Ρεζίλι Νο2: Η οπερρετα της ταβέρνας, η σοβιετική ένωση και το Τατζικιστάν....

Μείναμε λοιπόν στο " εσύ δεν είσαι η κοπέλα με το λάτεξ???? " ... αλλά ας τα πάρουμε απο την αρχή... Λίνα η σειρά σου..
Λίνα:
Ε κι εγώ με όσο χιούμορ με διακατέχει απαντώ: " εσύ δεν είσαι αυτός που δεν το σήκωσε να μου το δώσει??..."
Αυτες λοιπόν ήταν οι πρώτες μας κουβέντες.. η συνάντηση μας έγινε εντελώς τυχαία... Τετάρτη βράδι μετα απο προπόνηση.. μου τηλεφωνούν οι δυο γνωστες φίλες μου η δεν θυμάμαι και η η δεν χαλιέμαι ... η ώρα 11 το βράδι και εκβιαστηκά μου λένε οτι πρέπει να πάω σε μια γιορτή γιατι ο εορτάζον εβγαινε με μια απο τις δύο και έπρεπε να τον γνωρίσω... ε τι να κανω κι εγω αφου επρεπε... επρεπε.. αν δεν ήταν κοντα στο σπίτι μου δεν θα πήγαινα αλλα ας όψετε (η κάπως έτσι...).. καλα λίγο ψέμα πήγα να δω ποιος είναι να μην έχω άποψη???.

Ε κατα τις 11: εθεάθη στην ταβέρνα.. που έμοιαζαι με οπερέττα που πρωταγωνιστούσε ο χριστοδουλόπουλος (και δεν ακουω κουβέντα γιατι είναι ο αγαπημένος μου... cult ) με την διαφορά οτι όλες οι φωνιτικές συγχωρδίες μπερδευτήκαν απο το κέφι το αλκοολ και η παρασταση ονομάστηκε η οπερέττα της παραφωνίας.. το προσπέρασα πολύ γρήγορα αφου μ' έβαλαν και κάθησα διπλα στον κώστα.... που αφου φύγαμε απο τα πειράγματα του λάτεξ, και αφου ήδη είχα χασει τα 20 κιλά και ήμουν πλέον μια φιτ "θεα" (να πει κανείς..) αρχίσαμε να συζητάμε να γελάμε και να φλερτάρουμε... η ατμοσφαιρα μεταξύ μας είχε αρχισει να γεμίζει ήδη αισθησιασμό .. αλλα φυσικά δεν μπορούσα να το κρατήσω έτσι.. και να κάνω ότι κάνει όλος ο κόσμος .. ξερετε σπιτι ρουχα απο την πορτα στο πατωμα τσάντες πεταμένες πάνω σε βάζα που πέφτουν.. οχι οχι εγω σκέφτηκα εκει στους 0 βαθμούς, 3 τα ξημερώματα να παίξουμε μπιριμπα (όντας μεγάλη παικτρια και δεν δέχομαι το αντιθετο και ιδεολογικά ανταπεξέρχοντας στις προκλήσεις παντώς καιρού) στην κεντρική πλατεία της γειτονιας με ένα μπουκάλι vodka, λιγο χιόνι και τις δυο τράπουλες αγορασμένες απο το 24ωρο ανοιχτο περιπτερο της γειτονιας που αντι να ακουστει "ένα κουτι προφυλακτικα... τα κοκκινα κατα προτίμηση" ... ακουστηκε " μπορώ να έχω 2 τράπουλες και ένα στυλό????... "

Οιπόντοι ήταν μέχρι τις 5000 και καθε παρτίδα που έχανε κάποιος ανάλογα με την διαφορα πόντων έπινε και τα ανάλογα σφηνακια.. απο 100 πόντους και κατω 1 σφηνακι και κάθε 100 κι επανω + 1....

