Χωρίς ουσία ξανά μερος 15...

Λίνα: Δευτερα προς Τρίτη

"Ο τελευταιος μήνας πέρασε κι εγώ εύχομαι να είχα μετακομίσει στο αρχιπέλαγος Tristan da Cunha… και συγκεκριμένα στο νησί Nightingale Island έκτασης 1.8 τετραγωνικού χιλιομέτρου… αν και τα νησια αυτα έχουν 275 κατοικους και δεν δέχονται μετοικους, εγώ για αρχή θα πάω για εθελοντική εργασία, γιατι είμαι μια ρομαντική humaniστρια, αλλα στην πορεία θα εγκατασταθώ στο νησάκι μου το Nightingale… χτίζοντας τον υπέροχο πύργο μου που δεν τον πλησιάζει ούτε κουνούπι.. μόνο ο κόπρος της γειτονιάς και μια τηλεόραση να βλέπουμε και κανένα ματσάκι… και επι της ευκαιρίας εύχομαι τον αποκλεισμό της ομάδας της Μάγιας (της μέλισσας) οχι τίποτα … πολύ κουνήθηκαν αυτοί …ύστερα απο την μεγαλειώδη ήττα της ασπρόμαυρης ομάδας μου (που δεν είναι ο οφη ) …γιατι η είσαι του βάθους ή του ύψους…

παίρνω κι εγω το βάθος μου και αρχίζω να σκαρφαλώνω στον πύργο μου …

Για να φτάσω εκεί ξάπλωσα στα συνοικιακά κατουρημένα γρασίδια, απο κόπρους τετράποδους και μη, κατά της 11 και το βράδυ, μετά την προπόνηση και με 2 βαθμούς Κελσίου και στα αυτιά μου να ηχεί το εκπληκτικό cd της mazzy star she hangs brightly, άρχισα να σκέφτομαι πόσες απογοητεύσεις είχε ο περασμένος μήνας..
απο που θέλετε να αρχίσουμε??
απο το αριστερο και δεξί μου εγκεφαλικό ημισφαίριο ??? άσε θα το κάνουμε πραγματική σαπουνόπερα και ούτε ο Dr. Drake Ramoray δε θα μας σώσει … ούτε και ο dr. house!

.. στα οικονομικά?? κάτι λέγαμε για σάλιο… σε λιγο μαζί με τον παλαιοκώστα θα γράφω στο blog????

στη δουλειά??? που κόντεψα να κλάψω από τα παζάρια για δουλειά που έκανα και πηρα αρχ*(&δια και σας λέω δύσκολα κλαίω όσο καθόλου….

καλά για τα συναισθηματικά δεν μιλάω η μαλακία πάει και έρχεται απ όλες τις κατευθύνεις και θα ήθελα να μη βγάλω έξω την ουρά μου… είναι οι άλλοι… άλλα είμαι κι εγώ .. δεν παλεύομαι… οχι αλήθεια υπαρχει κόσμος που δεν μου μιλάει και λέει οτι δεν έχω τρόπους ... αλλα εγώ την αλήθεια ξέρω να λέω αν δεν ακούγομαι ε τι φταίω anyawys… και πολλά άλλα σημαντικά θέματα όλα μαζί πάνω στο κεφάλι μου ….
και μέχρι εκείνη την ώρα που τα σκεφτόμουν ήμουν για να με κλαιν οι ρέγγες… (γι αυτο και οι μαλακίες μου διδεχόταν η μία την άλλη --αυτο ήταν κάτι σαν δικαιολογία αλλα who fucking cares!!! I don't)
ξαφνικά ανακάλυψα ότι όλα τελείωσαν ή θα τελειώσουν αργά η γρήγορα… και όλα αυτά τα βάρη φεύγουν από πάνω μου. Και τώρα είμαι έτοιμη να αποσυρθώ στον ιδιαίτερο πύργο μου...
και αλήθεια δεν θα περιμένω την Κ. Δευτέρα για να πετάξω χαρταετό γιατί από ότι έχει αποδειχθεί τον πετάω καθημερινά…. και μεταπηδώ την κόκκινη σιχαμένη μέρα, --και δεν αναφέρομαι στην εργατική πρωτομαγιά--, άλλαστη 14η μέρα του Φεβρουαρίου (που προσπαθώ να βρώ τον καριόλη αυτόν που ανακάλυψε τον αγιο του έρωτα κι έχω ήδη τρεις εκδοχες μέχρι τώρα…) που ο κόσμος δωρίζει λουλούδια (τα σιχαίνομαι για δώρο, τα αγαπάω στους κήπους) καρδούλες κι άλλες τέτοιες μαλακίες γιατί αυτο είναι ρε μεγάλε-- δώσε μια καρδιά παρε μια άλλη πίσω, κατι πολύ ευκολο να κάνεις και όλα μαγικά είναι στην θέση τους …. ΣΙΓΟΥΡΑ …

εγώ μόνο τα σοκολατάκια θα κρατήσω! θα τα αγοράσω μόνη μου σε σχήμα καρδιάς που μέσα θα έχουν γέμιση φράουλας και αυτο το σάββατο βράδυ θα το περάσω με τον αγαπημένο μου.. Alfred Hitchcock στα decks μέχρι το πρωί….

όσον αφορα τον έρωτα το πνίγω προς στιγμήν για λίγη ξεκούραση… και στις 14ης το μεσημέρι με τον φίλο μου τον Βλαδίμηρο όπως κάνουμε τα τελευταία 5 χρόνια την ίδια μέρα και κάθε μεσημέρι βρισκόμαστε ο ένας μέσα στο bar κι ο άλλος απο έξω να συζητάμε περι έρωτα … και όχι άλλων δεινών… ο Βλαδίμηρος by the way είναι χρόνια barman και για μερικά χρόνια δουλεύαμε μαζί πίνοντας σφήνάκια που τα ονομάσαμε " ψυχραιμίες" … … το μπι κοντινιουντ…. παω για λίγη ξεκούραση στον πύργο σι γιου λειτερ! Λίνα...."