PART II: Εσένα ποιός σε ρώτησε... Πνεύμα 1 1/2!

Πνεύμα 1 1/2.. ξαδέρφια με το 1 …. Λίνα Αύγουστος 2009: "μμμ επιτέλους άδεια.. ο κολλητός μου ο Νέστορας προσπαθεί να με ψήσει όλο το καλοκαίρι να πάμε Σαββατοκύριακο σε ενα καλοκαιρινό κυριλέ τύπου θέρετρο στην (όπως λένε οι βόρειοι " Σαν την Χαλκιδική δεν έχει" (πλάκα με κάνεις…!!!). Τρώγοντας τσιπούρες και καβούρια... Τελικά τα κατάφερε όχι μόνο να πάω Σ.Κ. αλλα να περάσω όλη την άδεια μου εκεί. Ετσι λοιπόν πήρα κι εγώ ένα απο τα ‘τρία πόδια ‘ ... για ένα λόγο, γιατί είχαμε τον έλληνα τουρίστα φίλο μας που δούλευε εκει … αλλα ο νέστωρ βέβαια προσπάθησε να με δέλεασει με τον αδερφό της φίλης του της Δήμητρας που κατά τα λεγόμενα του "πολύ τούμπανο" και που έπρεπε να γνωρίσω λέει... γιατι λέει κοιμάμαι όρθια λέει... και χρειάζομαι κάτι λέει για να ξυπνήσω λέει... κι όχι μονο αυτός αλλα κι όλοι μου οι φίλοι το ίδιο λένε..
Ναι ρε Νεστοράκο και άλλοι... πολύ τούμπανο αυτός οκ σας πιστευω εγώ τι σχέση έχω? ...you know me the freak... αυτός στέλεχος επιχείρησης… και στην ίδια πόλη να ζούσαμε δεν θα συναντιόμασταν ποτέ... μωρέ και σε ίδιο μαγαζί να είμασταν δεν θα συναντιομασταν ποτέ..
Λοιπόν αυτός Τρύφωνας, στέλεχος επιχειρήσεων και ζει πολλά χιλιόμετρα μακριά απο μένα… σημείο επαφής 0 .. συμπέρασμα... σε κλάσματα χωρις δευτερη σκέψη -και τρώγοντας και το τελευταίο καβούρι- συνεχίζω τις διακοπες μου χωρίς καμία παράκαμψη για περιστασιακούς ή όχι καλοκαιρινούς έρωτες... το μόνο που υπάρχει είναι μία ξαπλώστρα μία θάλασσα και μία σκηνή... ααα και λίγο socializing με παρέα για ευχάριστες στιγμές...οπως κι έγινε..κάνοντας σε αγνωστους το moon walking του Michael jakson αλλα λίνα version

Πράξη πρώτη γνωριμία..ο έλληνας τουρίστας με ρωτησε: τον γνώρισες τον αδερφό της δήμητρας??? Οχι λέω εγώ γιατι χρειάζεται?? Κι όλο ακουγα τρυφωνας απο δω τρύφωνας απο κεί εμ πόσοι τρυφωνες θα υπήρχάν και ξαφνου δίπλα μου ... αυτος πρεπει να είναι ... tik tik tik (το δαχτυλο μου στην πλάτη του) έκπληκτος γυρνάει και με βλεπει... απευθείας τον ρωτάω: Εισαι ο αδερφός της Δήμητρας; - Ναι.. που την ξέρεις εσύ? Εισασταν στο ίδιο σχολείο?? – οχι... εγω είμαι λίγο πιο μεγαλη ειναι φίλη των κολλητών μου... και εκει παρεμβολές απο τους γύρω και ακουω απο το στόμα του διαφορες ατακες και ερχεται η πρώτη εντύπωση:

Υπερόπτης και εξυπνάκιας... αλλα χωρίς να το πω ουτε στο φρικιό που κρύβω μέσα μου πολύ γοητευτικός... γιατι στην πράξη 2 αποφάσισα να κάνω το πείραμα σε κοιτώ και παρατηρώ τί κάνεις. Εγώ κοιτώ γλυκα και επιμονα... αυτος γυρνάει και ξαναγυρνάει προς το μέρος μου με έκπληξη και απορία ... «τι θελει τώρα αυτη πλάκα μας κάνει?»... τοτε ήρθε και το τριτο συμπέρασμα.. υπεροπτης, εξυπνάκιας και πολυ σφιγμένος ... ο καλυτερος συνδιασμός αμυνα – αμηχανία – ευαισθησία σφραγισμένη πισω απο το σεινικό τοίχος ... αλλά σημείο συνάντησης 0.. ετσι τελειωσαν οι διακοπές και η εξερεύνηση του τρυφωνα που στις 15 μέρες η επικοινωνία μας περιορίστηκε σε 2 λεπτά ... με τελευταία πρόταση...
Τρυφωνας: - Ωραίο ταττοο..

