Part I:Ο έρωτας, το γαντι και τα 136.36 κιλά και το ξεχασμένο πνεύμα

Οπως είπα πριν... φέτος είναι η χρονια μου και επειδή η Λίνα είναι δική μου πρωταγωνίστρια είναι και η δική της.... βέβαια η χρονια του 2010 κι οχι του 2009 κι επειδή ακομά έχουμε 2009 και ο κρόνος γαμήθηκε μαζί με τον ανάδρομο ερμή που άμα το πιάσω αυτον τον π#%τη θα του εγαμήσω τα μπρέκια και τα μπινελίκια μου δεν θα έχουν σταματιμό θα αφήσω την Λίνα να γράψει μόνη της στο μικρό μου μπλέ τετραδιάκι, (με πολλές μουτζούρες, χαοτικές σκέψεις και ορθρογραφία που δεν υπάρχει), για τον έρωτα .. το γάντι, τις αντιφάσεις και τα 136.36 κιλά που ζυγίζει μια οποιαδήποτε στολή ενός αστροναύτη στη γη... (γιατι στο διαστημα ζυγίζει .... /6 αλλά δεν είμαι σιγουρη γιατι δεν πήγε ποτε... κατα τα δικά της λεγόμενά γιατι ο κοσμος γι αυτήν λέει άλλα...)

Λίνα βράδι κυριακής όπως πάντα ενώ πρέπει να κοιμηθεί νωρίς πάντα έχει όρεξη για συλλογισμούς περι έρωτα αυτη την φορά....

ο μονόλογος αρχίζει....

“Οι γιορτες ξεκίνησαν με τον καλυτερο δυνατό τρόπο.. συμπαθητικά στην αρχή στην συνέχεια μια άνοδο της εξόδου των χριστουγέννων και βέβαια όλα αυτα κατέλήξαν σε απογοητευσεις γιατι ο άι βασίλης ή όπως ο κοινός λαός τον λέει η μασκότ της coca cola τα γ%&^σε όλα γιατι κάθε χρονιά ενώ μικροί και μεγάλοι έχουν τοσες πολλες προσδοκίες για το τι θα τους φέρει τελικά μένουν με μη πω τι.. όμως πάντα γεννιέται η ελπίδα οτι μέσα στην επόμενη χρονια θα τα φέρει έστω και καθυστερημένα... και δεν μιλάω για υλικά αγαθα γιατι αυτα εγω προσωπικά δεν τα έχω καν στην wish list μου.. μιλάω για τα άλλα πρώτα υγεία που ευτυχώς μου την έφερε σωματικά τουλάχιστον - μετά φυσικά που επισκέφτηκα σχεδόν όλα τα νοσοκομεία της πόλης καλωδιομένη κάνοντας τον slash ...ξέχασε κατι... αλλά κακίες δεν κρατώ το 2010 όμως μη ξεχαστούμε κυριε βασίλη... χρωστάς...!!!
Και τώρα που είναι χριστούγεννα θέλω κι εγω να με επισκεφτούν τα 2 απο τα τρία πνεύματα το τελευταίο δεν το θέλω είναι έκπληξη... γι’αυτό λοιπόν παίρνω τα δύο πρώτα για να μου θυμίσουν τους έρωτές μου...
Πνεύμα Νο 1: Ο “νομίζω” οτι γνώρισα τον έρωτα της ζωή μου.. Το πνεύμα αυτο λοιπον με πάει πίσω όταν έγινα ερωτικός μετανάστης και διέσχισα 2 ηπείρους και έναν ωκεανό για τον “μεγάλο έρωτα” της ζωής μου... άκουσα κάποτε απο μία μεγάλη κυρια με γνώση ξέρετε της γριας κότας οτι αν σου ταιριάζει γάντι κάποις τότε αυτό είναι... εγώ τότε την να πω βρήκα όχι γάντι να μου ταιριάξει αλλά ολόσωμη φόρμα styling by Stella McCartney... σας λέω απο πάνω μέχρι κατω και όχι για ένα δύο μήνες αλλα χρόνια. Λεω κι εγώ πλακα κάνουμε this is it.... οχι μόνο αυτό ήταν.. αλλα ολική καταστροφή για μένα ήταν .. μια ευτυχία όμως για κάποια άλλη - έχω μεγάλη καρδιά σας λέω (φυσικά μετα απο πόλλα χρονια αφου την θαψαμε την σχεση της κάναμε και κανα 2, 3 μνημόσυνα ευτυχώς!!) .. και η ιστορία ξεκίνησε με τον απόλυτο έρωτα με είδε τον είδα και αυτο.. δεν χρειάστηκε τίποτα αλλο ... μόνο μια ερώτηση .. οπού θα διαπιστώσετε κι εσεις αργότερα όπως κι εγώ οτι καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς... και απο κει και περα γίναμε εραστές, φίλοι, οικογενεια.. ρε ολόσωμη φόρμα μιλάμε.. ώσπου αποφασίζω να είμαι με την φόρμα μου όπου κι αν βρίσκεται χωρίς δισταγμούς και δευτερη σκέψη...
και ανακαλύπτω:
"Τουβλο" Νο1 στο κεφάλι: ο ερωτας μου μετονομάστηκε σε συμβιβασμό και η έκφραση των συναισθημάτων μου σε αδυναμία.. αυτό ήταν το "Τούβλο Νο 2" ... και ξαφνικα εκεί που η Stella MacCartney ήταν οτι καλύτερο είχα, άρχισε να ξεχειλώνει και να μεταμορφώνεται σε στολή αστροναύτη που κατα μέσω όρο ζυγίζει 136.6 κιλά στην γή.. μάζεψα κι εγω όσο εγωισμός μου έμεινε και πήγα μια βόλτα για τσιγάρα και κάπου στο δρόμο χάθηκα... ευτυχώς δεν με έψάξε κανείς στο “πάμε πακέτο” όχι οτι θα μπορούσε... αλλα λέμε τώρα!!!

