PART III: το παρόν η αλφαβήτα και ο 24ωρος + 4ωρος έρωτας.

Σας προετοιμάζω η ιστορία είναι λίγο ως πολυ cheesy όπως έλεγε και η φίλη μου η
lateefah.. anyways όποιος αντεξει άντεξε...

Όπως ο jack βαρέθηκε τα κλισέ χρστούγεννα και έγινε η παρέμβαση των χριστουγέννων έτσι και η λίνα έγινε η παρέμβαση του τρύφωνα η καλύτερα η δυσλεκτική παρένθεση του τρύφωνα.. πως??? Ε ας γυρίσουμε στην συναυλία.

«Με έκπληξη τον είδα να στέκεται 10 μέτρα μακρια μου.. πήγαινα να βρώ τον νέστορα και ξαφνικα αυτός μπροστά μου .. και όπως λέει μια λαϊκή ρύση αν έχεις τύχει διάβαινε κι ετσι κι εγώ με θράσος πέρασα απο πίσω του του ακούμπησα την πλάτη γύρισε και χωρίς να προλάβει να κάνει οτιδήποτε του χαμογέλασα και χάθηκα στο πλήθος...ακόμη ένα πιστόλι εφαγα και ήταν μπροστα μου.... το μοναδικό πράγμα που θα μπορούσε να κάνει και να σώσει την φάση ήταν να μου στείλει μήνυμα .. και αυτό έκανε! Βρεθήκαμε μετά την συναυλία .. εγώ αυτός και οι φίλοι του να κουβεντιάζουμε, να γελάμε και να έχει πλάκα.. μείναμε οι δυο μας...στην πιο κεντρική οδό της πόλης εγώ και ο πιο σφιγμένος άνθρωπος στον κόσμο φιλιόμασταν σαν 16χρονα σε όλο τον δρόμο χέρι χέρι καταλήγοντας να μιλάμε να μπουρδολογούμε και κατα τις 9 το πρωί να βάζουμε τα πόδια μας στο Θερμαϊκό κόλπο--- το πιο ρομαντικό πράγμα ever!!! Η στιγμή που ο ενθουσιασμός κανει tango στροφή στον έρωτα... την επομένη έφευγε.. το τέλειο ραντεβού... ο καλύτερος συνδιασμός έξυπνος, τρυφερός, ευαίσθητος και ακόμα σφιγμένος... την επομένη έφευγε και θα μεταμορφωνόταν πάλι στον υπεροπτη, εξυπνάκια ορθολογιστή τύπο του σινικού τοίχους...

Επρεπε να κάνω τον προυπολογισμό μου και να βάλω στο τραπέζι τις επιλογές μου και λόγω της ιδιοσυγκρασίας μου μόνο 2 επιλογές είχα..

Επιλογή 1η: Κάτσε εκεί που είσαι.. η γυάλα σου είναι πολύ ωραία plexi glass και ανοξοίδωτο ατσάλι η συναισθηματική σου ισορροπία είναι πολύ σημαντική και αυτη την έχεις όταν δεν είσαι ερωτευμένη..

Επιλογή 2η : Ακολούθησε το ενστικτό σου. Γίνε πάλι 16 και ερωτεύσου ξανα.. το πολύ πολύ .. να φας τα μούτρα σου και να πάρεις μία θέση στο ρεκορ Guinness για το πιο ψιλό τοίχος που κάποιος σήκωσε!

Φυσικά όλοι ξέρουμε την επιλογή μου ... yeap η δεύτερη yoo-hoo!!!! Δεν μπορούσα να κάνω πίσω έπρεπε να πάρω το ρίσκο για τον τέλειο και πιο δύσκολο συνδιασμό.... έτσι ήρθε η Τρίτη και του στέλνω μηνυμα να πάει στο βιβλιοπωλείο διπλα στη δουλειά του να προχωρήσει στα ταμεία να πει το ονομα του και να περιμένει ... αυτός ήλπιζε να μην παραλάβει την βιογραφία του κούδα και εγω ήλπιζα να μην ευχόταν να την είχε πάρει... βέβαια παρέλαβε το αγαπημένο μου βιβλίο «γουρούνια με φτερά» και ένα φαξ μ’ ένα σκίτσο με τα πόδια μας στα βρώμικα νερά του Θερμαϊκού, την δυσλεξία μου, τον ενθουσιασμό του και τον κόσμο που δεν είχε καμία σημασία.

Συναντηση 2: Εφτασε 11 παρα το πρωί και τηλεφώνησε.. είχα ξυπνήσει 10 λεπτα πιο νωρίς ... ανυπομονησία για την επόμενη συνάντηση μας .. βρεθήκαμε με παρέα και στο τέλος πάλι μόνοι μας.. ο ενθουσιασμός μου σίγουρα έγινε έρωτας... μετ ‘ εμποδίων... πίνοντας κόκκινο κρασι στο σπίτι του προσπάθησε να μου εξηγήσει την αλφαβήτα του η αλλιώς την πραγματικότητα του...

α) μία πρώην
β) μια wanna be νυν
γ) η απόσταση μεταξύ μας
δ) οι δορυφόροι γυρω του που δεν έχουν σημασία... κι εσύ είσαι η παρένθεση που μου ανακάτεψες και γοήτευσες το μυαλό μου.. και τώρα τι???
κι εκει ακουσα να βγαίνουν απο το στόμα λέξεις που ακόμα και τώρα δεν μπορώ να πιστεψω...