Ε .. ναι λοιπόν ήπια πάρα πολλα σφηνακια το κρύο δεν με πείραξε αλλα το στομάχι μου κατα τις 5+ διασπάστηκε όπως η Σοβιετική ενωση το 45.. ο εγκέφαλος μου προσπαθούσε μάταια να σταθεροποιήση το αλκοολ και την ζαλούρα αλλα πού???? ε και ξαφνικά ο κώστα αρχισε να γίνεται πιο διαχυτικός και επιθετικος φτιάχνοντας μια αισθησιακή ατμοσφαιρα με κύριο στόχο το σεξ φυσικα... .. το στομαχι μου και ο εγκεφαλός μου δυστυχώς μόλις είχαν καθιερώσει κοινοπολιτεία των ανεξάρτητων κρατών.. κι ετσι το καθένα πήρε το δρόμο του... κι εκει που ο κώστας αρχισε να με φιλάει με πάθος.. ο κυβερνήτης του σωματος μου που εκείνη την στιγμή ήταν το στομάχι μου κύρηξε πτώχευση και τότε... μια σύνθετη , συντονισμένη αντανάκλαση με αυξηση παραγωγής σάλιου (που πολεμάμε τοσο καιρο και σαλιο δεν παίζει .. ομως η ποτανα η στιγμη..) ολοκλήρωσαν μια άγρια προς τα κάτω συστολή του διαφράγματος και μαζί με μια ξαφνική σκλήρυνση των κοιλιακών μυών ώθησαν το περιεχόμενο που είχε το στομάχι μου έξω αλλα ευτυχώς όχι επάνω του....

Ετσι λοιπόν ο αισθησιασμός χάθηκε σε κλάσματα και τράπηκε σε αηδία όπως και ο κώστας που έκλεισε τα μάτια του και απ ότι μου ανακοίνωσε την επόμενη που του έστειλα μηνυμα συγχώρεσης για το ρεζιλίκη μου οτι έβγαλε one way ticket για την δημοκρατία του Τατζικιστάν....

ε τι να πω κι εγω.. Ваше здоровье!.. cheers!! .. στην υγεια σας!! Vodka κανείς????

Η σερβιτόρος, ο κορσες και το ρεζίλι Νο1

Πριν ξεκινήσει η λίνα ...(αν και δεν μπορω να συγκεντρωθώ πολύ γιατί βλέπω και εχω γ$@@μηθει στο γέλιο με κανακη - σερβερτα - σκύλο και τον άλλο δεν θυμάμαι πως τον λένε και συγνώμη αλήθεια γιατι ειναι πολύ αστείος ειδικα με τα μούσια που ζητησε η μαρία η ξανθια, που αυτην τωρα τελευταία την ακουσα ούτε που με νοιαζει... κλείνω παρενθεση γιατί παρα πήγε και συνεχίζω).. θα ήθελα να σας ενημερώσω για το τι ακριβώς είναι ο κορσές... πάντως αν και εχουν την ιδια ονομασία αυτο που φορούσε η λίνα δεν είναι αυτο το ωραίο εσώρουχο που έχει κορδονακια, σατεν υφάσματα και δαντέλες.. no no no no... είναι αυτο που αν θυμάστε την διαφημιση μασαζοκαλσον - slim τύπου ... δηλαδή ένα λάτεξ κολάν που πιάνει κοιλια και μπούτια μπας και μαζέψει.. sexy ε δεν νομιζετε....???

αρχίζουμε λοιπόν μετά απο ένα ξενύχτι η λίνα και η φίλη της "Η δεν χαλιέμαι" πήγαν για σούπα σε παρακμιακό σουπάδικο στην δυτική μεριά της πόλης.. ε μετα το τόσο αλκοόλ και το τόσο φαί η λίνα αισθανόταν κάπως αβολα.. και:
" Λοιπόν μετα το τόσο φαί λέω στην δεν χαλιέμαι "ρε μαλακα πρέπει να πάω τουαλέτα... α και πριν πάω τσεκαρε το 12 παρα τέταρτο... τι τούμπανο είναι αυτό πώς βρέθηκέ εδώ .. πάντως να ξέρεις άν είναι απο εδώ εγώ δεν ξανα βγαίνω κέντρο.." κι εγω και η δε χαλιέμαι μείναμε παγωτο.. αυτός... Κώστας (το έμαθα μετά αλλα κάθε πράγμα στον καιρό του) για λίγα λεπτά παίζαμε με βλέμματα χαζοχαρούμενα χαμόγελα που αν μας έβλεπe κάποιος θα έλεγε καλα αυτοι είναι ντυπ για ντυπ retarded... παίρνω κι εγω το σέξι περπάτημα μου και οδεύω στην τουαλέτα για να κάνω εντύπωση, απεγνωσμένα το νουμερο 1 και να βγάλω τον κορσε γιατι θα έσκαγα... ε το μοιραιο έγινε όσο και η εντύπωση αλλα...