και φυσικά οι κλασσικές διαδίκασίες ξεκίνησαν ποτά, μεθύσια άσκοπα φλέρτ και γ$#%#σια been there done that...
μέχρι που ξαφνικά ήρθαν οι depeche mode να μου θυμήσουν εεεε shake the disease.. και ξεπέρασε τον επιτέλους τέλειωσε...

Ωραία τον ξεπέρασα και τώρα τι??? όντας λοιπόν ένας ασυμβίβαστος άνθρωπος [--- για πολλούς φρικιό, διαφορετική .. καλά η γκόμενα αλλού, psyco και όλα αυτα τα υποκοριστικά που είτε έχουν θετική ερμηνεία είτε αρνητική εγω τα δέχομαι όπως και τις συνεπειες τους ---] όσο στην ζωή τόσο και στον ερωτα και για να είμαι και πιο ειλικρινής σκέτο ντουβάρι στον έρωτα ήξερα πάλι οτι αν ερωτευτώ θα δείξω τα συναισθήματα μου και τον έρωτα μου, τον ενθουσιασμό μου με ακριβώς τον ίδιο ττρόπο και θα ξαναγίνω ένα αφελες 16 χρονο που θα πιστέψει σε παραμύθια και κλισε happy endings. Αλλά με μία άσκοπη σχέση χωρίς ουσία ξαφνικά όρμησε το αριστερό μου εγκεφαλικό ημισφαίριο, όπου πρυτάνευσε η λογική και αποφασίσε -δημιουργώντας στο δεξί μου ημισφαίριο μεγάλα προβήματα επικοοινωνίας μεταξυ των δύο-... και διέταξε: φιλαράκι δεν υπάρχουν παραμύθια κι ή στραβά πάει ο γυαλός η στραβά αρμενίζουμε γι αυτό μην ασχολείσαι, μην μπλέκεσαι συναισθηματικά με κανέναν, φλέρταρε, παίξε κάνε ότι γουστάρεις αλλα μέχρι εκεί που μπορείς... δηλαδή οτι όλα είναι καλα αλλα μέχρι εκεί που έχεις τον έλεγχο.. CONTROL FREAK .. κι έτσι διασφαλίσα τον συναισθηματικό μου κομμάτι να είναι σε πλήρη οργάνωση και έλεγχο μέσα σ' ένα χάος (??).... κι ετσι τέλος καλό όλα καλά.....

Συνοψίζω λοιπόν: ενθουσιασμος, φλερτ, παιχνίδι και ξέρεις όποιος πλησιάζει παραπάνω κόψιμο... εδώ έρχεται το πνευμα του παρόντος να μου πει βρε κούνια που σε κούναγε.... εσένα ποιος σε ρώτησε...?????...”

