Ο αθλητής, το μπλόκο και το δόντι...

Δευτέρα 9:15.... ξυπνητήρι κινητού... ξεκινάει ο συλλογισμός της Λίνας που εν τω μεταξύ στον ύπνο της είδε ότι κολυμπούσε.
Η Λίνα τρομοκρατείτε με το κολύμπι ακόμα και στη μικρή πισίνα του γυμναστηρίου.
Η Λίνα γενικά τρομοκρατείτε με πολλά πράγματα αλλά αυτά θα τα δούμε σε άλλες ιστορίες.
Λίνα:
“Οχι ρε π@#$η πάλι άργησα!!!..
Άργησα εχθές να κοιμηθώ λόγω του χθεσινού καταστροφικού μου ραντεβού.
Είχε να συμβεί κάτι τέτοιο πολλά χρόνια .. αλλά άξιζε η αναμονή.
Όλα άρχισαν ένα τεταρτιάτικο βράδι όπου βγήκα να τα πιω με την κολλητή μου και αυτό γιατί έμαθα ότι ο πρώην μου μετά από 3 μήνες αφότου χωρίσαμε φυσικά βρήκε άλλη..

δεν ήταν κάτι που πλήγωνε τα αισθήματα μου αλλά ήταν κάτι που σίγουρα πλήγωνε τον εγωισμό μου...

και γι’ αυτό την πλήρωσε ένας κακόμοιρος που δεν ήξερε που ακριβώς είχε πέσει...

Αυτός λοιπόν ο κακόμοιρος , άρχισε να μας κερνάει σφηνάκια και να πλησιάζει ... εκεί που πλησίασε προς τη μεριά μας απειλητικά … έκπληκτος και αυτός
-αλλά και η κολλητή μου-
ακούσε από το χαριτωμένο στοματάκι μου να ηχούν οι παρακάτω λέξης:
Εγώ: " Άκου να δεις φιλαράκι αν θέλεις να γ@$#%εις αι πήγαινε παρά κάτω... άντε γιατί.." πριν καλά καλά τελειώσω με μάζεψε η φίλη μου και φύγαμε εμείς παρακάτω .....

και ξαφνικά στο παρακάτω πέφτω πάνω σ’ αυτόν... αθλητής, γοητευτικός και ακαταμάχητος...

και το μονό που βρήκα να πω μετά από αρκετά ποτά για να τον εντυπωσιάσω ήταν «πίτσα μπύρα και ποδόσφαιρο η απόλυτη απόλαυση» εκφράζοντας συνάμα και τις πολύ ενθουσιώδης – αλλά καταλυτικές για την βραδιά μας - απόψεις για την ασπρόμαυρη ομάδα μου (που σίγουρα δεν είναι ο ΟΦΗ)... μεταξύ της μπάλας της πίτσας και του pro ευτυχώς βρήκα την στιγμή να επανέλθω στην γυναικεία μου φύση και να γίνω πολύ χαριτωμένη.. 4 μήνες με πήρε να βρω την γυναικεία μου φύση και αυτός να μου ζητήσει το τηλέφωνο μου....

Η μέρα έφτασε. Ο Μανώλης με πήρε τηλέφωνο και εγώ … αφού απάντησα στο τηλεφώνημα του απάντησα και στην ερώτηση "τι κανείς??"
Εγώ: "Κιριγκαμι αυτό κάνω.. πρώτα ξεκινάω να σχεδιάζω...."
Μανώλης: "Κιρι... τι???"

Για τουλάχιστον δέκα δευτερόλεπτα δεν μίλησε κανένας.. αφού νόμισα ότι σίγουρα μετάνιωσε που με πήρε τηλέφωνο αλλά ευτυχώς ακούστηκε το :
Μανώλης: "το βράδι θέλεις να βρεθούμε για κανένα ποτάκι"
... ποτάκι??? μέχρι και βραδινό χειμερινό μπάνιο θα έκανα στους -5 μαζί του.
Αλλά κρατώντας την ψυχραιμία και στην προσπάθεια μου να την δω πολύ άνετη προσπάθησα να απαντήσω : "Φυσικά"!

Όπως κι έγινε.

Εγώ η άνετη περίεργη και χαριτωμένη βγήκα με τον όμορφο, γοητευτικό και ακαταμάχητο αθλητή. Φαγητό, ποτό… κουβέντα . ¨Όλα τέλεια σκεφτόμουν ότι έπρεπε να είχαμε συναντηθεί πιο μπροστά ... βέβαια κοιτώντας πίσω καταλαβαίνω ότι καλύτερα να μην είχαμε συναντηθεί καθόλου γιατί θα γλιτώναμε και οι δύο ... εγώ από ένα μεγάλο ρεζιλίκι κι αυτός από ένα μεγάλο σοκ... Η βραδιά μέχρι τότε έδειχνε υπέροχη...
περπατώντας στο αμάξι μου - γιατί πάντα κάνω το λάθος και οδηγώ εγώ αφού δεν μπαίνω σε κανενός άλλου το αμάξι - κατευθύνθηκα προς το σπίτι του για να κλείσουμε την βραδιά με ένα ποτήρι κρασί όπως είπε αυτός.. και ότι προκύψει όπως σκέφτηκα εγώ... ΛΑΘΟΣ να σκέφτεται ένα κορίτσι έτσι... ΛΑΘΟΣ γιατί το μόνο που προέκυψε ήταν ένα wanna be αλκοτέστ και ένας έλεγχος... οπού θα μ’ έφερνε αντιμέτωπη με ένα κομμάτι από το σώμα μου που είχε αποκολληθεί από πάνω μου.. ΤΟ ΔΟΝΤΙ ΜΟΥ!