μόλις βγήκα τρέχοντας απο την τουαλέτα μετα απο 5 λεπτά παω πίσω και λέω στην δεν χαλιέμαι "μαλακα εχασα τον κορσε μου...μη γελάς μωρή δεν τον βρήκα πουθενά" ε φυσικά αυτή έχει γαμηθεί να γελάει και προσπαθώ να την πείσω να πάει στην τουαλέτα να τον βρει .. όμως για οχι κακή μου τύχη ( γιατι απλά καλη κακή την ονομάζω απλή μου τύχη) προλαβαίνει ο Κώστας να μπει πρώτος στην τουαλέτα και φυσικά να δει αυτο που εγώ απλά ξέχασα στο πόμολο της πόρτα... το κορσέ μου - εγώ το ξέχασα λόγω αφέλειας??? ή μαλακίας??? μην απαντήσει κανένας ξέρω ... ε στη συνέχεια η δεν χαλιέμαι μου λέει "έλα ρε μαλάκα για να μην τον βρήκες εσυ θα είναι κάπου καταχονιασμένος και σιγά μη το προσεξε περίμενε πάω να δώ.." το βλέμμα μου έγινε ήδη ενοχικό και στραβοαποροενοχλημένο και την στιγμή που σηκώνεται η δε χαλιέμαι να πάει τουαλέτα να δει προλαβαίνει ο σερβιτόρος πρώτος (εδώ να σας πω οτι σε τετοια μαγαζιά μόνο μια τουαλέτα έχει και τα 2 χαριτωμένα συμβολάκια λείπουν που πάντα μπερδευω πιο είναι το κορίτσι και πιο το αγόρι εκτός κι αν εχουν φορεματακι ή δυο πόδια φυσικά..οχι λόγο βλακείας αλλα ασυνεννοησίας αριστερού και δεξιού εγκεφαλικού ημιφαιρίου.. ).. βγαίνει και φωνάζει απο μακρια -που μέχρι και η δεν θυμάμαι(η άλλη φίλη μας για όποιον δεν παρακολουθεί το βλογκ ) θα το ακουσε - "κοριτσια μήπως σας έπεσε ένα λίκρα κολάν στην τουαλέτα... πάρτε το γιατί κλείνουμε... σε λίγο" με μεγάλη ντροπή σηκώνομαι - γιατι όχι τιποτα αλλα οτι έχει να κανει με αλήθειες νομιζω κάποιος μου έκανε όταν κοιμόμουν ένεση με τον γαμιωορό της αληθειας- και αφου έγινα που έγινα ρεζίλι(απο αφέλεια??? βλακεία?? μαλακία?? πάλι μην απαντήσει κανείς)λέω στον εαυτό μου αφού θα πάω που θα πάω ας πάω με στυλ! έβαλα λοιπόν το σέξι περπάτημα και το cool μου χαμογελω τύπου -ε σιγα μωρε και τι έγινε- μπήκα στην τουαλέτα το έβαλα στην τσάντα μου και πήρα την άλλη και φύγαμε τρέχοντας... όμως η τύχη μου, που δεν μ΄αφήνει φυσικα κανόνισε σε περίοδο μηνός να πετύχω ξανά τον κώστα σε περίπου κοινή παρεα ... και το ρεζίλι Νο2 συνεχίζεται.... με την πρόταση απο τον Κώστα "Α.. εσύ δεν είσαι το κορίτσι με το λάτεξ???" χαριρολογώντας....

Επιτέλους 2010!!!! Και ξανά απο την αρχή!!! (¨)>

άργησα λίγο άλλα θα καταφέρω να γράψω 2 με 3 πράγματα που θα ακολουθήσουν στις επόμενες ιστορίες...

πρώτα πρώτα όμως θέλω να πω στον αντώνη καλή χρονιά .. οπου πέρα απο τους φίλους μου μπορει μετα απο αυτούς να είναι και ο μοναδικός αναγνωστης…

λοιπόν αντωνη μου περίμενε λίγο γιατί θα διαβάσεις κι άλλες τραγικές ιστορίες της Λίνας και θα γαμηθεις στο γέλιο... γιατι αφου περάσαν οι γιορτές και τα μελομακάρονα μπαγιάτεψαν έτσι τελειώσαν και τα μελοδραματικά... οχι οτι είναι drama queen η λίνα .. αλλα αν δεν προσέξει προς τα εκεί την βλέπω ... όμως το αριστερό εγκεφαλικό ημισφαίριο θα πρυτανεύσει ξανά και τα πράγματα θα συνεχίσουν με την ίδια ροή μπερδεύοντας λίγο το δεξί αλλα τι να κάνουμε τα πολλά ελαττώματα φτιάχνουν προσωπικότητες …ή πάει αλλιώς???…