ευχές ...και άλλα

αγαπητοι μου αναγνώστες .. αν και δεν νομίζω οτι είστε και πάρα πολύ, λόγω βαρύ εργασιακού προγράμματος και ενός καμμένου laptop δεν μπόρεσα να γράψω καμμία θεωρία ούτε καν κατεστραμμένα ραντεβού της Λίνας και να σας πώ και την αλήθεια είναι άπειρα και εξ ίσου τραγικά όπως το πρώτο. Αλλά μιας και έρχονται γιορτές και ευτυχώς θα κάτσουμε κανα δυο μέρες παραπάνω θα πάρω το μικρό μου τετραδιάκι, θα κάτσω σε ένα κόκκινο παγκάκι όπως πάντα και όπως εγώ θα θεωρώ οτι οι γύρω μου είναι περίεργοι, τόσο και αυτοι θα με κοιτούν περίεργα συχνα αναρωτόμενοι "αχ το καημένο το κορίτσι γιατι να είναι έτσι άραγε" αλλά μη νομίσετε… η σκεψη λύπησης είναι 30 κλάσματα δευτερολέπτου και όχι απο ενδιαφέρον αλλα καθαρής ικανοποίησης .. "ευτυχώς εγω είμαι πολύ καλύτερα"… αλλα ένα εχω να σας πώ κι εγώ καλά είμαι δεν έχω καμμία περιέργεια(...σίγουρα) απλα μου αρέσει να γράφω δοκίμια χωρίς συνταξη,γραμματική, ουσία και πάνω απ' όλα ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ… όπως αυτοαποκαλέστηκα μία στιγμή… dyslexia parenthesis που έχει πλάκα!!!! Anyways … σας ευχομαι καλή ξεκούραση, ηρεμία και ότι και να κάνετε να έχει πλάκα …. και ενώ τους προηγούμενους αιώνες το χάπι του λαού ήταν η θρησκεία τώρα το χάπι του λαού είναι οι πλανήτες και όχι αστρονομικά αλλα αστρολογικά κι επειδή συμφωνά με τον Λεφάκη, την Παγιατάκη και την Μπίλιου το 2010 είναι η χρονιά μου… σαν καλός σαμαρείτης κ εγώ και οχι μονοφαγάς εύχομαι να είναι και η δική σας…. έστω και στο κινέζικο οροσκόπιο… !!! Επιστρέφω δριμύτερη με πολλές και πιο απολαυτικές, καυστικές ιστορίες που θα σας κάνουν να γελάσετε με τα χάλια αλλονών… της Λίνας… C U real soon….. σε κανα 5 ημερο ας πούμε!

.... χωρίς ουσία η συνέχεια...

Θα ξεκινούσα να μιλάω για τις σκέψεις της Λίνας αλλα θα ήθελα παρα πολύ να γαμωστ$#%&^ω το laptop μου μολις τελείωσα αυτη την βλακεία που έγραφα εσβησε και έχασα το κείμενο.. η ιδια φωνή μου λέει ρε βούρλο το save για τι το έχουμε ... και η ιδια πάλι φωνή μου λέει το recovery που στον π#$@ο πήγε???

Τελος! θα το ξαναγράψω όλο απο την αρχη και χωρίς ορθογράφο γιατί δεν έχω

.... χωρίς ουσία η συνέχεια...