Είχα ξεχάσει το δόντι μου για πάνω απο ένα χρόνο... βασικά είχα ξεχάσει οτι έπρεπε να γυρίσει πίσω εκεί που ανήκει.. στο στόμα μου κι όχι στο διάφανο κουτάκι βάφτισης καταχωνιασμένο στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου μου... αλλα δεν πτοείθηκα γιατί δεν το θυμήθηκα.

Σινιάλο και καρούμπαλο κόκκινο.. πέσαμε σε μπλόκο... και ακούγεται:
Κακός Μπάτσος: "Αδεια, δίπλωμα ασφάλεια..."γυρνάω και βλεπω έναν μπάτσο γύρω στα 50 - 55 με γυαλά πρεσβυωπίας και μουστάκι .. ο 'παίζω τον κακο" και στο καπάκι ακούγεται απο δίπλα μια ευγενική φωνή με αλεξίσφαιρο και όπλο - λες και σταμάτησε τον Παλαιοκώστα και την παρέα του γυρνώντας απο το καζίνο -
Καλός Μπάτσος: "Δεσποινίς πόσο ήπιατε;"

Εγώ:"μμμ....δύο ποτήρια κρασί;;;" προσπαθώ να ανοίξω το ντουλαπάκι.. αα βρήκα το δίπλωμα και την άδεια.. αλλα η ασφάλεια???? δεν εχει ασφάλεια .. δεν εχει πινακίδες το εχω παθει ακόμα μια φορά... δεν γίνετε να χασω τις πινακίδες πάλι!!! .. με έλουσε κρύος ιδρώτας.. η αδρεναλίνη μου έφτασε στα ύψη και η τεστοστερόνη μου ξεπέρασε και τον Βρύζα και τον Ζαγορακι... άρχισα να ανακατέυω το ντουλαπάκι με σπασμωδικές κινήσεις.. και σε μια απότομη κίνηση εμφανίστηκε στο προσκήνιο το διάφανο κουτάκι που είχε δύο χιλιοστά για να πέσει στον "γκρεμό"... οπού μετά απο κλάσματα άρχισε να κάνει τραμπάλα ανάμεσα στο κενό και στο ντουλαπάκι.

Ο Μανώλης διακρίνει το κουτάκι και καταλαβαίνει οτι πέφτει ... ολωνών τα μάτια στρέφονται στο κουτί - τα δικά μου, του μεσήλικα κακού μπάτσου, του ευγενικού αλλα διχασμένου μπάτσου με το όπλο και το αλεξίσφαιρο ... και ο Μανώλης με matrix κίνηση προσπαθεί να το πιάσει.. Η μνήμη μου ξαφνικά επανήλθε και συνειδητοποίησα τι περιέχει το κουτί... η αγωνία κορυφώθηκε για όλους.. για μένα γιατί ήξερα τι θα ακολουθήσει .. για τους μπάτσους δεν ξέρω ακριβώς αλλα κοιτούσαν αποχαυνωμένοι να δουν τι θα γίνει....

Και φυσικά ήρθαν τα χειρότερα... πέφτοντας το κουτί άνοιξε .. το δόντι απο την ταχύτητα αναπήδησε έξω απο το κουτί και άρχισε η προσγείωση.. εγώ έκλεισα τα ματια μου να μην δω που θα πέσει.. οι μπάτσοι εξακολουθούσαν να κοιτάνε αποχαυνωμένοι.. κι ο Μανώλης αναρωτιέται τι είναι αυτό που πέφτει... το δόντι προσγειώνεται ανάποδα στο μπούτι του Μανώλη.. κι εδώ έρχεται η αλήθεια.. το πιάνει το κοιτάει και σοκαρισμένος απο αυτό που πιάνει το πετάει κάτω και ακούγεται:
Μανώλης:"ΣΙΧΑΜΑ... ε..ε..ε καλύτερα να πάρω ταξί.." άνοιξε την πόρτα και χάθηκε ανάμεσα σ'ένα LADA και σ'ένα υβριδικό honda...

Οι μπάτσοι βλέποντας το σκηνικό μου δίνουν όλα τα χαρτιά πίσω και με έκφραση αηδίας και λύπησης με διαβεβαιώνουν οτι:
"... δεν πειράζει μπορείτε να πηγαίνετε.."