Τρίτη απόγευμα. Σ’ ένα κόκκινο παγκάκι. Περικυκλώνομαι από μερικά junkia, κάποιους πωλητές του δρόμου κι έναν περίεργο τύπο που μόλις κάθισε στο παγκάκι μου τόσο κοντά που έχει περάσει τον «κύκλο ασφαλείας» μου.
Anyways... δεν πτοούμαι και συνεχίζω και γράφω.
Κι όπως έχουμε δει σε πολλές ταινίες όταν ένα κορίτσι κάθετε σ’ ένα παγκάκι ένας εκπληκτικά όμορφος, καλλιεργημένος και έξυπνος άντρας πλησιάζει… ΣΙΓΟΥΡΑ … Not in this lifetime... Κι όπως δεν υπάρχουν αυτές οι υπέροχες αλλά κλισέ Hollywoodianes ιστορίες έτσι δεν υπάρχουν και πολλά happy endings στις δικές μου ιστορίες…. Η αλήθεια είναι ότι συνήθως οι δικές μου ιστορίες τελειώνουν κακήν κακώς και όλα τα wanna be happy endings γίνονται: "Ρε μεγάλε βάλε κανά σφηνάκι να πιούμε, να σου πω τι έγινε" … και μπορώ να ομολογήσω σε κάθε τέτοια ιστορία η πιο απολαυστική στιγμή είναι αυτή!
Βέβαια μετά από αυτήν την απολαυστική στιγμή του πίνω σφηνάκια και λέω τι συνέβησε γυρνάω σε real timing όπου συλλογίζομαι τα λόγια του Λαζόπουλου που λέει ότι η κατάθλιψη δεν κοιτάει ρατσισμό… και μπορεί να χτυπήσει την πόρτα παντού .. πολύ καργι*λ@ αυτή η κατάθλιψη.. Αλλά αν την δω αλλιώς και βγάλω αυτήν την καργι*λ@ από την μέση μένει μόνο το «δεν υπάρχει ρατσισμός» … μμμ ιδανικός κόσμος.. κι εγώ θέλω μια ιδανική ηρωίδα για της ιστορίες μου.
Την ονομάζω Katathlina Momentez, μιας και λατρεύω της μεξικάνικες σαπουνόπερες!
Όνομα: Katathlina Momentez aka Λίνα
Ηλικία: 30 και… πόσο;;;;
Κατάσταση: Φυσικά ελεύθερη (κι όπως λέει και μια φίλη μου μετά τα 30 θα γ@#@#ε και θα δέρνουμε)
Προτερήματα: διαχυτική, ευδιάθετη και ευχάριστη, επιφυλακτική και κάνει πάντα τις "σωστές επιλογές" για να έχει πάντα τον έλεγχο...
Ελαττώματα;;;: Λίγο πολύ τα ίδια με τα προτερήματα…
Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