Συλλογισμός Λίνας την τετάρτη: “Τα τελευαια χρόνια ανακάλυψα οτι ένα τρομερό ελάττωμα που είχα απο μικρή ήταν ο απάραδεκτος ρομαντισμός μου και η αφέλεια μου για τις σχέσεις... μα ξαφνικά κατάλαβα οτι δεν υπάρχουν άσπρα άλογα, σίγουρα έγιναν δύσκολοι καιροί για τους πρίγκιπες, και τα ρουχα που γίνονται ρόζ απο το πλυντήριο δεν ειναι τα όνειρα δύο άνθρώπων αλλα το άγχος ολόκληρης της ημέρας και μετά ο καβγάς γιατι δεν της τηλεφωνήσε στις 5 και γιατί δεν τον ρώτησε αν θέλει να βγει έξω με τις φίλες της.. και ναι εγώ αποφεύγω να κάνω σχέσεις οχι γιατι δεν μπορώ να δεσμευτώ αλλα γιατί δεν μου αρέσει να χωρίζω. Μα ευτυχώς ή δυστυχώς όλα έχουν ένα τέλος.(boring)
Οταν έρχετε το τέλος μιας σχέσης αναγνωρίζεται απο δύο κύρια χαρακτηριστικά:
ένα απο το ελάχιστο εώς καθόλου σεξ, και δύο τους ανεξέλεγκτους καβγάδες και τις υστερίες.....και απο την μία ο ένας να ζητάει ένα θάυμα για να γίνουν τα πράγματα καλύτερα και απο την άλλη ο άλλος να περιμένει αύτο το θαύμα να τελειωσει το μαρτύριο!... Και μόλις τελειώσει το μαρτύριο μετα που θρηνείς την σχέση αυτή προσπαθεις να θυμηθεις πόσο ωραία είναι να βγαίνεις και να κουβεντιαζεις με τον κόσμο γύρω σου και ναι να φλερτάρεις κι όλας.. εμ πως να φλερτάρεις όμως όταν λες σε κάποιον οτι το Pulitzer ανήκει σε μένα και οχι στην Elizabeth Strout και απαντάει ο άλλος γιατί! Τι γιατί ρε μεγάλε?? Υπαρχει ποτέ περίπτωση να πάρω Pulitzer η μήπως εχω διαβάσει τι έγραψε η Elizabeth Strout ??? Ε τι σκατα απάντηση είναι το γιατι???
Καποια στιγμή το φλερτ που δεν έχει να κάνει με τον κ. Γιατι σταματάει... και ξεκιναει η αναζήτηση του σεξ για να καλυψουμε τις ανάγκες μας και να ανεβάσουμε το εγω και την αυτοπεποιθηση μας.. εδω τα πράγματα περιπλέκονται και ξεκινάω με τις δικές μου θεωρίες: Θεωρια α) όταν ένας άντρας σου λέει οτι δεν θέλει σχέση σημαίνει: Ένα καβατζόνεται και έχει το κεφάλι του ήσυχο και στο μυαλο του δε φέρει ευθύνη καμία γιατι το είπε και το έχει ξεκαθαρίσει και το δευτερο και το πιο σημαντικο ειναι οτι δεν θέλει να κάνει σχέση μαζί σου!!!
Οταν τώρα μία γυναικα λέει οτι δεν θέλει σχέση συμβαινουν τα εξής: Αν πηδιέστε με συχνότητα απο 1 και πανω φορές την εβδομάδα και αυτο κρατήση πανω απο 2 μήνες σίγουρα αυτή θέλει σχέση και εσυ αγρόν αγοράζεις.. Αν όμως πάλι πηδηχτεί μαζί σου 2 maximum 3 φορές και τότε πετάξει το παραμύθι δεν είναι για σχεση τοτε σίγουρα δεν θέλει να δεσμευτεί μαζί σου! Εγώ πάντως έχω περάσει απο όλες αυτές τις θεωρίες με την μόνη εξαίρεση την περίπτωση του αγρού ... γιατί δυστυχώς δεν αφήνω ποτε να αγοραστεί ο αγρός... και γιατί στο βάθος παραμένω απαράδεκτα ρομαντική ... και με μια μήνυση προς τις Hollywoodianes ταινίες.

... χωρίς ουσία!

Προσπαθώ να μη γραφώ τις ιστορίες της Λίνας όταν είμαι φορτισμένη συναισθηματικά, και λέγοντας συναισθηματικά εννοώ όταν η μέρα μου περνάει από εντάσεις, άγχος και δυσκολίες γιατί όσο και να θέλω να πω τις ιστορίες με τον μοναδικό μου κωμικοτραγικό τρόπο, πάντα τις ξαναδιαβάζω και ξερνάω από τη αηδία του κλισέ και του μελό! Κάμια φορά το ίδιο κάνω με τις σκέψεις και τις ιδέες της Λίνας αλλά τι να κάνουμε shit happens! Α και ένα υστερόγραφο τα δοκίμια αυτά μπορεί να μην έχουν γραμματική και σύνταξη αλλά πάνω από όλα δεν έχουν ορθογραφία.. και αναρωτιέμαι τι σκάτα κάνει ο ορθογράφος του word!... Αυτή την φορά θα μιλήσω για διαφορετικά σύμβαντα και θα καταλήξω να σας εξηγώ της ιδέες τις Λίνας περί flirt, σχέσεων και δεσμεύσεων… Αλλά όχι σήμερα γιατί πρέπει να βγάλω λεφτά και να έχω το σωστό amount άγχους για να αποδώσω με το μοναδικό χαοτικό τρόπο που ξέρω στις πολλές ταυτόχρονες δουλειές μου!!!.. σε λιγο η συνέχεια!