Nevertheless.. κι επειδη η σύνοδος κορυφής στο ωροσκόπιο μου αρχίζει μετά τις 18 και μετα - όλοι για καλό το λένε αλλα εγω με τα τελευταία γεγονότα και τα πορίσματα των G8 μόνο καταστροφές είδα και οικονομική κρίση κρατάω τις επιφυλάξεις μου και ελπίζω η σύνοδος του ηλιακό μου συστήματος να μεταφερθεί σε άλλη διάσταση και τα πράγματα να αρχίσουν να πηγαίνουν ομαλά... αν και θα είναι κάπως βαρετα εγώ θα προσπαθήσω να τα κάνω τουλαχιστόν να έχουν πλάκα... αντε πολυ φλυαρώ.. ξεκινάω μια μικρή σύνοψι για το τι θα ακολουθήσει..

Η Λίνα λοιπόν μια χρονιά στην ζωή της είχε παχύνει .. τι είχε παχύνει δηλαδή έβαλε 20 ολόκληρα κιλά και δυστυχώς ήταν σαν κυνούμενο γιουβαρλάκη γιατι ...όχι όχι …δεν έκανε καμπύλες (αν και στην Αγγλία είχε πολύ σουξέ) ...έκανε αυτό το αντρικό στυλακι ξέρετε.. το κατοχικό σύνδρομο λεπτά πόδια κοιλιά και μάγουλα.. ευτυχώς τα έχασε όλα σε 6 μήνες...

anyways σε αυτό το διάστειμα για να χωρέσει στα ρούχα της, γιατί μόλις είχε γυρίσει απο ένα μεταπτυχιακό και απο το πολύ διάβασμα δεν ειχε κουράγιο να αλλάξει καρνταρόμπα μονο τα βασικά, έπρεπε να φοράει latex ή στα κοινα ελλήνικά κορσέ μπας και κρύψει την κοιλιά της και χωρέσει σε κανα μπαντελόνι... και η επομένη ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι... "Δεσποινίς ξεχάσατε το latex σας!!!!".... του μπι κοντινιουντ .. με μεγάλη ντροπή ;)

PART III: το παρόν η αλφαβήτα και ο 24ωρος + 4ωρος έρωτας.

Σας προετοιμάζω η ιστορία είναι λίγο ως πολυ cheesy όπως έλεγε και η φίλη μου η
lateefah.. anyways όποιος αντεξει άντεξε...

Όπως ο jack βαρέθηκε τα κλισέ χρστούγεννα και έγινε η παρέμβαση των χριστουγέννων έτσι και η λίνα έγινε η παρέμβαση του τρύφωνα η καλύτερα η δυσλεκτική παρένθεση του τρύφωνα.. πως??? Ε ας γυρίσουμε στην συναυλία.

«Με έκπληξη τον είδα να στέκεται 10 μέτρα μακρια μου.. πήγαινα να βρώ τον νέστορα και ξαφνικα αυτός μπροστά μου .. και όπως λέει μια λαϊκή ρύση αν έχεις τύχει διάβαινε κι ετσι κι εγώ με θράσος πέρασα απο πίσω του του ακούμπησα την πλάτη γύρισε και χωρίς να προλάβει να κάνει οτιδήποτε του χαμογέλασα και χάθηκα στο πλήθος...ακόμη ένα πιστόλι εφαγα και ήταν μπροστα μου.... το μοναδικό πράγμα που θα μπορούσε να κάνει και να σώσει την φάση ήταν να μου στείλει μήνυμα .. και αυτό έκανε! Βρεθήκαμε μετά την συναυλία .. εγώ αυτός και οι φίλοι του να κουβεντιάζουμε, να γελάμε και να έχει πλάκα.. μείναμε οι δυο μας...στην πιο κεντρική οδό της πόλης εγώ και ο πιο σφιγμένος άνθρωπος στον κόσμο φιλιόμασταν σαν 16χρονα σε όλο τον δρόμο χέρι χέρι καταλήγοντας να μιλάμε να μπουρδολογούμε και κατα τις 9 το πρωί να βάζουμε τα πόδια μας στο Θερμαϊκό κόλπο--- το πιο ρομαντικό πράγμα ever!!! Η στιγμή που ο ενθουσιασμός κανει tango στροφή στον έρωτα... την επομένη έφευγε.. το τέλειο ραντεβού... ο καλύτερος συνδιασμός έξυπνος, τρυφερός, ευαίσθητος και ακόμα σφιγμένος... την επομένη έφευγε και θα μεταμορφωνόταν πάλι στον υπεροπτη, εξυπνάκια ορθολογιστή τύπο του σινικού τοίχους...