– Ευχαριστώ (ύφος υπεροπτικό, γλυκό και έξυπνο... τουλάχιστον έτσι προσπάθησα να βγει.. μπορεί να βγήκε ουπς δεν ξέρω τι να πω.. ελπίζω να βγήκε το πρώτο αλλά δεν θέλω να το μάθω... ας είναι αυτο που πιστεύω)
.... το καλοκαίρι τελος. Ο Τρυφων ξεχαστηκε... και η ζώή συνεχιστηκε...

21 οκτωβρίου 2009 κωλοβαράω στο facebook κατα τις 4 περιμένω κατι τηλεωνήματα απο πελάτες και κάνω διάλλειμα... ξαφνικα βρίσκω κάποιον απο τις το 15ήμερο διακοπών μου και τσουπ νατος ο τρυφων .... δεν σκεφτηκα ούτε κλάσμα... απευθείας στέλνω μηνυμα και φυσικά δεν περιμένω απαντηση και την επόμενη μέρα ανοιγω το inbox και βλεπω την πιο εξυπνη απάντηση ever... εκει ενθουασιάστηκα ... το συνέχισα .. έγινα 100 τοις 100 ο εαυτός μου: αυθορμητη, παρορμητική και χωρίς καμία αμφιβολία άνοιξα και έριξα μόνη μου το τοίχος που μπορει να ήταν πιο ψιλό απο το δικό του ... η μπούρδα μας πήγαινε κι ερχοταν σε μηνυματα ... απο τα καλύτερα μηνυματα εγώ: ήξερες οτι οι πολικές αρκούδες είναι αριστερόχειρες ?( για την ορθογραφία μου δεν ήμουν σίγουρη όντας δυσλεκτική κι έτσι για να μην γίνω απευθείας ρεζίλι ρώτησα τον ταξιτζη που πήρα για να κατεβω στο κέντρο ... ο οποίος έμεινε παγωτο γιατι του είπα οτι στελνω αυτο το μηνυμα σε κάποιον που νομίζω οτι ή μου αρεσει πολύ η τον αντιπαθώ .... κι αυτός απάντησε εεε δεν ξέρω ε.εεε. εδω δεσποινις είμαστε 3.20 παρακαλώ.... κι εγω του είπα: λες να μην είναι καλή ιδέα??? (βγάζοντας χρήματα) ..., ε κι ας μην είναι εγω αυτη είμαι οριστε τα χρήματα σας ευχαριστω και καλό βράδι.... και πάτησα το πλήκτρο Ο.Κ ...... και περιμένοντας την σιωπή... γιατι ποιος νορμαλ άνθρωπος θα απαντουσε?... κι όμως πήρα την καλύτερη απάντηση οτι τα αγγούρια είναι φρούτα ... ΚΙ ΟΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ... κι εκει ήταν η πρώτη φορα που μου είπε να βρεθούμε... την τριτη... αυτη η τριτη μέχρι να έρθει ιδρωσα... και όταν ήρθε ήμουν σαν την χαζη πάνω απο το κινητο μου... Οχι τωρα θα παρει.. οχι υστερα θα παρει ...μεχρι και την vodaphone πήρα να δω μπας και χαλασε το κινητό μου... μπα όχι... δεν πήρε ποτέ... ο ενθουσιασμός μου ξεφούσκωσε σαν τα μπαλόνια ηλίου και η φωνή μου αρχισε να λεπταινεί καθώς ανέπνευσα όλο το ήλιο να πω με πλάκα «έλα μωρέ δεν πειράζει»...

το μπαλονι ξαναφούσκωσε αφου την επομένη μου εστειλε απολογητικό μηνυμα και οτι θα βρεθούμε το επόμενο σκ. Και πάλι ενθουδιασμός στα τέρματα... κι ετσι έφτασε το σάββατο... όλο το Σάββατο περίμενα μεχρι που έφτασε 9 το βράδι πειστηκα οτι δεν θα πάρει ποτε.. κι ετσι η κολλήτη μου η «δεν θυμάμαι» μου λέει σου εχω πάρει εισητήριο για την συναυλία και θα έρθεις μαζί μου ΤΕΛΟΣ... με τα λίγα και τα πολλά πήγα αν και δεν είχα κέφια - you know δευτερο πιστόλι .... μονο ο tricky με καταλαβαινει- και ξαφνικά η ιδέα του ενθουσιασμού μου καθόταν 10 μέτρα πιο κάτω... και το παραμύθι ή καλύτερα το nightmare before xmas αρχίζει...