Ο αθλητής, το μπλόκο και το δόντι...

Δευτέρα 9:15.... ξυπνητήρι κινητού... ξεκινάει ο συλλογισμός της Λίνας που εν τω μεταξύ στον ύπνο της είδε ότι κολυμπούσε.
Η Λίνα τρομοκρατείτε με το κολύμπι ακόμα και στη μικρή πισίνα του γυμναστηρίου.
Η Λίνα γενικά τρομοκρατείτε με πολλά πράγματα αλλά αυτά θα τα δούμε σε άλλες ιστορίες.
Λίνα:
“Οχι ρε π@#$η πάλι άργησα!!!..
Άργησα εχθές να κοιμηθώ λόγω του χθεσινού καταστροφικού μου ραντεβού.
Είχε να συμβεί κάτι τέτοιο πολλά χρόνια .. αλλά άξιζε η αναμονή.
Όλα άρχισαν ένα τεταρτιάτικο βράδι όπου βγήκα να τα πιω με την κολλητή μου και αυτό γιατί έμαθα ότι ο πρώην μου μετά από 3 μήνες αφότου χωρίσαμε φυσικά βρήκε άλλη..

δεν ήταν κάτι που πλήγωνε τα αισθήματα μου αλλά ήταν κάτι που σίγουρα πλήγωνε τον εγωισμό μου...

και γι’ αυτό την πλήρωσε ένας κακόμοιρος που δεν ήξερε που ακριβώς είχε πέσει...

Αυτός λοιπόν ο κακόμοιρος , άρχισε να μας κερνάει σφηνάκια και να πλησιάζει ... εκεί που πλησίασε προς τη μεριά μας απειλητικά … έκπληκτος και αυτός
-αλλά και η κολλητή μου-
ακούσε από το χαριτωμένο στοματάκι μου να ηχούν οι παρακάτω λέξης:
Εγώ: " Άκου να δεις φιλαράκι αν θέλεις να γ@$#%εις αι πήγαινε παρά κάτω... άντε γιατί.." πριν καλά καλά τελειώσω με μάζεψε η φίλη μου και φύγαμε εμείς παρακάτω .....

και ξαφνικά στο παρακάτω πέφτω πάνω σ’ αυτόν... αθλητής, γοητευτικός και ακαταμάχητος...

και το μονό που βρήκα να πω μετά από αρκετά ποτά για να τον εντυπωσιάσω ήταν «πίτσα μπύρα και ποδόσφαιρο η απόλυτη απόλαυση» εκφράζοντας συνάμα και τις πολύ ενθουσιώδης – αλλά καταλυτικές για την βραδιά μας - απόψεις για την ασπρόμαυρη ομάδα μου (που σίγουρα δεν είναι ο ΟΦΗ)... μεταξύ της μπάλας της πίτσας και του pro ευτυχώς βρήκα την στιγμή να επανέλθω στην γυναικεία μου φύση και να γίνω πολύ χαριτωμένη.. 4 μήνες με πήρε να βρω την γυναικεία μου φύση και αυτός να μου ζητήσει το τηλέφωνο μου....

Η μέρα έφτασε. Ο Μανώλης με πήρε τηλέφωνο και εγώ … αφού απάντησα στο τηλεφώνημα του απάντησα και στην ερώτηση "τι κανείς??"
Εγώ: "Κιριγκαμι αυτό κάνω.. πρώτα ξεκινάω να σχεδιάζω...."
Μανώλης: "Κιρι... τι???"

Για τουλάχιστον δέκα δευτερόλεπτα δεν μίλησε κανένας.. αφού νόμισα ότι σίγουρα μετάνιωσε που με πήρε τηλέφωνο αλλά ευτυχώς ακούστηκε το :
Μανώλης: "το βράδι θέλεις να βρεθούμε για κανένα ποτάκι"
... ποτάκι??? μέχρι και βραδινό χειμερινό μπάνιο θα έκανα στους -5 μαζί του.
Αλλά κρατώντας την ψυχραιμία και στην προσπάθεια μου να την δω πολύ άνετη προσπάθησα να απαντήσω : "Φυσικά"!

Όπως κι έγινε.