Επρεπε να κάνω τον προυπολογισμό μου και να βάλω στο τραπέζι τις επιλογές μου και λόγω της ιδιοσυγκρασίας μου μόνο 2 επιλογές είχα..

Επιλογή 1η: Κάτσε εκεί που είσαι.. η γυάλα σου είναι πολύ ωραία plexi glass και ανοξοίδωτο ατσάλι η συναισθηματική σου ισορροπία είναι πολύ σημαντική και αυτη την έχεις όταν δεν είσαι ερωτευμένη..

Επιλογή 2η : Ακολούθησε το ενστικτό σου. Γίνε πάλι 16 και ερωτεύσου ξανα.. το πολύ πολύ .. να φας τα μούτρα σου και να πάρεις μία θέση στο ρεκορ Guinness για το πιο ψιλό τοίχος που κάποιος σήκωσε!

Φυσικά όλοι ξέρουμε την επιλογή μου ... yeap η δεύτερη yoo-hoo!!!! Δεν μπορούσα να κάνω πίσω έπρεπε να πάρω το ρίσκο για τον τέλειο και πιο δύσκολο συνδιασμό.... έτσι ήρθε η Τρίτη και του στέλνω μηνυμα να πάει στο βιβλιοπωλείο διπλα στη δουλειά του να προχωρήσει στα ταμεία να πει το ονομα του και να περιμένει ... αυτός ήλπιζε να μην παραλάβει την βιογραφία του κούδα και εγω ήλπιζα να μην ευχόταν να την είχε πάρει... βέβαια παρέλαβε το αγαπημένο μου βιβλίο «γουρούνια με φτερά» και ένα φαξ μ’ ένα σκίτσο με τα πόδια μας στα βρώμικα νερά του Θερμαϊκού, την δυσλεξία μου, τον ενθουσιασμό του και τον κόσμο που δεν είχε καμία σημασία.

Συναντηση 2: Εφτασε 11 παρα το πρωί και τηλεφώνησε.. είχα ξυπνήσει 10 λεπτα πιο νωρίς ... ανυπομονησία για την επόμενη συνάντηση μας .. βρεθήκαμε με παρέα και στο τέλος πάλι μόνοι μας.. ο ενθουσιασμός μου σίγουρα έγινε έρωτας... μετ ‘ εμποδίων... πίνοντας κόκκινο κρασι στο σπίτι του προσπάθησε να μου εξηγήσει την αλφαβήτα του η αλλιώς την πραγματικότητα του...

α) μία πρώην
β) μια wanna be νυν
γ) η απόσταση μεταξύ μας
δ) οι δορυφόροι γυρω του που δεν έχουν σημασία... κι εσύ είσαι η παρένθεση που μου ανακάτεψες και γοήτευσες το μυαλό μου.. και τώρα τι???
κι εκει ακουσα να βγαίνουν απο το στόμα λέξεις που ακόμα και τώρα δεν μπορώ να πιστεψω...

-Θα μποροσα να σ’ ερωτευτώ στα τέρματα αλλα δυστυχώς δεν μπορω να συναγωνιστώ με την αλφαβήτα σου και ούτε θα προσπαθήσω...

Όμως η πραγματικότητα ήταν οτι ήδη αρχισα να ερωτεύομαι και το μόνο που δεν μπορούσα να συναγωνιστώ ήταν το great plan που είχε στο μυαλό του το 1+1=2... έτσι το επόμενο πρωί κράτησα την απόσταση ασφαλείας και με την απογοήτευση – που δυστυχώς δεν μπόρεσα να κρύψω - ζωγραφιστει στο μέτωπο τον φίλησα και εφυγα.. νόμισα οτι τέλειωσε έτσι άδοξα η ιστορία μας.. no no no no no not yet!!! Δευτερα πρωί τηλεφωνο, επικοινωνία τηλεφωνικη -συνέχισε όλη την εβδομάδα... με πολύ γέλιο αυθορμητισμό και όταν έβλεπε οτι ξεφεύγει μου ανέφερε την αλφαβήτα του... εμένα δεν μ’ ενδιέφερε το α,β,γ,δ αλλα το πλάνο στο μυαλό του που – όπως έχω αυτοαποκαλεστει ξανα ως ντουβάρι – είχα την ελπίδα 1 στο εκατομμύριο να το παρακάμψει .... και να πηδήξει στην δική μου πραγματικότητα που ονόμαζε σουρεαλ ... σίγουραααα!!! 1η μηνυση στο Hollywood... σε λίγο έρχεται και η δεύτερη...