-Θα μποροσα να σ’ ερωτευτώ στα τέρματα αλλα δυστυχώς δεν μπορω να συναγωνιστώ με την αλφαβήτα σου και ούτε θα προσπαθήσω...

Όμως η πραγματικότητα ήταν οτι ήδη αρχισα να ερωτεύομαι και το μόνο που δεν μπορούσα να συναγωνιστώ ήταν το great plan που είχε στο μυαλό του το 1+1=2... έτσι το επόμενο πρωί κράτησα την απόσταση ασφαλείας και με την απογοήτευση – που δυστυχώς δεν μπόρεσα να κρύψω - ζωγραφιστει στο μέτωπο τον φίλησα και εφυγα.. νόμισα οτι τέλειωσε έτσι άδοξα η ιστορία μας.. no no no no no not yet!!! Δευτερα πρωί τηλεφωνο, επικοινωνία τηλεφωνικη -συνέχισε όλη την εβδομάδα... με πολύ γέλιο αυθορμητισμό και όταν έβλεπε οτι ξεφεύγει μου ανέφερε την αλφαβήτα του... εμένα δεν μ’ ενδιέφερε το α,β,γ,δ αλλα το πλάνο στο μυαλό του που – όπως έχω αυτοαποκαλεστει ξανα ως ντουβάρι – είχα την ελπίδα 1 στο εκατομμύριο να το παρακάμψει .... και να πηδήξει στην δική μου πραγματικότητα που ονόμαζε σουρεαλ ... σίγουραααα!!! 1η μηνυση στο Hollywood... σε λίγο έρχεται και η δεύτερη...

Περίμενα όλη την εβδομάδα να έρθει και ξεκίνησα να του φτιάχω ένα πακετο με διάφορα δώρα οχι χρηματικής αξίας αλλα ιδιαίτερης σημασίας.. δεν θα τα ονομασω όλα και δεν θα πω τους λόγους για όλα θα πω όμως: για το cd που είναι για αυτον και για μένα και τα 18 σπιρτόκουτα σε μία σπάνια χάρτινη ρώσικη κασετίνα οπου κάθε σπιρτόκουτο είχε εικονογραφημένο ένα ρώσσικο παραμύθι ... μπας και πιστέψει οτι το σουρεάλ μπορει να γίνει πραγματικοτητά ... κι ετσι ήρθε η τρίτη συνάντηση... τα είχε όλα υπολογισμένα δυστυχώς για μένα ούτε παραμύθια ούτε έρωτας 1+1 = 2, το μόνο που δεν υπολόγισε ήταν ο ίδιος του ο εαυτός που όταν ήταν μαζί μου εκάνε πράγματα που ποτε δεν κανει και μ’αφήνε να δω τι βρίσκεται πίσω απο το τοίχος του, και ίσως να απολάμβανε και την δική πραγματικότητα μου...!!! αυτα νομίζω τον εκνεύρίσαν πάρα πολύ... έτσι ήρθε η ώρα του αποχωρισμού και του χωρισμού απο μια σχέση που δεν έγινε ποτέ... ένταση στα τέρματα και συναισθήματα που σίγουρα απο την μεριά μου προσπαθούσα να κρύψω με κάθε τρόπο.. και με ρώτησε ξαφνικά τι ζητάω απ’ αυτον κι εγω του είπα: «Δεν μπορω να ζητήσω τίποτα... και για δευτερη φορα μετά απο πολλά χρόνια είπα εγώ απλά ερωτευτηκα εσύ είσαι αλλου δεν ζητάω τιποτα... (εμ δεν μπορούσα να το βουλώσω..) ... και αυτος μου είπε: «Οντος δεν ζήτησες τίποτα» κάπως με απορία «πρεπει να φύγουμε» έτσι γυρισα απο την άλλη και έφυγα... φεύγοντας ήθελα να του ζητήσω κάτι αλλα ήταν μάταιο... Μετά απο 2 μέρες τον πέτυχα στο ζαχαροπλαστείο στο απέναντι πεζοδρόμιο... ετρεξα να τον προλάβω να του πώ ... πέρασα το φανάρι και σκόνταψα στο κράσπεδο δεν μπορούσα να κρατηθώ απο πουθενά απο την μια κρατουσα το κινητό μου γιατι μόλις είχε έρθει ένα μηνυμα και απο την άλλη την τσάντα .. έπεσα με τα μουτρα στο πεζοδρόμιο ευτυχώς δηλαδη γιατι μόλις με σήκωσε ένας πολυ ευγενικό κύριος εγώ έβλεπα τον τρυφωνα να βγαίνει απο το ζαχαροπλαστείο... και δεν ήταν μόνος.. ο ευγενικός κυριος με ρ’ωτησε «δεσποινίς είστε καλά?? Χτυπήσατε??» «ε ε ε» κοιτώντας το μηνυμα στο κινητο μου δεν μιλούσα... το μήνυμα έλεγε.. «είσαι εκπληκτικό κορίτσι ευχαριστώ για τις σουρεαληστικές στιγμές» ... ο ευγενικός κύριος συνέχισε να με ρωτάει αν ήμουν καλα και μου πρόσφερε λίγο νεράκι του απάντησα «ευχαριστώ είστε πολύ ευγενικός... θα μου περάσει» έτσι πήρα το νεράκι, πήρα την σουρεαληστική ζωή μου μπήκα στο ταξί και κατευθύνθηκα στην γυάλα μου... γιατι after all φέτος είναι η χρονιά μου......»