Εγώ η άνετη περίεργη και χαριτωμένη βγήκα με τον όμορφο, γοητευτικό και ακαταμάχητο αθλητή. Φαγητό, ποτό… κουβέντα . ¨Όλα τέλεια σκεφτόμουν ότι έπρεπε να είχαμε συναντηθεί πιο μπροστά ... βέβαια κοιτώντας πίσω καταλαβαίνω ότι καλύτερα να μην είχαμε συναντηθεί καθόλου γιατί θα γλιτώναμε και οι δύο ... εγώ από ένα μεγάλο ρεζιλίκι κι αυτός από ένα μεγάλο σοκ... Η βραδιά μέχρι τότε έδειχνε υπέροχη...
περπατώντας στο αμάξι μου - γιατί πάντα κάνω το λάθος και οδηγώ εγώ αφού δεν μπαίνω σε κανενός άλλου το αμάξι - κατευθύνθηκα προς το σπίτι του για να κλείσουμε την βραδιά με ένα ποτήρι κρασί όπως είπε αυτός.. και ότι προκύψει όπως σκέφτηκα εγώ... ΛΑΘΟΣ να σκέφτεται ένα κορίτσι έτσι... ΛΑΘΟΣ γιατί το μόνο που προέκυψε ήταν ένα wanna be αλκοτέστ και ένας έλεγχος... οπού θα μ’ έφερνε αντιμέτωπη με ένα κομμάτι από το σώμα μου που είχε αποκολληθεί από πάνω μου.. ΤΟ ΔΟΝΤΙ ΜΟΥ!

Είχα ξεχάσει το δόντι μου για πάνω απο ένα χρόνο... βασικά είχα ξεχάσει οτι έπρεπε να γυρίσει πίσω εκεί που ανήκει.. στο στόμα μου κι όχι στο διάφανο κουτάκι βάφτισης καταχωνιασμένο στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου μου... αλλα δεν πτοείθηκα γιατί δεν το θυμήθηκα.

Σινιάλο και καρούμπαλο κόκκινο.. πέσαμε σε μπλόκο... και ακούγεται:
Κακός Μπάτσος: "Αδεια, δίπλωμα ασφάλεια..."γυρνάω και βλεπω έναν μπάτσο γύρω στα 50 - 55 με γυαλά πρεσβυωπίας και μουστάκι .. ο 'παίζω τον κακο" και στο καπάκι ακούγεται απο δίπλα μια ευγενική φωνή με αλεξίσφαιρο και όπλο - λες και σταμάτησε τον Παλαιοκώστα και την παρέα του γυρνώντας απο το καζίνο -
Καλός Μπάτσος: "Δεσποινίς πόσο ήπιατε;"

Εγώ:"μμμ....δύο ποτήρια κρασί;;;" προσπαθώ να ανοίξω το ντουλαπάκι.. αα βρήκα το δίπλωμα και την άδεια.. αλλα η ασφάλεια???? δεν εχει ασφάλεια .. δεν εχει πινακίδες το εχω παθει ακόμα μια φορά... δεν γίνετε να χασω τις πινακίδες πάλι!!! .. με έλουσε κρύος ιδρώτας.. η αδρεναλίνη μου έφτασε στα ύψη και η τεστοστερόνη μου ξεπέρασε και τον Βρύζα και τον Ζαγορακι... άρχισα να ανακατέυω το ντουλαπάκι με σπασμωδικές κινήσεις.. και σε μια απότομη κίνηση εμφανίστηκε στο προσκήνιο το διάφανο κουτάκι που είχε δύο χιλιοστά για να πέσει στον "γκρεμό"... οπού μετά απο κλάσματα άρχισε να κάνει τραμπάλα ανάμεσα στο κενό και στο ντουλαπάκι.

Ο Μανώλης διακρίνει το κουτάκι και καταλαβαίνει οτι πέφτει ... ολωνών τα μάτια στρέφονται στο κουτί - τα δικά μου, του μεσήλικα κακού μπάτσου, του ευγενικού αλλα διχασμένου μπάτσου με το όπλο και το αλεξίσφαιρο ... και ο Μανώλης με matrix κίνηση προσπαθεί να το πιάσει.. Η μνήμη μου ξαφνικά επανήλθε και συνειδητοποίησα τι περιέχει το κουτί... η αγωνία κορυφώθηκε για όλους.. για μένα γιατί ήξερα τι θα ακολουθήσει .. για τους μπάτσους δεν ξέρω ακριβώς αλλα κοιτούσαν αποχαυνωμένοι να δουν τι θα γίνει....

