέρματα... κι ετσι έφτασε το σάββατο... όλο το Σάββατο περίμενα μεχρι που έφτασε 9 το βράδι πειστηκα οτι δεν θα πάρει ποτε.. κι ετσι η κολλήτη μου η «δεν θυμάμαι» μου λέει σου εχω πάρει εισητήριο για την συναυλία και θα έρθεις μαζί μου ΤΕΛΟΣ... με τα λίγα και τα πολλά πήγα αν και δεν είχα κέφια - you know δευτερο πιστόλι .... μονο ο tricky με καταλαβαινει- και ξαφνικά η ιδέα του ενθουσιασμού μου καθόταν 10 μέτρα πιο κάτω... και το παραμύθι ή καλύτερα το nightmare before xmas αρχίζει...