Περίμενα όλη την εβδομάδα να έρθει και ξεκίνησα να του φτιάχω ένα πακετο με διάφορα δώρα οχι χρηματικής αξίας αλλα ιδιαίτερης σημασίας.. δεν θα τα ονομασω όλα και δεν θα πω τους λόγους για όλα θα πω όμως: για το cd που είναι για αυτον και για μένα και τα 18 σπιρτόκουτα σε μία σπάνια χάρτινη ρώσικη κασετίνα οπου κάθε σπιρτόκουτο είχε εικονογραφημένο ένα ρώσσικο παραμύθι ... μπας και πιστέψει οτι το σουρεάλ μπορει να γίνει πραγματικοτητά ... κι ετσι ήρθε η τρίτη συνάντηση... τα είχε όλα υπολογισμένα δυστυχώς για μένα ούτε παραμύθια ούτε έρωτας 1+1 = 2, το μόνο που δεν υπολόγισε ήταν ο ίδιος του ο εαυτός που όταν ήταν μαζί μου εκάνε πράγματα που ποτε δεν κανει και μ’αφήνε να δω τι βρίσκεται πίσω απο το τοίχος του, και ίσως να απολάμβανε και την δική πραγματικότητα μου...!!! αυτα νομίζω τον εκνεύρίσαν πάρα πολύ... έτσι ήρθε η ώρα του αποχωρισμού και του χωρισμού απο μια σχέση που δεν έγινε ποτέ... ένταση στα τέρματα και συναισθήματα που σίγουρα απο την μεριά μου προσπαθούσα να κρύψω με κάθε τρόπο.. και με ρώτησε ξαφνικά τι ζητάω απ’ αυτον κι εγω του είπα: «Δεν μπορω να ζητήσω τίποτα... και για δευτερη φορα μετά απο πολλά χρόνια είπα εγώ απλά ερωτευτηκα εσύ είσαι αλλου δεν ζητάω τιποτα... (εμ δεν μπορούσα να το βουλώσω..) ... και αυτος μου είπε: «Οντος δεν ζήτησες τίποτα» κάπως με απορία «πρεπει να φύγουμε» έτσι γυρισα απο την άλλη και έφυγα... φεύγοντας ήθελα να του ζητήσω κάτι αλλα ήταν μάταιο... Μετά απο 2 μέρες τον πέτυχα στο ζαχαροπλαστείο στο απέναντι πεζοδρόμιο... ετρεξα να τον προλάβω να του πώ ... πέρασα το φανάρι και σκόνταψα στο κράσπεδο δεν μπορούσα να κρατηθώ απο πουθενά απο την μια κρατουσα το κινητό μου γιατι μόλις είχε έρθει ένα μηνυμα και απο την άλλη την τσάντα .. έπεσα με τα μουτρα στο πεζοδρόμιο ευτυχώς δηλαδη γιατι μόλις με σήκωσε ένας πολυ ευγενικό κύριος εγώ έβλεπα τον τρυφωνα να βγαίνει απο το ζαχαροπλαστείο... και δεν ήταν μόνος.. ο ευγενικός κυριος με ρ’ωτησε «δεσποινίς είστε καλά?? Χτυπήσατε??» «ε ε ε» κοιτώντας το μηνυμα στο κινητο μου δεν μιλούσα... το μήνυμα έλεγε.. «είσαι εκπληκτικό κορίτσι ευχαριστώ για τις σουρεαληστικές στιγμές» ... ο ευγενικός κύριος συνέχισε να με ρωτάει αν ήμουν καλα και μου πρόσφερε λίγο νεράκι του απάντησα «ευχαριστώ είστε πολύ ευγενικός... θα μου περάσει» έτσι πήρα το νεράκι, πήρα την σουρεαληστική ζωή μου μπήκα στο ταξί και κατευθύνθηκα στην γυάλα μου... γιατι after all φέτος είναι η χρονιά μου......»

PART II: Εσένα ποιός σε ρώτησε... Πνεύμα 1 1/2!