Και φυσικά ήρθαν τα χειρότερα... πέφτοντας το κουτί άνοιξε .. το δόντι απο την ταχύτητα αναπήδησε έξω απο το κουτί και άρχισε η προσγείωση.. εγώ έκλεισα τα ματια μου να μην δω που θα πέσει.. οι μπάτσοι εξακολουθούσαν να κοιτάνε αποχαυνωμένοι.. κι ο Μανώλης αναρωτιέται τι είναι αυτό που πέφτει... το δόντι προσγειώνεται ανάποδα στο μπούτι του Μανώλη.. κι εδώ έρχεται η αλήθεια.. το πιάνει το κοιτάει και σοκαρισμένος απο αυτό που πιάνει το πετάει κάτω και ακούγεται:
Μανώλης:"ΣΙΧΑΜΑ... ε..ε..ε καλύτερα να πάρω ταξί.." άνοιξε την πόρτα και χάθηκε ανάμεσα σ'ένα LADA και σ'ένα υβριδικό honda...

Οι μπάτσοι βλέποντας το σκηνικό μου δίνουν όλα τα χαρτιά πίσω και με έκφραση αηδίας και λύπησης με διαβεβαιώνουν οτι:
"... δεν πειράζει μπορείτε να πηγαίνετε.."

Pilot: Τρίτη απόγευμα..

Τρίτη απόγευμα. Σ’ ένα κόκκινο παγκάκι. Περικυκλώνομαι από μερικά junkia, κάποιους πωλητές του δρόμου κι έναν περίεργο τύπο που μόλις κάθισε στο παγκάκι μου τόσο κοντά που έχει περάσει τον «κύκλο ασφαλείας» μου.

Anyways... δεν πτοούμαι και συνεχίζω και γράφω.

Κι όπως έχουμε δει σε πολλές ταινίες όταν ένα κορίτσι κάθετε σ’ ένα παγκάκι ένας εκπληκτικά όμορφος, καλλιεργημένος και έξυπνος άντρας πλησιάζει… ΣΙΓΟΥΡΑ … Not in this lifetime... Κι όπως δεν υπάρχουν αυτές οι υπέροχες αλλά κλισέ Hollywoodianes ιστορίες έτσι δεν υπάρχουν και πολλά happy endings στις δικές μου ιστορίες…. Η αλήθεια είναι ότι συνήθως οι δικές μου ιστορίες τελειώνουν κακήν κακώς και όλα τα wanna be happy endings γίνονται: "Ρε μεγάλε βάλε κανά σφηνάκι να πιούμε, να σου πω τι έγινε" … και μπορώ να ομολογήσω σε κάθε τέτοια ιστορία η πιο απολαυστική στιγμή είναι αυτή!

Βέβαια μετά από αυτήν την απολαυστική στιγμή του πίνω σφηνάκια και λέω τι συνέβησε γυρνάω σε real timing όπου συλλογίζομαι τα λόγια του Λαζόπουλου που λέει ότι η κατάθλιψη δεν κοιτάει ρατσισμό… και μπορεί να χτυπήσει την πόρτα παντού .. πολύ καργι*λ@ αυτή η κατάθλιψη.. Αλλά αν την δω αλλιώς και βγάλω αυτήν την καργι*λ@ από την μέση μένει μόνο το «δεν υπάρχει ρατσισμός» … μμμ ιδανικός κόσμος.. κι εγώ θέλω μια ιδανική ηρωίδα για της ιστορίες μου.

Την ονομάζω Katathlina Momentez, μιας και λατρεύω της μεξικάνικες σαπουνόπερες!

Όνομα: Katathlina Momentez aka Λίνα

Ηλικία: 30 και… πόσο;;;;

Κατάσταση: Φυσικά ελεύθερη (κι όπως λέει και μια φίλη μου μετά τα 30 θα γ@#@#ε και θα δέρνουμε)

Προτερήματα: διαχυτική, ευδιάθετη και ευχάριστη, επιφυλακτική και κάνει πάντα τις "σωστές επιλογές" για να έχει πάντα τον έλεγχο...

Ελαττώματα;;;: Λίγο πολύ τα ίδια με τα προτερήματα…

(")>

Μπορεί να άργησα λίγο αλλα τα κατάφερα!