Πνεύμα 1 1/2.. ξαδέρφια με το 1 …. Λίνα Αύγουστος 2009: "μμμ επιτέλους άδεια.. ο κολλητός μου ο Νέστορας προσπαθεί να με ψήσει όλο το καλοκαίρι να πάμε Σαββατοκύριακο σε ενα καλοκαιρινό κυριλέ τύπου θέρετρο στην (όπως λένε οι βόρειοι " Σαν την Χαλκιδική δεν έχει" (πλάκα με κάνεις…!!!). Τρώγοντας τσιπούρες και καβούρια... Τελικά τα κατάφερε όχι μόνο να πάω Σ.Κ. αλλα να περάσω όλη την άδεια μου εκεί. Ετσι λοιπόν πήρα κι εγώ ένα απο τα ‘τρία πόδια ‘ ... για ένα λόγο, γιατί είχαμε τον έλληνα τουρίστα φίλο μας που δούλευε εκει … αλλα ο νέστωρ βέβαια προσπάθησε να με δέλεασει με τον αδερφό της φίλης του της Δήμητρας που κατά τα λεγόμενα του "πολύ τούμπανο" και που έπρεπε να γνωρίσω λέει... γιατι λέει κοιμάμαι όρθια λέει... και χρειάζομαι κάτι λέει για να ξυπνήσω λέει... κι όχι μονο αυτός αλλα κι όλοι μου οι φίλοι το ίδιο λένε..
Ναι ρε Νεστοράκο και άλλοι... πολύ τούμπανο αυτός οκ σας πιστευω εγώ τι σχέση έχω? ...you know me the freak... αυτός στέλεχος επιχείρησης… και στην ίδια πόλη να ζούσαμε δεν θα συναντιόμασταν ποτέ... μωρέ και σε ίδιο μαγαζί να είμασταν δεν θα συναντιομασταν ποτέ..
Λοιπόν αυτός Τρύφωνας, στέλεχος επιχειρήσεων και ζει πολλά χιλιόμετρα μακριά απο μένα… σημείο επαφής 0 .. συμπέρασμα... σε κλάσματα χωρις δευτερη σκέψη -και τρώγοντας και το τελευταίο καβούρι- συνεχίζω τις διακοπες μου χωρίς καμία παράκαμψη για περιστασιακούς ή όχι καλοκαιρινούς έρωτες... το μόνο που υπάρχει είναι μία ξαπλώστρα μία θάλασσα και μία σκηνή... ααα και λίγο socializing με παρέα για ευχάριστες στιγμές...οπως κι έγινε..κάνοντας σε αγνωστους το moon walking του Michael jakson αλλα λίνα version

Πράξη πρώτη γνωριμία..ο έλληνας τουρίστας με ρωτησε: τον γνώρισες τον αδερφό της δήμητρας??? Οχι λέω εγώ γιατι χρειάζεται?? Κι όλο ακουγα τρυφωνας απο δω τρύφωνας απο κεί εμ πόσοι τρυφωνες θα υπήρχάν και ξαφνου δίπλα μου ... αυτος πρεπει να είναι ... tik tik tik (το δαχτυλο μου στην πλάτη του) έκπληκτος γυρνάει και με βλεπει... απευθείας τον ρωτάω: Εισαι ο αδερφός της Δήμητρας; - Ναι.. που την ξέρεις εσύ? Εισασταν στο ίδιο σχολείο?? – οχι... εγω είμαι λίγο πιο μεγαλη ειναι φίλη των κολλητών μου... και εκει παρεμβολές απο τους γύρω και ακουω απο το στόμα του διαφορες ατακες και ερχεται η πρώτη εντύπωση:

Υπερόπτης και εξυπνάκιας... αλλα χωρίς να το πω ουτε στο φρικιό που κρύβω μέσα μου πολύ γοητευτικός... γιατι στην πράξη 2 αποφάσισα να κάνω το πείραμα σε κοιτώ και παρατηρώ τί κάνεις. Εγώ κοιτώ γλυκα και επιμονα... αυτος γυρνάει και ξαναγυρνάει προς το μέρος μου με έκπληξη και απορία ... «τι θελει τώρα αυτη πλάκα μας κάνει?»... τοτε ήρθε και το τριτο συμπέρασμα.. υπεροπτης, εξυπνάκιας και πολυ σφιγμένος ... ο καλυτερος συνδιασμός αμυνα – αμηχανία – ευαισθησία σφραγισμένη πισω απο το σεινικό τοίχος ... αλλά σημείο συνάντησης 0.. ετσι τελειωσαν οι διακοπές και η εξερεύνηση του τρυφωνα που στις 15 μέρες η επικοινωνία μας περιορίστηκε σε 2 λεπτά ... με τελευταία πρόταση...
Τρυφωνας: - Ωραίο ταττοο..

– Ευχαριστώ (ύφος υπεροπτικό, γλυκό και έξυπνο... τουλάχιστον έτσι προσπάθησα να βγει.. μπορεί να βγήκε ουπς δεν ξέρω τι να πω.. ελπίζω να βγήκε το πρώτο αλλά δεν θέλω να το μάθω... ας είναι αυτο που πιστεύω)
.... το καλοκαίρι τελος. Ο Τρυφων ξεχαστηκε... και η ζώή συνεχιστηκε...

21 οκτωβρίου 2009 κωλοβαράω στο facebook κατα τις 4 περιμένω κατι τηλεωνήματα απο πελάτες και κάνω διάλλειμα... ξαφνικα βρίσκω κάποιον απο τις το 15ήμερο διακοπών μου και τσουπ νατος ο τρυφων .... δεν σκεφτηκα ούτε κλάσμα... απευθείας στέλνω μηνυμα και φυσικά δεν περιμένω απαντηση και την επόμενη μέρα ανοιγω το inbox και βλεπω την πιο εξυπνη απάντηση ever... εκει ενθουασιάστηκα ... το συνέχισα .. έγινα 100 τοις 100 ο εαυτός μου: αυθορμητη, παρορμητική και χωρίς καμία αμφιβολία άνοιξα και έριξα μόνη μου το τοίχος που μπορει να ήταν πιο ψιλό απο το δικό του ... η μπούρδα μας πήγαινε κι ερχοταν σε μηνυματα ... απο τα καλύτερα μηνυματα εγώ: ήξερες οτι οι πολικές αρκούδες είναι αριστερόχειρες ?( για την ορθογραφία μου δεν ήμουν σίγουρη όντας δυσλεκτική κι έτσι για να μην γίνω απευθείας ρεζίλι ρώτησα τον ταξιτζη που πήρα για να κατεβω στο κέντρο ... ο οποίος έμεινε παγωτο γιατι του είπα οτι στελνω αυτο το μηνυμα σε κάποιον που νομίζω οτι ή μου αρεσει πολύ η τον αντιπαθώ .... κι αυτός απάντησε εεε δεν ξέρω ε.εεε. εδω δεσποινις είμαστε 3.20 παρακαλώ.... κι εγω του είπα: λες να μην είναι καλή ιδέα??? (βγάζοντας χρήματα) ..., ε κι ας μην είναι εγω αυτη είμαι οριστε τα χρήματα σας ευχαριστω και καλό βράδι.... και πάτησα το πλήκτρο Ο.Κ ...... και περιμένοντας την σιωπή... γιατι ποιος νορμαλ άνθρωπος θα απαντουσε?... κι όμως πήρα την καλύτερη απάντηση οτι τα αγγούρια είναι φρούτα ... ΚΙ ΟΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ... κι εκει ήταν η πρώτη φορα που μου είπε να βρεθούμε... την τριτη... αυτη η τριτη μέχρι να έρθει ιδρωσα... και όταν ήρθε ήμουν σαν την χαζη πάνω απο το κινητο μου... Οχι τωρα θα παρει.. οχι υστερα θα παρει ...μεχρι και την vodaphone πήρα να δω μπας και χαλασε το κινητό μου... μπα όχι... δεν πήρε ποτέ... ο ενθουσιασμός μου ξεφούσκωσε σαν τα μπαλόνια ηλίου και η φωνή μου αρχισε να λεπταινεί καθώς ανέπνευσα όλο το ήλιο να πω με πλάκα «έλα μωρέ δεν πειράζει»...

το μπαλονι ξαναφούσκωσε αφου την επομένη μου εστειλε απολογητικό μηνυμα και οτι θα βρεθούμε το επόμενο σκ. Και πάλι ενθουδιασμός στα τέρματα... κι ετσι έφτασε το σάββατο... όλο το Σάββατο περίμενα μεχρι που έφτασε 9 το βράδι πειστηκα οτι δεν θα πάρει ποτε.. κι ετσι η κολλήτη μου η «δεν θυμάμαι» μου λέει σου εχω πάρει εισητήριο για την συναυλία και θα έρθεις μαζί μου ΤΕΛΟΣ... με τα λίγα και τα πολλά πήγα αν και δεν είχα κέφια - you know δευτερο πιστόλι .... μονο ο tricky με καταλαβαινει- και ξαφνικά η ιδέα του ενθουσιασμού μου καθόταν 10 μέτρα πιο κάτω... και το παραμύθι ή καλύτερα το nightmare before xmas αρχίζει...